Plus Klapstoel

Claes Iversen: 'Je bent soms een uitvinder'

Claes Iversen (1977) is couturier. Hij kleedt - onder veel anderen - koningin Máxima en ontwierp de jurk die Ilse DeLange droeg op het Songfestival. Woensdag viert hij zijn 10-jarig jubileum met SS18 couture.

Claes Iversen Beeld Harmen de Jong

Aarhus

"Als ik iemand spreek uit Kopenhagen, zegt die meteen: 'O, jij komt echt uit Aarhus.' Het is een beetje te vergelijken met Amsterdam en Rotterdam. Aarhus is de tweede stad van Denemarken. Kopenhagen ligt op een eiland en dus denken de mensen daar net als de Engelsen: als je op een eiland woont, is de rest buitenland."

"Op mijn zevende ben ik er met mijn ouders vertrokken; mijn vader werkte toen in de oliebranche. Eerst naar Canada, later naar Noor­wegen, ook binnen Denemarken, steeds maar verhuisd. Dus toen ik tiener werd, kreeg ik een enorme drang zelf de wereld te ontdekken. Ik ben alleen niet veel verder gekomen dan Nederland."

Dromer

"Dat denk ik wel, ik was geen doorsnee kind. Heel jong was ik een gevoelig kind. Ik was echt bang voor mensen met een masker. Poppen en die dingen, of de Muppet show, dat vond ik heel eng. Nee, niet Miss Piggy, het was vooral de drummer."

"Heel vreemd als je bedenkt wat ik nu doe, maar ik kreeg pas later een fascinatie voor theater en show. Op school was ik ook niet de makkelijkste. Alleen maar zitten leren vond ik lastig. Laat ik het zo zeggen: mijn moeder had regelmatig contact met docenten."

Boekhouder

"Heel veel mensen zeggen: jij was boekhouder, dus: carrièreshift. Kijk, ik had geen plannen een carrière in boekhouding te maken. Ik was 20 en ik kwam naar Amsterdam om hier een jaartje of twee te blijven. Dus ik zocht een baan en zag in De Telegraaf, o sorry, ik zag in Het Parool: native speakers wanted, voor een administratieve baan bij een groot internationaal bedrijf."

"Het was toeval, maar één jaar werd twee jaar werd drie jaar en uiteindelijk heb ik het vijf jaar gedaan. Toen dacht ik: ik ben eigenlijk dood­ongelukkig - ik was inmiddels 25 - en werd ik alsnog modeontwerper. Die droom was nog steeds zo groot, zo niet groter."

Bruidsjurken

"Ja, daar maak ik er veel van. Ik maak couture en dat is een vreemd fenomeen, vooral in Nederland. Het is best ouderwets om kleren op maat te laten maken. In deze tijd wil iedereen kleren zo goedkoop mogelijk kopen, dus ik heb maar een heel kleine klantenkring die dat kan waarderen en het zich ook kan permitteren."

"Maar dan kijk je ook echt naar het individu, naar de persoonlijkheid, het lichaam, en dan maak je iets dat alleen maar die ene persoon kan dragen. Als iemand gaat trouwen, willen ze iets unieks en dat zijn natuurlijk hartstikke leuke opdrachten, want jij mag een stuk van die bijzondere dag invullen."

"Zeker, het is een enorm compliment dat ik de bruidsjurken heb mogen maken van Lieke van Lexmond, Renate Gerschtanowitz of Caroline Tensen, want dat betekent dat mijn werk hun aanspreekt. Het zijn persoonlijkheden, en dat maakt het extra bijzonder."

Autogordel

"Dat was in mijn afstudeercollectie. Ik werd uitgedaagd door mijn docent, Piet Paris. Hij zei: 'Jij wil altijd alles zo mooi te maken. Probeer eens iets dat lelijk is, of toeval, of niet hoort.' Dus ik dacht: ik gooi een van die jurken in een auto-ongeluk. Het was heel morbide, want ik maakte dus enkele crashtestdresses, met daarin autogordels en zelfs hoofdsteunen verwerkt, en ook die deuken werden vertaald in stof. Ach, het was een gimmick."

Gay Games

"Toen was ik net naar Nederland gekomen. Fantastisch was dat, als 20-jarige die net daarvoor zijn coming-out had. En opeens had ik het gevoel dat alleen maar homo's in Amsterdam woonden. Met mijn bagage van nu zou ik kritischer zijn, maar toen was alles prachtig en fantastisch en leuk."

"Jarenlang durfde je niet uit de kast te komen, je was heel erg bang hoe de wereld om je heen zou reageren. Ik weet nog dat ik later dacht: ik had veel eerder uit de kast moeten komen, het was helemaal niet zo erg. En die Gay Games hielpen alleen maar. Dat ik heel erg het gevoel kreeg: het is geaccepteerd, het is oké wie ik ben en kijk hoe mooi het leven is."

Hofleverancier

"Dat ben ik niet, nee. Het is een onderwerp waar ik niet heel veel over praat. Net zoals ik over de rest van mijn coutureklanten ook niet praat. Ik vind de nauwe relatie met een klant heel belangrijk en die wil ik respecteren. Ik kan alleen zeggen: ik ben er heel blij mee. Het is heel prettig als je een relatie kunt opbouwen met een klant en het is een groot compliment als ze terugkeren."

Swastika

"Daar praat ik ook liever niet over. Niet omdat ik me ervoor schaam, maar ik heb destijds een verklaring uitgegeven: het was nooit de bedoeling dat een mantel van Máxima op een Wehr­machtuniform leek en het is heel spijtig dat het zo is opgevat."

Ready-to-wear

"Het tegenovergestelde van de couture. Als ­ontwerper wil ik mijn creativiteit heel breed ­benutten. Ik heb ook tuinen ontworpen, interieurs, schoenen, noem maar op. En de inhuldigingsmunt van koning Willem-Alexander. Het was altijd mijn droom niet alleen de couture te doen, maar ook een volledige garderobe te ontwerpen, die ook bereikbaar is voor een bredere doelgroep."

"Dus vier jaar geleden daarmee begonnen, de ready-to-wearlijn opgezet, maar ­helaas deze zomer mee moeten stoppen. We kwamen in problemen met het volume dat leveran­ciers eisten en dat heb je nodig om de prijs laag te houden. We moesten stoppen voordat we terecht zouden komen in de situatie waar zo veel andere labels in terechtkomen. Dat we failliet gaan."

Spring/summer '18

"Ik heb besloten: back to basic, de couture. De munt, de schoenen, alles komt uit de kernwaarde en mijn visie op esthetiek en mode en dat komt allemaal uit de couture. En met mijn 10-jarig bestaan moeten we dat wel vieren. Ik laat een grote collectie zien met heel breed mijn ­visie op mode."

"Het moet echt een feest worden, en ook nog op een heel bijzondere plek. Ik heb heel lang tegenover de Nationale Opera & Ballet gewoond en ik stond daar ook tijdens de Gay Games. Het is echt een baken in de stad voor mij. Een eer dat ik op zo'n plek mag showen. En deze presentatie heeft ruimte nodig, want er komt ook een minitentoonstelling van 10 jaar Claes Iversen."

Bratwurst

"Mijn kookhobby? Ja, ik ben een soort freak met koken. Het zit gewoon in de Deense cultuur dat je kookt vanuit niks. Je koopt geen voorgesneden groenten, of cakemix, nee, je maakt alles from scratch. In die gedachte vind ik het leuk zelf worst te maken. Darm kopen bij de slager, zelf vlees malen, dat soort dingen."

"Net als met couture. Je bent soms een uitvinder in je atelier, vanuit niks volume maken. In de keuken wil ik die uitdaging ook. Zelf een hele eend braden. Of zuurdesem - ook zelf kweken en fermenteren. Ik maak ook allemaal jam en groenten op zuur. Nee hoor, in Denemarken is dat heel normaal. Het is ook een uitlaatklep, daarom houd ik ook van tuinieren. Ik kan niet wachten tot het voorjaar."

Influencers

"Heel moeilijk. Dan voel ik me oud. Ik snap wel hoe het werkt, ze hebben miljoenen volgers, maar ik heb er moeite mee. Iemand die knap is en leuke foto's van zichzelf maakt - wat jonge mensen aanspreekt - heeft dan opeens macht. Maar is het om zichzelf te promoten of willen ze hun visie met de wereld delen? Maar je kunt er niet omheen en dat zie ik overal gebeuren."

"Zelfs in Nederland zijn er bloggers met ontzettend veel volgers, maar ze komen niet naar mijn show. Ik kan niet doen wat Dior of Prada kan: gratis kleren en ook nog een verre reis en dit en dat. Sommige bloggers eisen dat. Of ze willen geld en dat kan ik niet geven en daarom komen ze niet. Aan de andere kant, het is ook fascinerend. Laat ik niet alleen negatief doen."

Primark

"Primark is een van de redenen dat retail en ready-to-wear zo moeilijk voor me zijn geweest. Ik zie mijn nichtjes van 14 en 20, de nieuwe ­generatie, en voor hen is mode echt een consumptieproduct, een wegwerpartikel. Dat vind ik verkeerd. Couture is dat je iets laat maken, dat waarde heeft; je hebt bewust geïnvesteerd in een kledingstuk. Ik vind dat iedereen, ook mensen met een laag inkomen, leuke kleren moet kunnen dragen, maar het is nu wel doorgeschoten."

"Er wordt maar klakkeloos gekocht. Omdat het niks kost. Het zijn de grote labels die de fabrieken en mensen in Bangladesh onder druk zetten. Maar een jeans maken voor 10 euro kán niet. De stof, het verven, geknipt, gestikt, ingepakt, verscheept et cetera. Hoe kan dat voor een tientje? Mensen snappen niet meer hoeveel moeite het kost om een broek te maken, of een jurk. Dus de Primark: jammer. Ik heb tegen mijn nichtjes gezegd dat ze daar niet meer mogen shoppen. En dan lachen ze."

Jens

"Ja, daar loopt Jens. Het is de labradoodle die ik met mijn ex had. Hij is voornamelijk bij mijn ex, nu toevallig deze week bij mij. Dat was ook de afspraak. Hij wilde graag een hond, maar ik heb wel de hele opvoeding gedaan, puppycursus en noem maar op. Ik vind het heel dubbel. Ik hou van dat beest, maar het is een enorme verantwoordelijkheid. Ik voel me snel schuldig. Geef ik hem wel genoeg aandacht, zeker als ik een avondje niet thuis ben? Ik geniet ervan als hij er is, maar zondag gaat hij weer naar mijn ex."

Caroline Krouwels

"Grappig genoeg, ik las haar interview en ik vond het mooi aansluiten. Ik wil als ontwerper niet vastzitten aan één regime en ook haar carrière is zo divers tot nu toe. Ze is wel een soort voorbeeld."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden