Plus PS

Claasen fotografeerde zijn dochter om burn-out de baas te worden

Zij klom een heuvel op, hij drukte af. Voor Lora was het onderdeel van een dagje zwemmen, voor haar vader Caspar Claasen een manier om zijn burn-out de baas te worden. Nu is er van zijn desolate foto's een boek. Met een happy end.

'Het zijn ook gewoon mooie foto's: een wonderlijke reis die we samen hebben gemaakt' Beeld Caspar Claasen

Het begon eind 2013. Eerst waren het ongerichte paniekaanvallen, na verloop van tijd namen zijn angsten reëlere vormen aan. Beelden dat zijn dochtertje Lora iets vreselijks zou overkomen als hij er niet bij was, in het verkeer, in de speeltuin, op school... Ook kreeg hij last van hoofdpijn, duizeligheid, vermoeidheid.

Als hij bedacht dat ooit, op een dag, Lora uit huis zou gaan, kon hij alleen maar zitten huilen op de bank. De gedachte dat zijn ouders ooit zouden sterven, kon hem volledig verlammen.

Dystopisch
Als een konijn in de koplampen, zo omschrijft fotograaf Caspar Claasen (42) het zelf. Een volkomen verkeerd gekalibreerde machine. Als iemand boe zei, schrok hij zich al wezenloos.

Een paar maanden later ontdekte hij dat hij steeds de neiging had zijn dochter, toen in de kleuterleeftijd, in haar eentje op de foto te zetten. Geïsoleerd, alsof ze verdwaald was. Dystopisch noemt hij de foto's.

Lora in haar eentje op de boot naar Texel, op een duin bij een zandafgraving, in een verlaten pad van een Zweedse supermarkt. Op haar fiets, helmpje op, ­terwijl ze afstevent op een kudde Schotse hooglanders. Foto's die los gewone vakantiekiekjes zouden kunnen zijn, maar in samenhang de angst verbeelden die Claasen met zich meezeulde.

Wonderlijke reis
Voor een deel is het ook suggestie, zegt hij. Mensen zeggen niet voor niets dat alle foto's liegen. Hij heeft natuurlijk ook gewacht tot er niemand in het frame stond - achter zijn rug was het wellicht een drukte van belang.

"Je maakt er je eigen verhaal van."

Zijn foto's zijn verzameld in een boek: Even Firemen. Zijn crowdfundingsactie om het boek te laten drukken is net succesvol afgerond, het is te bestellen via zijn website. De titel is ontleend aan een gesprekje dat hij met Lora had, maart 2015. 'Papa, gaat iedereen dood?' 'Ja lieverd, iedereen.' 'Zelfs de brandweer?'

Lora wordt vandaag negen. Claasen heeft zich nooit afgevraagd waar hij haar mee opzadelt. Toen hij ziek was, was ze te klein om er tegen haar helemaal open over te zijn. Als hij niet in staat was om iets met haar te ondernemen, zei hij gewoon dat hij zich niet lekker voelde, of vreselijke hoofdpijn had - wat op zich ook zo was.

'Omdat het zo zwaar is, ben ik er trots op dat er zulke mooie dingen uit voort zijn gekomen' Beeld Caspar Claasen

Hij wilde haar niet bang maken. Bovendien: Lora heeft een gelukkige kindertijd gehad. Zij klom op een duin, hij drukte af. Die desolate foto op een heuvel is voor haar vooral een aandenken aan een dagje zwemmen. "Het zijn natuurlijk ook gewoon mooie foto's: een wonderlijke reis die we samen hebben gemaakt. Omdat het zo zwaar is, ben ik er trots op dat er zulke mooie dingen uit voort zijn gekomen."

Buitenproportioneel
Claasen heeft nog wel getwijfeld of hij de serie naar buiten moest brengen. Eerst voelde hij vooral schaamte als hij mensen moest vertellen dat hij een burn-out had. Maar hij kwam erachter dat de meesten vol begrip waren en hem steunden.

En die angst om je kind te verliezen is universeel. "Iedereen die een tweejarige heeft gehad, weet hoe eng het is in een speeltuin te zitten met een kind dat denkt dat het alles kan. Alleen bij mij kwam dat buitenproportioneel hard binnen."

De laatste foto van het boek is van een rennende Lora op een grasveld in het Amsterdamse Bos - weliswaar ook in haar eentje, maar met een totaal andere sfeer. Een happy end noemt Claasen het. Hij heeft mazzel gehad met een goede psycholoog. Die leerde hem dat zijn gedachten maar zijn gedachten zijn, dat het niet is wat er gebeurt. En als je dat maar vaak genoeg blijft denken, trek je een ander karrenspoor in je hoofd - je wordt wat je herhaalt. Dat was met zijn angsten ook zo.

Lora was niet alleen soms de bron van zijn stress, ze was ook het medicijn. "Doordat ik gedwongen werd ook tijdens mijn ziekte dingen met haar te ondernemen, ging ik mijn eigen angsten aan. Ik klaarde enorm van haar op. Dat is het dubbele van van mensen houden, denk ik."

www.casparclaasen.com

Zij klom op een duin, hij drukte af Beeld Caspar Claasen
Beeld Caspar Claasen
Beeld Caspar Claasen
Beeld Caspar Claasen
Beeld Caspar Claasen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.