PlusFilmrecensie

Charlie’s Angels druipt van de girlpower, maar mist enige substantie

De eigentijdse reboot van Charlie’s Angels doet, behalve door alle mannen slechteriken en alle vrouwen goedzakken te maken, geen echte poging om stereotypen te ontkrachten.

Hollywood lijkt eindelijk klaar voor het vrouwelijke perspectief. Dat neemt vooralsnog de vorm aan van films die typische mannengenres in een vrouwelijk jasje steken – denk Ocean’s 8 en Hustlers. In de ruim veertig jaar oude Charlie’s Angels, over een groep vrouwen die werkt voor een privédetectivebureau geleid door de anonieme Charlie Townsend, is eenzelfde soort hapklaar Hollywood­feminisme te vinden. Twintig jaar na de laatste film is er de eigentijdse reboot van Elizabeth Banks (Pitch Perfect 2). Vol quasi-inspirerende uitspraken zoals ‘vrouwen kunnen alles’ en vol shots van vrouwen die naar elkaar glimlachen is het een soort tegeltjesfeminisme: het druipt van de girlpower, maar mist enige substantie.

“Mannen onderschatten vrouwen,” zegt Angel Sabina (Kristen Stewart) in het eerste shot tegen het publiek en de man die tegenover haar zit. “Dat is handig in het werk wat ik doe.” Ben je knap, dan zien ze je namelijk als ongevaarlijk. Ben je lelijk, dan ben je onzichtbaar (net als in de film, want de Angels zijn dun en aantrekkelijk). Hoe dan ook: seksisme is best voordelig als je een spion bent.

Misschien is dat de reden dat de film, behalve door alle mannen slechteriken en alle vrouwen goedzakken te maken, geen echte poging doet om stereotypen te ontkrachten. Zo is elke Angel nog steeds in één woord te typeren: de een is slim, de ander sociaal, de derde sportief. Volgens deze filmlogica is het dus oké voor vrouwen om te roepen dat ze zin hebben in kaas (want: “Vrouwen hebben altijd honger”), maar zien we ze alleen maar peuzelen van een ieniemienie stukje sinaasappel — zo’n stukje waarmee meestal glazen worden gegarneerd.

Het flinterdunne en vaagjes maatschappelijk relevante plot — een groene vernieuwing in de energiesector blijkt te kunnen worden gebruikt als wapen — is lastig te volgen en de onbestaande technologische apparatuur maakt het beetje speurwerk dat de vrouwen doen erg gemakkelijk. Regisseur Banks, die ook een bijrol in de film heeft, kiest duidelijk voor actie in plaats van plot. Op zich prima, alleen lijden deze scènes onder matig editingwerk en slecht gecoördineerde vechtchoreografieën.

Vaak lijkt de miskleun op een autoreclame, met talloze onzinnige achtervolgingen in peperdure auto’s. Even vaak lijkt het op een modecampagne, want de Angels dragen in elke scène een andere outfit, waarmee de actrices paraderen alsof ze zich op een catwalk bevinden.

Pas ná de aftiteling laat de film op een luchtige manier zien wat het daarvoor alleen maar verkondigde. De meeste bezoekers zullen de zaal dan al hebben verlaten.

Charlie’s Angels

Regie Elizabeth Banks
Met Kristen Stewart, Naomi Scott, Noah Centineo, Ella Balinska, Elizabeth Banks, Djimon Hounsou, Patrick Stewart, Sam Claflin
Te zien in Euroscoop, Arena, De Munt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden