Plus

Charles Aznavour (91): 'Ik werk nog dag en nacht'

Op 22 mei wordt Charles Aznavour 92 jaar. De grootste Franse zanger ooit schrijft nog steeds nummers, brengt albums uit en tourt over de wereld. 'De dag dat ik stop met werken is de dag dat ik doodga.'

Aznavour wordt in mei 92 jaar, maar hij schrijft nog dagelijks nummers, gewoon thuis, achter de vleugel.Beeld anp

Bij het oprijden van de oprijlaan staat een grote Tunesische man met een brede glimlach het bezoek op te wachten. Mo, de persoonlijk assistent van monsieur Aznavour, zal deze ochtend geen moment van zijn zijde wijken.

Bij het binnenstappen van de enorme woonkamer, staat de zanger op de rand van een trapje naar de zitkuil. Hij draait zich om en geeft een ferme hand. "Charles Aznavour. Welcome in my house." Hij ziet er opvallend goed uit. Zijn fragiele postuur komt niet overeen met zijn krachtige stem en kwieke passen die ons naar zijn muziekkamer brengen. Hij zakt weg in een bank en zegt in gebroken Nederlands: "Hoe gaat het met jou? Dit is de eerste keer dat ik hier een journalist uitnodig."

Gouden platen
Het is de plek waar hij meestal vertoeft. Aan de muren hangen foto's met grootheden uit de muziek en politiek. Aznavour met Bono en Bob Dylan, Aznavour met voormalig president en vriend Jacques Chirac. Op de grond staat een bord waarop allerlei onderscheidingen hangen. "Voor de rest is hier weinig van waarde. Maar alles wat je hier ziet, daar hou ik van. Veel dingen, zoals gouden platen, heb ik weggegeven aan het Aznavourmuseum in Armenië. Alles wat kostbaar is, zit in mijn hoofd. Dat is onbetaalbaar."

Even zwijgt hij en kijkt hij mijmerend voor zich uit. "O ja. Het meest waardevolle heb ik in mijn huis in Zwitserland. Dat is mijn vrouw Ulla. Volgend jaar zijn we vijftig jaar getrouwd." Weer wacht hij even. "Vorige week was ze nog even hier. 48 uur, langer niet. Dan wil ze weer terug. Het is ongelooflijk dat ze nog geen scheiding heeft aangevraagd. Ik werk immers nog dag en nacht. De dag dat ik stop met werken is de dag dat ik doodga."

Poetin
Hij schrijft nog continu nieuwe liedjes. "Ik werk geregeld nachten door. Gewoon in deze kamer, achter die vleugel." Ernaast staat een tas met peperdure fotospullen. "Dat is ook een passie van mij. Hier heb ik zelfs een bril waarmee ik stiekem kan filmen. Eigenlijk had ik hem op willen zetten toen ik vorig jaar Vladimir Poetin ontmoette. Ik heb het maar niet gedaan."

Aznavour zegt het bijna achteloos. Die ontmoeting was tijdens de herdenking van de Armeense genocide door de Turken tijdens de Eerste Wereldoorlog. 'Een schandvlek' meent hij. "Ik heb er al veel liedjes over geschreven. Maar ik schrijf nooit met het idee om iemand een dreun te geven. Ik hoop dat mensen gaan nadenken als ze mijn woorden horen."

Vluchtelingenprobleem
Aznavour is meer dan een succesvol zanger en acteur. Zijn politieke en maatschappelijke betrokkenheid brachten hem in contact met vele wereldleiders. "Op 8 april heb ik een ontmoeting met François Hollande. Hij wil weten wat mijn mening is over het vluchtelingenprobleem. Dat kan ik je wel vertellen. Het is belachelijk dat we dat niet kunnen oplossen. In Frankrijk zijn er talloze volledig lege dorpen om die mensen te huisvesten, hoezo zijn de vluchtelingen een probleem?"

De Fransman heeft nooit zijn mond gehouden. Ook niet toen hij in 1946 op jonge leeftijd in Parijs door Edith Piaf onder haar hoede werd genomen. "Mijn ouders zijn Armeense vluchtelingen en hadden niets. Gelukkig was mijn moeder, net als alle Armeense vrouwen, handig met naald en draad; mijn vader kon in een keuken beginnen. Uiteindelijk opende hij een restaurant en vanaf dat moment kon ik mijn mond openen. Toen veranderde alles."

Stromae
Aznavour had op jonge leeftijd al uitgesproken ideeën, en natuurlijk zijn stem. Maar hij had meer, zoals een enorme taalgave. Zelfs Bob Dylan, die andere tekstgigant, noemde Aznavour de beste entertainer die hij ooit heeft gezien. "Die kracht van de taal heeft ook met de Franse vasthoudendheid te maken. Wij leven in die kleine cocon. En die verworvenheid willen we met hand en tand verdedigen. In het begin waren de Amerikanen in alles beter. Songschrijvers zoals de Gershwin-broers, Cole Porter en Irving Berlin waren geweldig. Maar zij zijn nooit meer overtroffen. In Frankrijk zette Charles Trenet ooit de toon. Daarna kwamen wij aan de beurt. Piaf, George Brassens, Jean Ferrat, Léo Ferré..."

"Tegenwoordig heb je zeker goede talenten, maar slechts een handvol. Serge Lama en Francis Cabrel zijn er twee van. En Stromae? Zeker wel, maar de media proberen hem te presenteren als de nieuwe Jacques Brel. Dat is grote onzin. Er was maar één Brel. Stromae moet erop letten dat de media met die typering niet zijn carrière breken."

Homogemeenschap
Aznavour heeft wel een verklaring voor de geringe aanwas van talenten uit eigen land. "De Franse jeugd is lui. Ze hebben geen zin om nachtenlang door te werken zoals ik altijd deed en doe."

Zelf maakt hij ook nog altijd nieuwe platen. Vorig jaar nog kwam zijn album Encore uit, op dit moment werkt hij aan een nieuw album. "Ik ben in competitie met al die jonge mensen en dat valt niet mee. Maar ik heb nog altijd iets te melden. Ik weet nog dat ik in 1972 Comme ils disent uitbracht en het opnam voor de homogemeenschap. Dat lied werd in de ban gedaan. Die strijdbaarheid voor zaken waar niemand over durft te zingen heb ik nog steeds."

Golfkarretje
Dan gaat zijn mobiele telefoon en schakelt hij over op Engels. Liza Minnelli hangt aan de telefoon. "Ik heb je het nummer toegestuurd. Niet ontvangen? Dan stuur ik je het nog een keer toe." Als hij ophangt kijkt hij even verhit. "Eisen, eisen..."

Het gesprek loopt op zijn einde, maar hij roept toch nog even Mo bij zich. "Kun je het golfkarretje voorrijden? Ik wil deze meneer even mijn olijfgaard laten zien." Een paar minuten later geeft Aznavour vol gas en stopt bij een oude boom. "Die is bijna 1000 jaar oud. Ik waak erover alsof het mijn kind is." Een poosje later stoppen we bij een paar olijfbomen. "Ik durf te stellen dat wij de beste olijfolie uit deze streek maken. Nee, ik verdien er niets mee, maar met de winst kunnen we alles onderhouden. Dat is mijn levensmotto. We komen met niets en gaan met niets."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden