Plus Ten Slotte

Cees Schrama (1936-2019): een leven in dienst van jazz

Hij speelde mee op duizenden popnummers, maar Cees Schrama leidde een leven in dienst van de jazzmuziek. Afgelopen woensdag is hij overleden.

Cees Schrama Beeld ANP Kippa

Het zal lang zoeken zijn naar een Nederlandse jazzmuzikant die een zo groot publiek bereikte als Cees Schrama. Daar moet wel meteen bij worden gezegd dat hij al die miljoenen luisteraars niet bereikte met zijn geliefde jazz, maar met popmuziek. En dan ook nog eens anoniem. Als studiomuzikant speelde hij toetsen op duizenden popnummers.

Dat kenmerkende pianootje in ­Venus, waarmee Shocking Blue in 1969 de eerste plaats van de Amerikaanse hitparade haalde: Cees Schrama. Ook speelde hij in de jaren zestig mee op platen van de eveneens Haagse Golden Earrings (toen nog mét s). Later werkte hij mee aan Malle Babbe van Rob de Nijs, De Glimlach van een Kind van Willy Alberti en een héél lange lijst andere nummers.

Maar jazz was de grote passie van Schrama. In de jaren vijftig trad hij als jazzpianist op voor Amerikaanse militairen die in Europa waren gelegerd. Zijn latere studiowerk combineerde hij in de vroege jaren zeventig met zijn eigen Casey & The Pressure Group, waarmee hij swingende orgelmuziek maakte, ergens tussen soul en jazz in – in hedendaagse terminologie zou het rare groove heten.

Schrama was een getalenteerd jazzpianist, maar zag voor zichzelf vooral een taak weggelegd in het propageren van het genre. Van 1973 tot 2004 presenteerde hij het radioprogramma Sesjun, waarin jazzgrootheden als Dave Brubeck, Dizzy Gillespie en Chet Baker optraden. Bij het North Sea Jazz Festival was hij behalve ­podiumpresentator ook lid van de programmacommisie. Ook bij Nederlandse platenmaatschappijen, waar hij functies als A&R- en productmanager bekleedde,maakte hij zich hard voor de jazz.

Schrama stelde zijn memoires te boek in het in 2007 verschenen It Don’t Mean a Thing. Jazzliefhebbers vulden die naar een compositie van Duke Ellington verwijzende titel in hun hoofd automatisch aan met ‘If it ain’t got that swing’. Schrama, die woensdag op 82-jarige leeftijd is overleden, kampte met suikerziekte. Hij laat de helft van zijn erfenis na aan het Diabetesfonds.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden