PlusAchtergrond

Cannes en Cruise vinden elkaar in de liefde voor het grote doek

Hoe weet het filmfestival van Cannes grote Amerikaanse sterren te strikken? Met een dag vol Tom Cruise, misschien wel de laatste filmster volgens het klassieke model, bracht het festival ouderwetse star power.

Joost Broeren-Huitenga
Tom Cruise is in Cannes voor de première van Top Gun: Maverick. Beeld CLEMENS BILAN/EPA
Tom Cruise is in Cannes voor de première van Top Gun: Maverick.Beeld CLEMENS BILAN/EPA

Tom Cruise was onvermijdelijk in Cannes afgelopen donderdag. Zelfs de mensen in de Zuid-Franse badplaats die niets met het grootste filmfestival ter wereld te maken hebben (al zijn dat er niet veel) konden er niet omheen.

Bij de aankomst van Cruise verzorgde de Franse luchtmacht namelijk een fly-over. Drie straaljagers kleurden de lucht rood, wit en blauw. En na afloop van de screening van Top Gun: Maverick, de nieuwe film van Cruise die na twee jaar corona-uitstel nu de bioscopen bereikt, werd achter het Palais des Festivals een grootse hoeveelheid vuurwerk de lucht in gejaagd.

Ook voor Cruise zelf was er een verrassing, want voorafgaand aan die Top Gun-première ontving de acteur een ere-Gouden Palm, nadat een dag eerder collega Forest Whitaker dezelfde eer ten deel viel. Van het spektakel op en rond de rode loper tot het spektakel op het bioscoopdoek was het een première die in niets verschilde van de extravagante festivals van voor de coronapandemie.

Regiedebuut

Slechts één keer eerder deed Cruise het filmfestival aan. Dat was in 1992 met Far and Away van Ron Howard, een film die bepaald geen centrale plek inneemt in de filmografie van Cruise. Die film werd dan ook niet genoemd in het uitgebreide interview met de acteur dat donderdagmiddag plaatsvond.

Ook zijn privéleven en zijn omstreden lidmaatschap van de Scientologybeweging kwamen niet aan bod. In plaats daarvan ging het over dat wat Cruise en Cannes delen: de liefde voor film, en specifiek die voor film op het grote doek.

Dit soort premières buiten de competitie zijn al sinds jaar en dag een van de strategieën die het filmfestival van Cannes in huis heeft om grote Amerikaanse sterren op hun rode loper te krijgen. Later deze week volgen in dezelfde categorie nog Baz Luhrmanns biopic Elvis, met Tom Hanks als Elvis Presleys manager ‘Colonel’ Tom Parker, en Three Thousand Years of Longing van Mad Max-regisseur George Miller.

Een andere tactiek om glamour te strikken is om de regiedebuten van bekende acteurs in het programma op te nemen. Zoals dit jaar War Pony, het regiedebuut van actrice Riley Keough en producente Gina Gammell, dat vrijdag in première gaat in de tweede competitie van het festival, Un Certain Regard. En het zijprogramma Semaine de la Critique opende donderdagavond met When You Finish Saving the World, de eerste speelfilm van acteur Jesse Eisenberg (The Social Network).

Eisenbergs verzorgde tragikomedie zit vol quirky details en draait om moeder Evelyn (Julianne Moore) en zoon Ziggy (Finn Wolfhard) die elk op hun eigen manier zoeken naar de steun en erkenning die ze van de ander niet krijgen. Eisenberg legt scherp het narcisme van de gegoede burgerij onder de loep, al had zijn film net iets eigenzinniger uit de hoek mogen komen.

Streamingdiensten

Cannes had altijd nog een belangrijke pijler onder de sterrenslag: de films van Amerikaanse filmauteurs, de meer artistieke makers die zich wisten te handhaven binnen het studiosysteem. Juist in die categorie heeft het festival het de afgelopen jaren steeds moeilijker.

De enige film die ernaar neigt is Armageddon Time van James Gray (in hoofdcompetitie). Gray werd al viermaal eerder voor de competitie van Cannes geselecteerd, maar won nooit een prijs. Het is onwaarschijnlijk dat deze nieuwste film daar verandering in gaat brengen. Armageddon Time is een degelijke coming-of-age, deels geïnspireerd op Grays eigen jeugd in het Queens van de vroege jaren tachtig, maar een hoogvlieger is het niet.

Juist dit soort films – wel een behoorlijk budget maar ook artistiek – hebben het steeds moeilijker binnen het Hollywoodsysteem. Veel makers zoeken noodgedwongen hun heil bij streamingdiensten. Maar Cannes leeft op gespannen voet met giganten als Netflix en Amazon – hun films zijn in principe niet welkom. Daardoor kon het filmfestival van Venetië, de grootste concurrent van Cannes, de afgelopen jaren goede sier maken met films van onder meer Martin Scorsese, Jane Campion en Steven Soderbergh.

Klassieke aanpak

Juist in die liefde voor het grote doek vonden Cannes en Cruise elkaar. Toen de acteur tijdens het interview gevraagd werd of in de twee jaar dat Top Gun: Maverick (vanaf 26 mei te zien in de Nederlandse bioscopen) op de plank had gelegen ooit was overwogen de film digitaal uit te brengen, was het antwoord een categorisch ‘nee’: “Dat was geen optie.”

Voor de welwillende kijker is de vervolgfilm zelfs te zien als een twee uur durend pleidooi voor de klassieke aanpak. “Jouw soort is aan het uitsterven”, zegt de meerdere van de door Cruise gespeelde toppiloot vroeg in de film. “Dat kan zijn,” antwoordt die, “maar vandaag nog niet.”

Het is een sentiment dat werkt voor het personage, maar ook voor Cruise zelf, die het ambacht van filmmaken nadrukkelijk op een klassieke manier benadert.

Het Parool in Cannes

Het Parool doet tot en met 28 mei verslag van het festival van Cannes. In een blog wordt een blik achter de schermen gegeven en zijn alle verhalen te vinden die Het Parool schrijft over het grootste filmfestival van de wereld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden