Plus Cabaretrecensie

Camerettenfinalisten: sterke liedjes en veel taalgevoel

Van de drie acts die in november in de finale van s'lands grootste cabaretfestival stonden, is Hassan El Rahaui de meest ontspannen performer.

Hassan El Rahaui Beeld Anne van Zantwijk/Cameretten festival

Hij vertelt een vermakelijk verhaal over zijn jeugd. Hij was een speciaal (lees: onhandelbaar) jongetje, vond hij zelf, dus was het alleen maar logisch dat hij naar het speciaal onderwijs mocht. Dat hij daarvoor met een busje opgehaald moest worden vond hij minder tof. Hassan praatte vrij bekakt, waardoor andere jongetjes van Marokkaanse komaf hem pesterig kaaskop noemden. Op de extra aandacht van zo'n busje zat hij niet te wachten.

El Rahaui heeft het vervolgens over zijn oom, die illegaal bij hun woonde, over de leerplichtambtenaar die hem moest bewegen weer naar school te gaan en over hoe een baantje als opticien zijn maatschappelijke mislukking een halt toeriep. Hij is een prettige verteller, maar veel goeie grappen komen er helaas niet uit zijn koker.

Prettige dynamiek
De Waterkonijnen, bestaande uit Ismail Aghzanay en Muhsin Abdulwahab, leunen sterk op de inhoud en sociale relevantie van hun optreden. Net als El Rahaui was Aghzanay een moeilijk kind dat voor problemen zorgde op school maar uiteindelijk leraar werd. Abdulwahab kwam jong naar Nederland en kreeg 'een racistisch welkom'.

Aardig is dat de jongens vaak een personage vertolken in het verhaal dat de ander vertelt, waardoor hun optreden een prettige dynamiek krijgt. De laatste minuten, over de impact van gevoelloze vaders, zijn een aangename verrassing.

Wat de vorm betreft is er veel winst te behalen. Aghzanay en Abdulwahab zijn matige acteurs die te vaak om hun eigen grappen lachen. Je ziet ze nu eerder voorstellingen geven op scholen dan in schouwburgen.

Zowel de jury- als de publieksprijs gingen naar Chris Verlaan, antiheld, die met zijn trage energie en dito lichaamsbewegingen op de lachspieren werkt. Hij doet wat denken aan Kees Torn en al halen zijn teksten dat niveau nog niet, Hij zingt wel sterke liedjes. Daarin is hij soms kritisch op de buitenwereld, wat mooi contrasteert met zijn sullige voorkomen.

Status als autist
Erg goed is Vreemdeling, dat hij speelt op een 'Islamitische gitaar', maar dat over zijn status als autist blijkt te gaan. Of líjkt te gaan, want ook binnen dat kader verrast hij nog. 'Ik vind Monique Smit best een lekker ding, ik ben een vreemdeling'. Een lied waarin hij Freek Vonk afzeikt is eigenlijk net iets te simpel en dat geldt ook voor een (stiekem wel vrij lollig) nummer waarin hij gekscherend het slaan van peuters propageert als ontspanningsmethode.

Er blijft genoeg moois over. Zinnen als 'De stemband lijkt gezakt van strottenhoofd naar onderbuik' verraden taalgevoel en het afsluitende lied waarin hij zieltjes probeert te winnen voor het autisme laat een mooie balans zien tussen persoonlijk en maatschappelijk engagement. 'Word autist, word autist, het is beter dan verkrachter of zelfmoordterrorist.' Geen speld tussen te krijgen.

Finalistentour Camaretten 2019


Door Chris Verlaan, Waterkonijnen, Hassan El Rahaui
Gezien 23/2, Theater Idea, Soest
Te zien 5 t/m 9/3, Theater Bellevue

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden