PlusAlbumrecensie

Bruce Springsteen - Letter to You: twintigste studio­album gaat meer dan ooit over Springsteen zelf

Bruce Springsteen, Letter to You.

Al bijna een halve eeuw bezingt Bruce Springsteen het harde leven van de Amerikaanse Regular Joe, de arbeiders die aan het eind van hun salarisstrook nog een stuk maand overhebben. Springsteen gaf hun hoop door van hun dagelijkse worsteling romantiek te maken én door de bazen die hen koeioneerden, muzikaal op hun plek te zetten.

Toch gaat zijn twintigste studio­album meer dan ooit over Springsteen zelf. Hij is inmiddels 71 en in de stemming zijn bestaan én sterfelijkheid te overpeinzen. Niet voor niets was Last Man Standing het eerste nummer dat hij schreef voor Letter to You. Daarin bekijkt de ikfiguur vergeelde foto’s van optredens in kroegen en mijmert over wie er na al die jaren niet meer zijn, om in het refrein te concluderen: “I’m the last man standing now.”

Nostalgisch

Het geeft extra lading aan zijn hernieuwde samenwerking met de E-Street Band die de afgelopen jaren al twee leden (toetsenist Danny Federici en saxofonist Clarence Clemons) verloor. Springsteen en zijn muzikanten namen Letter to You vorig jaar in vier dagen helemaal op. Ze speelden de twaalf liedjes ‘live’ in, dat wil zeggen: de instrumenten werden niet afzonderlijk opgenomen, maar de band herhaalde de songs simpelweg net zo lang tot iedereen tevreden was. Een vijfde geplande sessiedag bleek niet eens meer nodig.

Het tekent het hechte samenspel van de groep, die nog steeds klinkt alsof Phil Spector vanachter het mengpaneel heel hard ‘Wall of sound! Wall of Sound!’ heeft staan roepen. In werkelijkheid is Ron Aniello, net als op Springsteens laatste drie albums, de producer van dienst. Hij laat de E-Street Band waar het kan op vol volume spelen. Op Burnin’ Train bijvoorbeeld, een ouderwets stampende rocker, zoals Springsteen er in zijn loopbaan al tientallen schreef, maar die – net als de rest van het album – toch knisperend vers klinkt.

En dat is knap. Zeker omdat drie songs op Letter to You stammen uit het begin van de jaren zeventig. Springsteen speelde ze toentertijd soms live, maar zette ze nooit op plaat. Dat dat nu wel gebeurt, past bij het nostalgische karakter van het album, maar zorgt er ook voor dat het net iets minder als een geheel klinkt dan The Rising en Wrecking Ball, zijn beste platen van na de eeuwwisseling.

Beste werk

Dat neemt niet weg dat sommige songs tot Springsteens beste werk behoren. Monumentaal is bijvoorbeeld de rocker Ghosts, waarop hij een ode lijkt te brengen aan de bandleden die hem ontvielen. “I shoulder your Les Paul and finger the fretboard/ I make my vows to those who’ve come before/I turn up the volume, let the spirits be my guide/Meet you ­brother and sister on the other side.”

Want ja, ook de stem van de leider van de band zal niet eeuwig blijven klinken. Uiteindelijk ontkomt niemand aan zijn bestemming. Springsteen opent zijn album met die conclusie op het klein en akoestisch gehouden One Minute You’re Here (Next minute you’re gone). Reden te meer om Springsteens twintigste snel zo vaak mogelijk te beluisteren.

Rock

Bruce Springsteen
Letter to You
(Sony Music)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden