PlusBoekrecensie

Breekbare erotiek en bikkelhard geweld in Mungo, de opvolger van Douglas Stuarts’ Shuggie Bain

Met Mungo heeft Douglas Stuart opnieuw een rauwe, romantische tearjeaker geschreven. Als een Schotse kruising tussen West Side Story en Billy Elliot.

Dirk Jan Arensman
In het begin van de roman zien we hoe Mungo door zijn alcoholistische moeder op een vistripje naar Loch Lomond wordt gestuurd met twee hem onbekende, nogal schimmige mannen. Beeld Getty Images
In het begin van de roman zien we hoe Mungo door zijn alcoholistische moeder op een vistripje naar Loch Lomond wordt gestuurd met twee hem onbekende, nogal schimmige mannen.Beeld Getty Images

“Ik heb een scherpe radar voor lijdende zielen,” zei Douglas Stuart (1976) onlangs in de Financial Times. Dat mag je wel zeggen.

Eerder brak de Schot al ieders hart met zijn Booker Prizewinnende debuut Shuggie Bain (2020). Het relaas van een jongetje dat, tegen de achtergrond van thatcheriaanse jarentachtigarmoede in een arbeiderswijk in Glasgow, uit alle macht zijn uit drankzucht en vergane glamour opgetrokken moeder Agnes van de ondergang probeerde te redden. Ondertussen werd hij genadeloos gepest om zijn ‘verwijfde’ maniertjes.

Na die meesterlijke literaire smartlap, met precies het juiste evenwicht tussen buikpijnellende, galgenhumor en sprankjes hoopgevende tederheid, slaat hij nu opnieuw toe met Mungo. Een verhaal dat later in de tijd speelt, in 1991, maar waarvan de verteller beslist veel in Shuggie zou herkennen.

Ook de 15-jarige Mungo woont in een Glasgowse achterstandsbuurt en heeft van zijn alcoholistische moeder ‘Mo-Ma’ weinig te verwachten. (Zijn voornaamste opvoedster is zijn jaar oudere zus Jodie). En naar de machomaatstaven van zijn omgeving is ook hij láng niet ‘mannelijk’ genoeg, een gegeven dat dit keer een nog wat pregnantere rol speelt.

Vistripje naar Loch Lomond

In het begin van de roman zien we namelijk hoe hij door Mo-Ma op een vistripje naar het noordelijke Loch Lomond wordt gestuurd met twee hem onbekende, nogal schimmige mannen. En terwijl we dat kennelijk als testosteronverhogend bedoelde uitstapje op een ramp zien uitlopen, lezen we in het verslag daarvan in afwisselende hoofdstukken wat Mungo in de voorgaande maanden overkwam.

Hoe hij als protestantse jongen vriendschap sloot en verliefd werd op James, een gevoelige, katholieke duivenhouder. Hoe ze als geliefden begonnen te dromen van een leven elders, maar hun relatie uiteraard angstvallig moesten geheimhouden. Vooral voor Mungo’s hooliganbroer Hamish, ‘gestonewashte keizer’ van de (reli)knokploeg de Brighton Billy Boys, die voorspelbaar homofoob én een bloeddorstige papenvreter is.

Stuart beschrijft het aarzelend opbloeien van die hachelijke liefde even overtuigend als de schaduw van doem die eroverheen hangt; in felrealistische dialogen, scènes vol breekbare erotiek en bikkelhard geweld. Met als resultaat een rauwe, romantische tearjeaker. Een Schotse kruising tussen West Side Story en Billy Elliot, bijna.

Langzamerhand een handelsmerk van deze schrijver: Mungo is nooit werkelijk sentimenteel, maar wel behoorlijk tissueverslindend.

null Beeld

Mungo

Douglas Stuart
vertaald door Josephine Ruitenberg en Kitty Pouwels
Nieuw Amsterdam, €24,99
416 blz.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden