PlusDe Erelijst

Bombastisch ‘Vienna’ van Ultravox heeft een van de beroemdste poprefreinen van de jaren tachtig

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het – zeker in deze tijden van thuisblijven – waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: Vienna van Ultravox.

null Beeld

Deze week is het precies veertig jaar geleden dat de single Vienna van Ultravox de Nederlandse top 10 binnenkwam. Het nummer stond daarna drie weken op 1 in de Top 40.

Terug in de tijd De jaren tachtig waren vrij rampzalig begonnen voor artrockformatie Ultravox. De platenmaatschappij had de band wegens gebrek aan succes laten vallen en ook de manager van de groep was vertrokken.

Toch was er hoop omdat zanger en liedschrijver Midge Ure zich bij de band had gevoegd. Ure was al toetsenist geweest bij bands als Thin Lizzy en Visage. Voor die laatste schreef hij de hit Fade to Grey.

Bij Ultravox kreeg hij veel meer ruimte voor zijn eigen ideeën. Die behelsden als eerste een album waarvan elk liedje moest klinken als de soundtrack van een film.

Voor een van de albumtracks had Ultravoxoprichter Billy Currie een idee. Hij wilde zijn klassieke conservatoriumopleiding gebruiken voor een romantisch stuk à la Grieg of Elgar en schreef muziek waarin een vioolsolo een prominente plek kreeg. Ure, gewend om zijn liedteksten in de studio bij elkaar te improviseren, vond het niets. “This means nothing to me,” klaagde hij tegen producer Conny Plank. Die reageerde ad rem: “Nou, zing dat dan.”

En zo was een van de beroemdste poprefreinen van de jaren tachtig geboren. Het zinnetje werd de kern van een verhaal van een verloren liefde, gesitueerd in Wenen. Waarom Wenen? Vanwege de vergane glorie die de stad toen ademde, aldus Ure. The feeling has gone/ Only you and I/ This means nothing to me/ Ooh Vienna!

Het bombastische arrangement met z’n holle drums en z’n ijle synthesizers klonk raadselachtig en vooral donker. Het ­paste precies bij de tijdsgeest. Europa zuchtte onder een economische crisis. De Koude Ooorlog woedde nog volop.

Toch zag het nieuwe platenlabel weinig in het lied. Veel te duister, geen radiomateriaal. Currie, in 2020 tegen The Guardian: “Ze waren de eersten die een jaar later vroegen of we geen track met de titel Paris of Berlin konden maken.”

Waarom nu herbeluisteren? Ondanks het zware stempel die de jaren tachtig op de productie van het nummer drukten, is Vienna nog altijd een song met een mysterieuze allure. Ure, die later samen met Bob Geldof het festival Live Aid zou opzetten en met hem ook de inmiddels klassieke liefdadigheidssingle Do They Know It’s Christmas schreef, blikte onlangs nog altijd verbaasd terug op het succes van toen. “Vienna wordt nu veel lovender besproken dan destijds. Ik moet er om lachen. Het had een haartje gescheeld of het was nooit verschenen als single. Nu zing ik het al veertig jaar bij elk optreden.”

Verder luisteren Het album Vienna vierde afgelopen jaar zijn veertigste verjaardag met een jubileumuitgave. Die bevat naast een geremasterde uit­voering van het originele album meer dan veertig alternatieve mixen, liveopnames en B-kantjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden