Plus

Boek van napalmmeisje: 'Alles brandde ineens'

Het meisje van een van de bekendste nieuwsfoto's ooit schreef een boek. Donderdag sprak Kim Phuc in Amsterdam over de napalmaanval die haar lichaam verminkte en haar leven veranderde.

Roelf Jan Duin
Kim Phuc was 9, toen 46 jaar geleden de napalmbommen op haar dorp vielen Beeld AP
Kim Phuc was 9, toen 46 jaar geleden de napalmbommen op haar dorp vielenBeeld AP

Kim Phuc bidt nog elke dag voor de piloot die 46 jaar geleden de napalmbommen op haar dorpje in Vietnam gooide. Soms droomt ze ervan dat ze hem ontmoet. Ze zou hem dan omhelzen en zeggen dat ze het hem vergeven heeft. "Hij heeft die foto natuurlijk ook heel vaak gezien, het moet voor hem ook verschrikkelijk zijn," zegt de inmiddels 55-jarige Phuc in het kantoor van War Child in de Watergraafsmeer.

Phuc is 'het napalmmeisje'. Dat is ook de titel van de deze week verschenen Nederlandse vertaling van het boek dat ze schreef over het bombardement én over de foto die haar leven veranderde. Zij is het meisje dat op 8 juni juni 1972 naakt over de weg rent, gillend van pijn en angst.

De kinderen rechts van haar zijn haar broers, links van haar rennen haar neefje en nichtje weg van het brandende dorp Trang Bang. De foto is tot op heden een van de meest indringende beelden van de verschrikkingen van Vietnamoorlog.

Ze kan nog gedetailleerd vertellen hoe het die dag ging. "Ik zag het vliegtuig aankomen, ik zag hoe hij vier bommen liet vallen. Ik rende niet weg, ik wist niet wat er zou komen. Het volgende moment stond alles in brand. Overal om mij heen was vuur."

Napalm, een wrede vijand
Nadat de kleren die ze droeg waren verbrand zette ze het op een rennen. Haar voeten waren nog niet verbrand, dat heeft haar leven gered. Kort nadat fotograaf Nick Ut de iconische foto had geschoten viel ze flauw. "Eindelijk kwam er een einde aan de verschrikkelijke pijn."

In haar boek schrijft ze dat de mensheid 'geen wredere vijand kent dan napalm'. "Mijn huid was totaal weggebrand, alsof het niet meer was dan een badpak dat je kon afstropen. De bleke dunne onderhuid die nog nooit het daglicht had gezien lag helemaal bloot." Drie dagen lag Phuc in het mortuarium van het ziekenhuis, maar ­tegen elke verwachting in overleefde ze het.

Broze gezondheid
Inmiddels woont ze met haar man en twee zoons in Canada. "Anderhalf jaar geleden heb ik zelfs een kleinkind gekregen," vertelt ze trots.

De gevolgen van de napalmaanval ondervindt Phuc nog elke dag. Haar gezondheid is broos, ze heeft littekens over haar hele lichaam en is snel moe. En toch reist ze met haar stichting de wereld over, om zich in te zetten voor psychische en medische hulp voor kinderen in oorlogsgebieden.

"Mijn missie is om ze te helpen. De dag dat die foto werd gemaakt had ik geen keuze. Nu heb ik die wel. En ik heb ervoor gekozen om al die kinderen die het nodig hebben liefde te geven."

Phuc put kracht uit het geloof. "Bidden heeft mij geholpen om die traumatische gebeurtenis te verwerken en de nachtmerries te verdrijven."

Nog steeds probeert ze zo veel mogelijk televisiebeelden uit oorlogsgebieden te vermijden, naar gewelddadige films kijkt ze niet. De herinnering aan de gruwelen van die ene dag in 1972 staan daarvoor nog te vers in haar geheugen.

Kim Phuc nu. 'Ik wil kinderen in oorlogsgebieden helpen' Beeld EPA
Kim Phuc nu. 'Ik wil kinderen in oorlogsgebieden helpen'Beeld EPA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden