PlusAlbumrecensie

Bobby Womacks beste albums klinken veertig jaar na dato nog beter

null Beeld

De jaren tachtig waren zeker niet de beste jaren voor soulmuziek. Natuurlijk, je had Prince en Michael Jackson, maar Prince was toch vooral een funkartiest en Jackson was meer van de pop. Smartelijk gezongen soul, zoals die klonk in de seventies en later in vernieuwde vorm weer zou terugkeren in de nineties? Je moest er in de jaren tachtig echt hard naar zoeken (riep daar iemand Anita Baker en Luther Vandross?).

Soullegende Bobby Womack (1944-2014) maakte in de eighties opvallend genoeg zijn volgens velen allerbeste album. Omdat het veertig jaar geleden is dat The Poet verscheen, wordt het album nu in geremasterde vorm opnieuw uitgebracht (zowel op cd als op vinyl). Het vervolg er op, het in 1983 verschenen The Poet II, krijgt meteeneen zelfde behandeling. En wauw, wat een platen zijn het. Nog beter zelfs dan we ons al herinnerden.

Bobby Womack had er ten tijde van The Poet al een hele carrière opzitten. Al in de jaren vijftig vormde hij met zijn broers de gospelgroep The Womack Brothers, die zich toen ze in 1961 overstapten op wereldse muziek (lees: rhythm and blues) omdoopten tot The Valentinos. Womack speelde ook een tijd gitaar in de band van Sam Cooke, die zijn mentor was. Als soloartiest had hij groot succes in de eerste helft van de jaren zeventig met vaak rijk gearrangeerde soulmuziek.

Na een mindere periode maakt hij in 1981 als gevorderde dertiger een triomfantelijke comeback met The Poet. De titel ontleende de plaat aan Womacks kwaliteiten als tekstschrijver, gespecialiseerd in vooral het romantische werk. Maar na veertig jaar is het vooral zijn talent als zanger dat opvalt. Womack zingt met een mooi scherpe stem, is vocaal heel wendbaar en houdt noten soms lekker lang aan (zonder dat het een gimmick wordt, gelukkig).

En ook hier weer, als eerder in zijn carrière, van die prachtige arrangementen, uitgevoerd door een keur van de toentertijd beste sessiemuzikanten in de zwarte muziek (die bas van Nathan East!). Familie is er ook te horen op The Poet; zijn broers doen de geweldige achtergrondzang, zijn vrouw en een zoon verzorgen ‘handclaps’.

Bij de strot grijpend

Als elpee was The Poet echt een plaat met een heel verschillende A en B-kant. De nummers op wat kant A was, zijn wat meer uptempo en hangen tegen de disco aan. Daarna volgen de ballads, waarvan If You Think You’re Lonely Now het hoogtepunt is: een geweldige soulslijper waarin de hoofdfiguur zijn vriendin moet vertellen dat het voorbij is. Het nummer klinkt heel slick, maar grijpt de luisteraar echt bij de strot. In Nederland deed het nummer niets, in Amerika en Engeland was het een enorme hit.

null Beeld

Het vervolg, The Poet II, is nog eens zo’n plaat met supersoul. In de eerste drie nummers zingt Patti Labelle mee. En dan niet in het achtergrondkoortje, maar als duetpartner van Womack. De twee halen vocaal het beste in elkaar naar boven en de openingstrack Love Has Finally Come At Last is meteen weer zo’n ballad met de meeslepende kwaliteit van If You Think You’re Lonely Now.

Soul

Bobby Womack
The Poet
The Poet II
(Abcko)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden