PlusAlbumrecensie

Bob Dylan - Rough and Rowdy Ways: precies de juiste plaat voor dit moment

Bob Dylan - Rough and Rowdy Ways.

Hij wordt er met het klimmen der jaren niet minder productief op. De nu 79-jarige Bob Dylan bracht het afgelopen decennium wel vier albums uit. Daarbij moet wel worden vermeld dat drie daarvan waren gevuld met covers van vooral van Frank Sinatra bekende klassiekers uit het Great American Songbook. Het waren alleen de héél verstokte fans die er opgewonden raakten. Met het verschijnen van Rough and Rowdy Ways, Dylans eerste album met eigen songs sinds het in 2012 verschenen Tempest, kan worden vastgesteld dat die drie coveralbums in feite een langgerekte opmaat tot het echte werk waren.

Rough and Rowdy Ways, met op de hoes een foto van een dansend paar en een over een jukebox gebogen derde figuur, is een plaat die zich kan meten met Dylans beste werk. Hij doet vooral denken aan Time out of Mind, het eind jaren negentig verschenen album waarmee de Amerikaanse singer-songwriter na een lange periode van artistieke droogte een glorieuze comeback maakte. Ook Rough and Rowdy voelt, ondanks Dylans gevorderde leeftijd, als het begin van een nieuw hoofdstuk in zijn carrière.

Roerige tijden

Het album verschijnt roerige tijden, zeker in de Verenigde Staten. Directe verwijzingen naar Trump, de dood van George Floyd (in Dylans thuisstaat Minnesota) of Covid-19 bevat Rough and Rowdy Ways niet, toch heb je als luisteraar het gevoel dat dit precies de juiste plaat is voor het moment. 

De sfeer is vaak onheilspellend, zowel in de muziek als in de teksten, maar hopeloos lijkt het allemaal niet. De stem van Dylan klinkt als die van iemand van zijn leeftijd, maar het is opvallend hoe goed hij – ook zonder tekstvel – is te verstaan. De begeleidende muziek, een mix van country, blues en folk, heeft een bedaagd tempo en wordt nergens echt luid.

Docent geschiedenis

Tien songs telt het album. Drie daarvan waren al bekend, waaronder het wel zeventien minuten lange Murder Most Foul. Wie het interessant vond dat Dylan in dat door de moord op John F. Kennedy geïnspireerde nummer zo veel namen van historische figuren liet vallen, kan hier zijn lol op. Namedropping lijkt bijna een rode draad in het album: als een docent moderne geschiedenis verwijst Dylan naar twintigste-eeuwse politici, muzikanten, gangsters, componisten, acteurs en schrijvers.

Gretig citeert Dylan ook uit hun songs, films en boeken. Dylanvorsers, ook wel dylanologen genoemd, hebben er met één album studiemateriaal voor járen bij.

Gewoon genieten van Rough and Rowdy Ways kan natuurlijk ook. Murder Most Foul is ondanks die bijna bizar lange speelduur opvallend genoeg helemaal geen zware zit. Bij de ‘gewone’ songs is My Own Version of You een van de vele hoogtepunten. Begeleid door bijna zwoele nachtclubmuziek voert Dylan daarin een ik-figuur op die een ideale partner in elkaar knutselt. Het leidt al na twee coupletten tot een nieuwe ronde namedropping. Voorbij komen onder anderen acteur Al Pacino, de pianisten Leon Russell en Liberace en de apostelen Petrus en Paulus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden