PlusFilmrecensie

Blind Spot: het alledaagse in de zesde versnelling

In Blind Spot ­probeert Maria zonder adempauze de scherven van haar ­gezin bij elkaar te rapen.

‘Film is het leven met alle saaie stukken eruit geknipt,’ stelde cine-­maestro Alfred Hitchcock ooit. Het Noorse Blind Spot heeft geen boodschap aan die vuistregel. Regisseur Tuva Novotny zoekt de grens op van hoe alledaags een film kan zijn in de eerste twintig minuten van haar speelfilmdebuut. Daardoor komt de klap die erop volgt des te harder aan.

De film opent in een gymzaal, waar een groep tienermeisjes hun handbaltraining afwerkt. De in eerste instantie statische camera komt in beweging om de meiden de kleed­kamer in te volgen, waar een kluwentje dames een stekelig pestgesprekje heeft. De groep wordt kleiner als we naar buiten afzakken, tot slechts twee tieners overblijven die we volgen op hun wandeling naar huis.

Na hun afscheid op een straathoek is alleen Tea (Nora Mathea Øien) nog over. Die loopt het laatste stukje naar huis, waar ze wordt verwelkomd door haar moeder en jongere broertje, een peuter nog. Ze maakt een sandwich voor zichzelf, zapt wat op tv, schrijft iets in haar dagboek.

Er gebeurt niets, de gesprekjes gaan over niets bijzonders, en toch blijf je bij de les. Dat is het gevolg van een even simpele als complexe stijlkeuze van Novotny. Ergens in die eerste twintig minuten realiseer je je dat je nog steeds naar hetzelfde shot zit te kijken. Van die gymzaal, door de kleedkamer, over de besneeuwde straten en paadjes, de trap van het appartementencomplex op: alles gaat in één onafgebroken camera­beweging. Die heeft zijn eigen spanning, los van wat we zien gebeuren.

Novotny houdt haar single shot ook vol als Tea in één drastische handeling een eind maakt aan de sussende rust van die opening. Vanaf dan volgen we haar moeder Maria (Pia Tjelta). Met haar schiet de film in de zesde versnelling – sprintend de trap af, met loeiende sirenes naar een ziekenhuis, en al snel hyperventileren we mee.

In de 75 minuten die dan nog volgen kalmeert de film wel af en toe, maar zakt het tempo nergens echt in. Zonder adempauze probeert Maria de scherven van haar gezin bij elkaar te rapen en een uitleg te vinden voor wat is gebeurd. Die krijgt zij, en wij, stukje bij beetje, maar nooit volledig.

Er waren meer films in één shot de afgelopen jaren, onlangs nog Sam Mendes’ oorlogsepos 1917. Juist door zijn relatief kleine schaal is de techniek in Blind Spot vele malen effectiever: het verder realistische drama komt ermee op scherp te staan.

Die uitwerking in realtime heeft ook zo zijn beperkingen. Omdat we slechts anderhalf uur met deze personages doorbrengen, is er weinig ruimte om echt diep op de verborgen psychische problemen van Tea in te gaan, het masker waarmee zij heeft rondgelopen. Maar enerverend en hartverscheurend is deze nacht­merrie van iedere ouder wel.

Blind Spot

Regie Tuva Novotny
Met Pia Tjelta, Nora Mathea Øien, Oddgeir Thune
Te zien via Picl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden