PlusAlbumrecensie

Blauwe Vear van Jack Poels is een warme kruik in koude dagen

Jack Poels - Blauwe Vear (Snowstar Records).

Hoewel dialectband Rowwen Hèze het bekendst is dankzij de feestelijke hoempapa van Bestel Mar of Limburg (Kwestie van geduld), maakte de band met De Peel in brand en November zijn twee vermoedelijk sterkste nummers. Belangrijke pijler onder die kleine, akoestische liedjes is de behaaglijke stem van frontman Jack Poels.

Die is een van de meest onderschatte zangers van ons land, zo bewijst hij opnieuw op zijn eerste soloalbum Blauwe Vear. Poels heeft een koperbruin alles-komt-goedtimbre waarbij hij nauwelijks extra instrumentatie nodig heeft om te overtuigen. Op Blauwe Vear houdt hij het meestentijds bij een akoestische gitaar. Af en toe een mondharmonica erbij of een baslijntje, maar verder is het alsof de luisteraar naast Poels bij het haardvuur zit.

Zijn teksten – uiteraard opnieuw in het dialect van zijn woonplaats America in Noord-Limburg – zijn niet voor elke westerling meteen te doorgronden, maar het gevoel dat Poels in zijn songs legt is onverbloemd nostalgisch. Hij mijmert over de straf­regels die hij schreef op school (Chauffeur) of het uitvliegen van zijn eigen kinderen (In de achtertuin).

Zelfs als hij zingt over de onvermijdelijke tijdlijn van het bestaan (Van leave gadde doed) klinkt Poels geruststellend. Blauwe Vear is een warme kruik in koude dagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden