PlusInterview

Bløf is terug en dat is niet vanzelfsprekend: ‘Kennelijk deden wij er niet meer toe’

Bløf: Peter Slager, Bas Kennis, Norman Bonink en Paskal Jakobsen. Beeld Jeroen Zondag
Bløf: Peter Slager, Bas Kennis, Norman Bonink en Paskal Jakobsen.Beeld Jeroen Zondag

Dat er deze week vijf nieuwe nummers van Bløf verschenen, is minder vanzelfsprekend dan het lijkt. De bandleden verkenden in het coronajaar andere carrièrepaden. ‘Ik wilde qigongdocent worden.’

Het was afgelopen week weer even wennen om met zijn vieren in de oefenruimte te staan. Omdat Bløf weer liveshows gaat geven, waren de ­oefensessies hard nodig om de ‘roest’ eraf te halen.

Na meer dan een jaar waarin de vier nauwelijks samenspeelden, was de routine even weg. Natuurlijk nam Bløf nieuwe muziek op – de vorige week verschenen ep Polaroids_01 levert het bewijs – maar het was geen moment een vervanging van het echte werk. “En een livestream is niets voor ons,” zegt bassist en tekstschrijver ­Peter Slager (52). “Di-rect deed dat wel heel goed, dus dat ligt aan ons, maar wij missen dan te veel de energie van het publiek.” Zanger en gitarist Paskal Jakobsen (47): “Wij vinden het ook niet leuk om te oefenen, dan ontbreekt er altijd energie. Een gerepeteerde versie van een lied is bij ons zelden goed genoeg om op te nemen.”

Voor een band die al bijna drie decennia ­bestaat en al veertig nummers in de Top 40 heeft gehad, lijkt het doodgewoon dat er nieuwe muziek uitkomt. De realiteit is anders. Voor het eerst dachten de vier tijdens de door corona opgelegde pauze serieus na over een leven zonder Bløf. “Noodgedwongen, want we misten elk perspectief,” zegt drummer Norman Bonink (57). “Ik wilde qigongdocent worden. Ik beoefen dat elke ochtend, het houdt het midden tussen yoga en tai chi. Ik heb er serieus over gedacht om me daarop te gaan toeleggen.”

Twijfel

Bonink was niet de enige die kampte met de wezenlijke vragen: waarheen? Waarvoor? “Het afgelopen jaar was een uitgelezen moment om mezelf af te vragen of ik dit nog wel wilde, als de wereld weer open zou gaan,” zegt Jakobsen. “Ik heb gekeken wat ik zou kunnen doen naast, maar ook in plaats van de band. Er was best even twijfel, maar lang duurde het niet voordat ik ­erachter kwam dat ik dit nog niet kwijt wil. De gedeelde ervaringen die wij nog altijd opdoen zouden niet zo mooi zijn als ik ze in mijn eentje opdoe, of met ingehuurde muzikanten.”

Bas Kennis, de 47-jarige toetsenist van de band, had van de vier de minste twijfels. “Voor mij was deze periode vooral een bevestiging van wat ik al wist; dat ik als muzikant het gelukkigst ben.”

Bij bassist Slager mengden de twijfels en onzekerheid over de toekomst zich met de frustratie over alle afgelaste projecten, zowel solo als met Bløf. “Halverwege december werd ik echt wel gedeprimeerd. Er kon niets meer. In het begin van de coronatijd heb ik me een tijd lang best een overbodig mens gevoeld. Van de ene op de andere dag stond er niemand meer te klappen voor ons, wc-papier was op een zeker moment belangrijker. Kennelijk deden wij er niet meer toe, stonden we achter in de rij.”

Bestaansrecht

“Dat dwong me na te denken over de vraag of de wereld nog wel op ons muzikanten zat te wachten,” vervolgt Slager. “Los van het feit dat er wel wat egoverbrijzeling bij kwam kijken, ben ik daar wel aan gaan twijfelen.’’

Jakobsen: “Het hele jaar ben je onderdeel van die band, dat is je bestaansrecht. Dat valt dan opeens weg en wie ben je dan nog? Eigenlijk is dat ook gewoon leed.” De zanger-gitarist vond dat hij eigenlijk niet mocht ‘zeuren en mopperen’. “Financieel heb ik al jaren mijn schaapjes op het droge, terwijl anderen hun baan kwijtraakten, hun levenswerk vermorzeld zagen of dierbaren verloren. Er was zoveel leed rond corona dat ik mijn eigen issues al die tijd heb afgezwakt.” Bassist Slager: “En dat is dan eigenlijk ook weer niet goed, dan sta je het jezelf niet toe je ergens heel kut over te voelen.”

De persoonlijke bespiegelingen hebben het bandgeluid niet veranderd. “De impact was er meer op ons persoonlijk,” vervolgt Jakobsen. “Ik merkte dat ik het na dertig jaar bijna voor lief nam wat er allemaal met Bløf gebeurde. Het voelde als vanzelfsprekend.” Slager: “Die vanzelfsprekendheid is er nu wel uit geramd.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden