PlusRecensie

Biografie Jules Deelder heeft vaart, maar is ook slordig

Anton Slotboom: De zin van het leven ben je zelf – het compromisloze bestaan van Jules DeelderBeeld RV

Met eigen ogen gezien, ­ergens in de jaren negen­tig: een pijnlijke ­ontmoeting tussen Jules Deelder en Cor Jaring, op de stoep voor een Amsterdamse galerie waar een opening was. “Hallo Jules, tijd niet gezien,” riep Jaring, fotograaf en het prototype van een getapte Amsterdammer. “Houen zo,” zei Deelder afgemeten en hij liep de verbouwereerde Jaring voorbij.

Dat had niet per se te maken met een afkeer van Amsterdammers. Thuis kon hij net zo bot zijn. Begroette op straat iemand de dichter en ‘aucteur’ met een vrolijk ‘Hee Jules!’, dan kreeg die snel een chagrijnig ‘Meneer Deelder voor jou, jongen’ terug. Deelder was geen gezelligheidsmens. De telefoon nam hij nooit op. De deur deed hij ook niet open.

Een imponerende man was hij zeker, om tegen hem in te gaan moest je wel heel sterk in je schoenen staan. In De zin van het leven ben je zelf, de Deelderbiografie van journalist Anton Slotboom, vertelt Hugo Borst dat Deelder, meer dan fanatiek Sparta-aanhanger, de stadionkassa altijd zonder te betalen voorbijliep. “Dat dwong hij gewoon af, hè? (…) Het heeft Sparta minstens één goede spits gekost, dat gemis aan entree­gelden al die jaren…”

Anton Slotboom leverde december vorig jaar bij zijn uitgever het manuscript van de biografie in. Nog geen week later overleed Deelder, 76 jaar oud. Slotboom sloeg dus nog een keer aan het schrijven, want Deelders dood moest natuurlijk ook in de biografie. De zin van het leven ben je zelf is een boek met de vaart die past bij het leven van amfetamineverslaafde Deelder. Het staat ook boordevol goede anekdotes en verhalen. Een lekker boek. Maar in de haast het snel na Deelders overlijden in de winkels te krijgen, lijkt ook het een en ander mis te zijn gegaan. Komen we zo op terug.

Mooi zijn de hoofdstukken over Deelders jonge jaren. De schrijver groeide op in een succesvol midden­stands­gezin. Op school deed hij het goed: de hbs sloot hij af met een eindlijst waarop vijf negens en tienen prijkten. Later mocht hij zich graag voordoen als man van het volk, maar dat plat Rotterdamse accent dat zo ongeveer zijn handelsmerk was, had hij zichzelf aangeleerd, tot ver in de jaren zestig sprak hij keurig ABN.

En niet algemeen bekend is dat Deelder, de misschien wel grootste jazzpropagandist van het land, het ooit probeerde te maken als pop­muzikant. Het werd helemaal niets in de jaren zestig met bands als The Addicts, Popera en – lekker ludiek, weet je wel – Schlagergezelschap De Hyacinth, maar dat maakt het betreffende hoofdstuk niet minder spannend.

Bespuugd

In De zin van het leven ben je zelf komen ook bekenden van Deelder aan het woord, zoals de genoemde Borst, Loes Luca en Bart Chabot. Een niet altijd even handige constructie, want het komt voor dat een geïnterviewde iets vertelt dat elders in het boek ook aan de orde komt.

Er staan ook storende slordigheidjes in het boek. Ooit werd Deelder tijdens een optreden bespuugd door Rotterdamse punks (er bestaan heel smerige beelden van). In het voorwoord van De zin van het leven ben je zelf speelde dat zich af op tweede kerstdag 1970, verderop in het boek op tweede kerstdag 1979. Nog twee voorbeelden: Cornwall is geen Britse kustplaats, maar een graafschap en een Peugeot 2CV bestaat niet.

Bij een volgende druk, die het boek zeker verdient, zou er nog eens een strenge redacteur met een rode pen doorheen moeten. Overigens werkt ook filmmaker Ari Deelder aan een biografie van haar vader. Haar boek zal waarschijnlijk over twee jaar verschijnen bij De Bezige Bij, de vaste uitgever van Jules Deelder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden