PlusRecensie

Billie Eilish op z'n klassieks: mezzosopraan Olivia Vermeulen krijgt het voor elkaar

Zeker in deze tijd is de dood niet het meest opbeurende thema. En toch is Hello Darkness van mezzosopraan Olivia Vermeulen en pianist Jan Philip Schulze het luisteren meer dan waard.

Erik Voermans
null Beeld

Voor hun vorige album Dirty Minds kregen mezzosopraan Olivia Vermeulen en pianist Jan Philip Schulze in Duitsland de Preis der Deutsche Schallplattenkritik en in Nederland een Edison Klassiek in de categorie De Ontdekking. Het album ging over erotiek en lust, seks, macht en geweld.

Dat de plaat in positieve zin opviel in de jaarlijks weer onoverzienbare uitstoot aan muziek, had een evidente oorzaak. Een klassiek zangeres die niet, zoals ontelbare collega’s, een zeer professionele, zeer verantwoorde, maar ook zeer brave en zeer voorspelbare keuze uit het liedrepertoire maakt, maar eigenwijs kiest voor een intelligente selectie liederen die bijeen wordt gehouden door een prikkelend thema, valt nu eenmaal op. Als de uitvoeringen dan ook nog om door een ringetje te halen zijn, is het duidelijk dat niemand er bij de jaarlijkse prijzencarrousel omheen kan.

De opvolger van Dirty Minds is nog gedurfder geworden. Ditmaal wijdden Vermeulen en Schulze zich niet aan de kleine dood (zoals het orgasme in het Frans wordt genoemd), maar aan de grote dood; als in het levenseinde, onder de titel Hello Darkness. Onwillekeurig denk je dan meteen aan The Sound of Silence van Simon and Garfunkel, maar dat lied ontbreekt op het album.

Breedte direct geïllustreerd

Zeker in deze tijd is de dood niet het meest opbeurende onderwerp denkbaar (wanneer wel?), maar je kunt het ook zo zien: zo lang we nog leven, kunnen we naar muziek luisteren, zelfs als die over de dood gaat, en vieren we dus het bestaan (hoera!). Voor Vermeulen zelf geldt dan ook nog eens dat ze zich nu eenmaal meer aangetrokken voelt door donkere operarollen, treurige aria’s in oratoria en de klaagzangen in het lied. Herkenbaar.

Hello Darkness is weer een bijzonder album geworden. De breedte van de gezongen titels wordt meteen geïllustreerd door de eerste twee stukken. Ze beginnen met Lasciatemi morire uit L’Arianna van Monteverdi, dat Vermeulen met haar fraaie stem mooie nachtelijke tinten geeft, en gaan verder met Listen before you go van Billie Eilish, een van de grootste popsterren van dit moment, die in interviews open is over haar geschiedenis met depressies.

Vermeulen zingt het nummer, dat in deze context wordt gepromoveerd tot een klassiek lied, met de kenmerkende bijna-fluisterstem van Eilish, waardoor de tekst, die onmiskenbaar over zelfmoordgedachten gaat, nog harder binnenkomt. Schulze speelt hier behalve op een piano, voornamelijk op een ontroerend zoemend en tremolerend orgeltje.

Gedroomde pianist

Daarna gaat het van Schuberts Der Tod und das Mädchen naar Nick Cave’s The Curse of Millhaven (over een jonge seriemoordenares), George Crumb, Charles Ives, John Cage, Schumann, Rihm, Mahler (Urlicht), om te eindigen bij Berg en na een fluisterend voorgelezen gedicht van Jan Vermeulen bij de Lieder des Abschieds van Korngold.

Schulze toont zich wederom een gedroomde pianist, die zich in empathisch samenspel verenigt met de stem van de zangeres, zelfs als hij in Cage’s The Wonderful Widow of Eighteen Springs alleen maar op de bovenkant van de klep hoeft te kloppen.

Klassiek

Olivia Vermeulen, Jan Philip Schulze
Hello Darkness
(Challenge Classics)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden