Bijzondere stadsverhalen

Dat was een aardige opdracht van uitgeverij Rubinstein: we mochten luisterboeken samenstellen met Amsterdamse verhalen. En jawel, ze zijn er gekomen. Deze week is deel 1 van Het geluid van de stad voorhanden, en de komende weken volgen nog drie delen.

Wat voor verhalen het zijn?
Gevoelig punt.

We namen honderden verhalen door op zoek naar criteria. De beste Amsterdamse verhalen? Te aanmatigend. De spannendste? Nee, want dan zouden we geestige of ontroerende verhalen moeten missen. Uit iedere buurt een verhaal? Helaas is er nog niet zo veel boeiends geschreven over de Middelveldsche Akerpolder.

De verrassendste? Dat hielden we in het achterhoofd. Harry Mulisch mocht erbij, maar dan met een verhaal dat vrijwel niemand kent. Simon Carmiggelt: akkoord, maar niet met een Kronkel, maar met een forser stuk. Jan de Hartog mag dan meestal niet tot de literatuur worden gerekend, zijn verhaal over Artis vinden wij een genoegen, dus dat kwam erin.

We kwamen toch tot nogal wat grote namen. En grote namen betekent ook vaak: goede verhalen. Maar afgekloven botten legden we terzijde. We wilden ook vrijwel vergeten schrijvers naar voren brengen, zoals Mary Dorna en Henriette van Eyk. En een debutant: Kees Eskes.

Onze lichtvoetige inborst verklaart waarom al te zwaarmoedige verhalen ontbreken.

Wat staat er zoal op dit eerste deel? Het verhaal van Henriette van Eyk (1897-1980) gaat over haar oorlogsherinneringen. Die zijn natuurlijk niet vrolijk en gezellig, maar ze brengt ze evenmin dramatisch. De oorlogsjaren is een mooi verhaal over het leven in het kunstenaarsverzet. En Hanneke Groenteman leest dat rustig en evenwichtig voor. Jan Meng - die ieder verhaal overtuigend kan brengen - leest het verhaal Meneer-zèlf komt een uurtje van Theo Thijssen (1879-1943). In dit weinig herdrukte verhaal is geen sprake van de vriendelijke ironie waar de schrijver van Kees de Jongen bekend om staat. Het is welhaast sarcasme.

Wim Kan (1911-1983) had een prachtverhaal over een theatergezelschap dat ' met z'n acht en veertigen op de fles' ging. Zo heet het verhaal dan ook dat A.J. Heerma van Voss - hij heeft een stem die niets onbelangrijks kan zeggen - voorleest.

Adriaan Morriën (1912-2002) maakte in zijn buurt kennis met een stel, beiden stokoud, maar pas kort verliefd. Het is mooi dat dochter Alissa het verhaal Een allerlaatste romance voor wilde lezen.

Mieke van der Weij komt met Natura Artis Magistra. Mieke van der Weij is een toonbeeld van betrouwbaarheid, zo blijkt ook uit haar stem en ze liegt dus nooit. Toch hebben wij alle reden om te twijfelen aan het gesprokene. De bijeenkomst in Artis met een beroemde dadaïst waar Jan de Hartog (1914-2002) over vertelt, heeft in ieder geval daar nooit plaatsgehad. Maar daar malen we niet om. (PAUL ARNOLDUSSEN en KO VAN GEEMERT)

www.parool.nl/shop

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden