Plus Concertrecensie

Bij Lang Lang klinkt Beethoven als de tweelingbroer van Chopin

De Chinese pianist Lang Lang is terug van weggeweest, maar op zijn concert was wel iets aan te merken.“Zo’n pianoconcert is geen doos met Lego, waar je lekker zelf iets mee kunt maken.”

Pianist Lang Lang Beeld EPA

De Chinese pianist Lang Lang, een van de best verkopende artiesten in de klassieke muziek, is terug van weggeweest. Hij was vijftien maanden uit beeld vanwege een hardnekkige blessure aan de linkerarm (tendinitis). Hij heeft zijn programma gereduceerd tot tachtig optredens per jaar en de draad weer opgepakt.

Met het Concertgebouworkest en dirigent Paavo Järvi gaat hij deze maand naar Japan, waarbij ze onder meer Tokio aandoen, de stad waar Järvi chef is van het NHK Symphony Orchestra.

Lang Lang blijft een fenomeen dat het publiek verdeelt in bewonderaars en criticasters. Maar zelfs die criticasters moeten toegeven dat er geen pianist bestaat die een vleugel zó zacht en tegelijkertijd met zo’n rijke toon kan bespelen, of die zó frank en vrij (je kunt ook zeggen: weinig gehinderd door stilistisch besef) prachtige rubati aanbrengt. Wij noemen dit: langlangen. Veel mensen vinden dat mooi.

Gisteravond speelde hij het Tweede pianoconcert van Beethoven, die bij Lang Lang bleek te zijn veranderd in de tweelingbroer van Frédéric Chopin. De rekkelijken zullen zeggen: nou en, hij speelt het toch allemaal heel gevoelig? Waarop de preciezen zullen antwoorden: ja, maar misschien zou Beethoven het toch leuker hebben gevonden als af je af en toe ook eens gewoon zou spelen wat er staat. Die dynamische aanwijzingen, om eens iets te noemen, noteerde hij niet voor niets. Zo’n pianoconcert is geen doos met Lego, waar je lekker zelf iets mee kunt maken.

Järvi leek het allemaal prima te vinden. Minder prima was dat hij het eerste deel veel te traag nam en ook dat de Ouverture ‘Tannhäuser’, die eraan voorafging, een enorm slepende, saaie boel was, waarbij je bovendien vragen kon stellen over de balans tussen koper en strijkers in het orkest.

Na de pauze dirigeerde Järvi Brahms’ Vierde symfonie, die meteen al vanaf de openingsmaten stroefjes en grijs klonk en alleen in het langzame deel wat opleefde. Niet goed.

KCO o.l.v. Paavo JÄrvi

Met Lang Lang (piano)
Gehoord 6/11, Concertgebouw
Nog te horen 8/11 en 9/11 (dan alleen Brahms’ Vierde symfonie)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden