PlusKunst

Bij de voorstelling Hotel Wonderland mist de bezoeker van alles – en dat geeft niks

null Beeld Hotel Wonderland
Beeld Hotel Wonderland

Bij Hotel Wonderland in Zaandam zitten de gasten niet op stoelen, maar lopen ze tussen de acteurs, in het verhaal. Onderdompeltheater, noemen de makers het. Dat je daarbij niet alles meekrijgt, is helemaal niet erg.

Jeroen Schmale

Veel is bijzonder aan Hotel Wonderland. Dit ook: een paar uur voor de voorstelling floept een mailtje binnen met informatie over de komende avond. En dan komt het: de makers van de voorstelling, waarin bezoekers door het verhaal wandelen – zogeheten immersief of onderdompeltheater – geven in het mailtje ruiterlijk toe dat de bezoekers heel veel zullen missen.

In hun bericht stellen ze de vraag: hoeveel ga je meekrijgen op een avond? Het antwoord: ‘Tien procent (zoals bij een groot festival).’ Dan volgt een tip: ‘Laat los dat je alles wilt zien en meemaken. Dat gaat per definitie niet lukken. Net als in het echte leven. Er gebeurt zoveel, er is alleen al meer dan 36 uur script. Je geniet veel meer als je momenten kiest en bewust meemaakt. De volgende keer pak je weer andere momenten.’

“Dat hebben we vooral geschreven voor bezoekers met fomo, de angst om iets te missen,” zegt Tristan Hupe-Guimarães, artistiek leider van Hotel Wonderland. “Zij kunnen gefrustreerd raken van dit theatergenre. Wij proberen dat om te draaien naar lomo, love of missing out. Zie het als een goed gesprek met een vriend op een terras. Als dat echt ergens over gaat, zie je verderop wel andere mensen, maar je hoort ze niet. Zo moet je onze voorstelling ook zien: je ziet als bezoeker dat in de verte van alles gebeurt, maar je staat bij één van de personages en dat is prima.”

Een dozijn acteurs speelt mee in het stuk, dat zich afspeelt in een voormalige artilleriefabriek bij Zaandam. Het publiek wordt van harte uitgenodigd dicht bij deze acteurs te komen en naar hun verhalen te luisteren, of met ze mee te lopen en te rennen, dwars door de oude wapenfabriek.

Soms pakken de acteurs de hand van één van de bezoekers, om die mee te nemen naar een waterpartij verderop in de hal, of een caravan waarin ze individueel wat meer prijsgeven over hun leven en hun gedachten.

Intussen krijgen de bezoekers van alle kanten eten aangeboden. Geen broodje knakworst of bitterbal, maar stoombroodjes met hacheevlees of kimchi, gefermenteerde witte kool naar Zuid-Koreaans recept.

Als het echte leven

Na Op klompen door de dessa, over de strijd in Nederlands-Indië door de ogen van een Nederlandse soldaat, dat tot 1 mei te beleven is, is Hotel Wonderland de tweede onderdompel-theatervoorstelling in korte tijd. Maar nog niet eerder werd een immersieve theaterproductie van deze omvang vertoond. “Dit genre begint te broeien, dat is ontzettend gaaf. In veel kunstvormen zie je een verschuiving van een eendimensionale, lineaire beleving naar iets immersiefs,” stelt Hupe-Guimarães.

“Bezoekers doen steeds vaker mee, ook bij bijvoorbeeld tentoonstellingen in musea. Omdat wij onze gasten een verzameling, een mozaïek van indrukken proberen mee te geven, lijkt het veel meer op het echte leven. Dat maak je ook maar zelden lineair mee.”

Jaloersmakend voor veel traditionele theatermakers: Hotel Wonderland trekt een behoorlijk jong publiek. “Zij willen echt wat meemaken in plaats van op een stoel zitten en kijken naar wat ze op het podium wordt voorgeschoteld.”

Eerlijk is eerlijk: de leeftijd van het publiek zal ook iets te maken hebben met het feit dat de voertaal bij de voorstelling Engels is.

Hupe-Guimarães: “We hebben wel een Nederlands script liggen, mogelijk gaan we daar later nog mee aan de slag. We werken met een Amerikaanse regisseur en een aantal acteurs uit de VS en Groot-Brittannië, omdat het genre in die landen al wat groter is. Bovendien spreken veel Nederlanders behoorlijk goed Engels, terwijl het Nederlands van bijvoorbeeld expats meestal te wensen overlaat. Ook dat is een overweging om voorlopig in het Engels te spelen.”

Ook bijzonder: daags na een avondje Hotel Wonderland speelt de voorstelling nog door het hoofd van de bezoeker. De gedachten dwalen nog weleens af naar de Zaanse wapenfabriek. Hupe-Guimarães: “We vergelijken het zelf wel met een droom. Zo voelt het een beetje. Je kunt de voorstelling niet helemaal duiden, daarom blijft ie terugkeren in je gedachten.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden