Plus Beeldende kunst

Bij de Best of Graduates 2019 krijgt elk werk de ruimte

Werk van Sarah Reinbold. Beeld Courtesy Galerie Ron Mandos, Ams

Voor de twaalfde keer hebben de scouts van Ron Mandos Gallery alle afstudeerexposities van Nederlandse kunstacademies afgestruind, op zoek naar jong talent, zodat wij dat niet meer hoeven te doen. Wij hoeven slechts naar de Amsterdamse galerie te reizen, waar kunstwerken van 21 jonge kunstenaars worden gepresenteerd in Best of Graduates 2019.

Voor deze editie werkt de galerie voor het eerst samen met Museum Voorlinden; de tentoonstellingsreeks is bedoeld om jong talent te stimuleren, en hoe doe je dat nou beter dan door een werk aan te kopen en te schenken aan een gerenommeerd museum?

Het werk dat is aangekocht, met geld uit de nieuw opgerichte Young Blood Foundation, is van Stephanie Rizaj (Gerrit Rietveld Academie). De montage van haar video As if biting iron getuigt inderdaad van een ontwikkeld gevoel voor ritme dat de aandacht vasthoudt, zelfs opeist. Het maakt nieuwsgierig hoe deze jonge kunstenaar zich verder zal ontwikkelen.

Haar video toont een vervallen huis in geboorteland Kosovo. Honderd gezichtloze vrouwen duwen tegen de betonnen muren. Niet per se heel krachtig, wel vastberaden. Het gaat over vrouwelijke samenwerking (een reactie op het patriarchaat, aldus de tekst), maar het heeft ook iets mistroostigs, want zelfs de collectieve kracht van tweehonderd vrouwenhanden lijkt het beton niet in beweging te brengen.

IJslandse bommen

De geselecteerde kunstwerken zijn uiteraard enorm divers; van de wat formelere materiaalonderzoeken van Annï Mertens (HKU) tot de persoonlijke foto’s van de Russische Alex Avgud (KABK) die zijn frustraties met zijn homoseksualiteit lijkt uit te drijven.

Het moet niet makkelijk zijn geweest voor curator Radek Vana om de ruimte een beetje coherent in te richten. Knap dat toch elk kunstwerk de ruimte lijkt te krijgen om te ademen.

Behalve dan dat van Kevin Timmerman (AKV St. Joost). Zijn kleine collages van muntstukken vallen wat weg in de verduisterde ruimte van Rizajs videoprojectie. Zo zou je bijna niet zien hoe hij vakkundig de vissen van een IJslands dubbeltje als bommen laat neerkomen op het Witte Huis op de Amerikaanse stuiver.

Er is opvallend veel keramiek, waarbij vooral het werk van Sarah Reinbold (HKU) een glimlach op je gezicht brengt. Het lijkt alsof zij tekeningen van huisraad, getekend door een onvaste hand, heeft omgezet naar drie dimensies.

De knoppen van een waterkraantje lijken wel pianospelende vingers. De poten van de strijkplank wiebelen, de strijkbout lijkt gekneusd. Het worden bijna een soort organismen.

Die onhandige vormen zijn geestig, maar door het breekbare materiaal bij nadere beschouwing ook wel erg kwetsbaar. Een bout die niets glad kan strijken heeft toch eigenlijk wel iets heel weemoedigs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden