Plus Muziekrecensie

Bevrijd Coldplay is genot om te horen

Een grote verrassing op het nieuwe album van Coldplay, Everyday Life, dat vrijdag verschijnt: de band verruilt de hitparadepop radicaal voor experiment met gospel, klassieke en wereldmuziek. 

Coldplay - Everyday Life Beeld -

Vrijdag geeft de band een concert in Jordanië. Op het Rembrandtplein in Amsterdam is het om 20.00 uur op groot scherm te volgen.

Na het enorme succes van A Head Full of Dreams filosofeerde frontman Chris Martin over een einde van de discografie van Coldplay. Een achtste plaat? Kwam alle het goede niet in cycli van zeven? Om later de nuance toe te voegen dat Coldplay het beste functioneert met de gedachte dat ‘dit het laatste werk is dat de band mag maken’.

Er is werkelijk iets veranderd in de maanden nadat Coldplay zijn wereldtournee rond A Head Full of Dreams had afgesloten en één ding vaststond: groter kan de band amper worden.

De ommezwaai op het nieuwe dubbelalbum is dan ook best verklaarbaar, maar zóveel experiment hadden we van Coldplay niet meer verwacht. Het kwartet transformeerde in 15 jaar van een uit de britpop ontsproten indieband naar een sta­dionband die meedeint op de golven van de hitparade. Aan die laatste periode herinnert op Everyday Life alleen nog het vrij inwisselbare Orphans. Daarbuiten schieten de zestien songs alle kanten op. En, al even zo verbazend, ze zijn bijna allemaal raak.

Gloedvol gospelkoor

Het album opent met filmische klassieke muziek. Melancholieke violen die de boodschap meteen overbrengen: dit is geen hitalbum, maar een plaat waarop Coldplay precies doet waar het na al die jaren van het nauwkeurig afmeten van scoringskansen zin in heeft. Church is vervolgens nog vrij conventioneel, maar daarna is het kleine Trouble in Town met zijn epische slot al veel geraffineerder.

Echt leuk wordt het op BrokEn, waarop Martin een gloedvol gospelkoor de studio heeft ingehaald. Het vocale vraag-antwoordspel is een genot om te horen, zeker voor wie nog niet helemaal is bijgekomen van de monstrueuze danceremixes die de band live op zijn publiek losliet.

Het is of Coldplay zelf ook genoeg had van samenwerkingen met pakweg Avicii of Rihanna. De fluisterzachte pianoballade Daddy, thematisch de Britse versie van Stef Bos’ Papa, is prachtig. Daarna is er de opzwepende duizend-en-één-nachtpop van Arabesque. Coldplay klonk nog nooit zo exotisch. Het gekke is: het wordt nergens krampachtig. Zelfs deze Arabische krachttoer waar Martin zomaar een Franse tekst overheen mummelt, blijft tot het eind boeien.

Op de tweede helft van de dubbel­elpee – de A-kant heet Sunrise, de B-zijde Sunset – is ook Guns onderhoudend; een antiwapenstatement dat recht uit het hart lijkt te komen en muzikaal is getoonzet als een akoestische Golden Earringsong. Slotsong Everyday Life is een fraai ingetogen pianopopliedje dat herinnert aan de imponerende eerste albums.

Niet alles is even indrukwekkend – Orphans is een commercieel moetje en WOWT/POTP een B-kantje uit het repertoire van surfer-gitarist Jack Johnson – maar bovenal is het een genot te horen hoe Coldplay zich bevrijdt van het keurslijf waarin het zich had opgesloten. Plotseling lijkt er nog een heel nieuw leven mogelijk voor ’s werelds populairste popgroep.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden