Plus

Bestsellerauteur Emma Cline: 'Meisjes zijn wat anderen van ze vinden'

Successchrijfster Emma Cline was een weekend in de stad voor de promotie van De Meisjes - Een Boek dat nauwelijks een promotietour behoeft.

Ronald Ockhuysen
Emma Cline: 'Het is een algemene behoefte om gezien te worden.' Beeld Hollandse Hoogte
Emma Cline: 'Het is een algemene behoefte om gezien te worden.'Beeld Hollandse Hoogte

Emma Cline (28) komt met een lach de lobby van het hotel ingelopen. Ze heeft een lange wandeling door de binnenstad van Amsterdam gemaakt, en de eerste indruk zint haar.

"De wirwar van fietsers is veel groter dan ik dacht. Er heerst hier op straat totale anarchie. Iedereen fietst, zo lijkt het, doelbewust naar zijn bestemming en trekt zich verder weinig van de rest van de wereld aan. Het is de alles-moet-kunnen-mentaliteit van de jaren zestig waaraan de efficiency van deze tijd is toegevoegd."

De Amerikaanse schrijfster Cline is in Amsterdam om haar debuutroman De Meisjes publicitair te ondersteunen - al is dat eigenlijk niet meer nodig. De Meisjes, uitgekomen in het voorjaar, is al maanden een bestseller, en ook in haar eigen land steeg de verkoop van 'this summer's hottest novel' tot grote hoogte.

"Een vreemd gegeven," zegt Cline. "Ik ben twee jaar met het boek bezig geweest, en plotseling is het van iedereen. Dat is natuurlijk een groot geluk. Tegelijk voel ik sterk de behoefte om weer een stap te maken. Het valt me zwaar om voortdurend aangesproken te worden op iets wat voor mij is afgerond."

Likken aan batterijen
Ze neemt een slok bruisend water en begint dan nog een keer over de fietsers in de stad, en de vrijgevochten stemming die ze meende te proeven. "De Meisjes is voortgekomen uit mijn fascinatie voor de jaren zestig, voor de idealen van die tijd en wat daarvan is overgebleven. Ik groeide op in Californië. Daar is nostalgie naar die tijd nooit ver weg. In mijn boek stel ik de vraag of het wel zo mooi was als nu wordt gezegd."

De Meisjes wordt verteld vanuit het perspectief van Evie Boyd, een veertienjarig meisje dat, zoals zoveel pubers, voortdurend het gevoel heeft nergens echt bij te horen. Evie hangt overwegend rond met de opportunistische Connie. Ze roken marihuana, likken aan batterijen voor de metaalachtige schokjes op hun tong 'waarvan men zegt dat het als een achttiende van een orgasme voelt'.

Evie hunkert naar een leven met meer actie en dat biedt zich aan na enkele ontmoetingen met een stel vrijgevochten meisjes - via hen komt ze bij een Manson Familyachtige sekte terecht, geleid door Russell Hadrick, net als Charles Manson een ambitieuze maar ongetalenteerde singer-songwriter die zich op een verlaten stuk land in Californië omringt met jonge meisjes.

Permanente competitie
"Misschien is wel de grote truc van mijn boek dat het niet om deze sekteleider draait of om de gruwelijke moorden die ze plegen, maar om de mentaliteit en de psychologie van de meisjes die zich tot deze groep voelen aangetrokken. Wat is toch die hunkering naar aandacht? Waarom willen meisjes zo graag gezien worden?"

Ook sterk: Cline schakelt in De Meisjes tussen de werkelijkheid van de veertienjarige Evie en haar blik op die tijd op het moment dat ze al bijna zestig is en de herinneringen inmiddels aan het zwalken zijn. Zo wordt het contrast tussen jeugdige overmoed en de praktijk van het volwassen leven op scherp gezet. "Er is een moment in het leven waarop alles gulzig wordt omarmd. Op latere leeftijd komt het vaak op repa­ratie aan, en greep krijgen op de keuzes die al zijn gemaakt."

Evie en haar sektegenoten lijken meer bezig met erkenning dan met idealen. "Als puberend meisje ben je je extreem bewust van andere meisjes en vrouwen. Eigenlijk is het een permanente competitie. In blaadjes, films, reclame en videoclips worden vrouwen voortdurend geobjectiveerd. Dus gaan vrouwen, vooral onzekere, jonge vrouwen, ook andere vrouwen objectiveren.

"Ze krijgen aangepraat dat ze voorrang moeten verlenen aan andermans gevoelens: je bent niet wat je zelf denkt dat je bent, maar wat anderen over je denken. Zo ga je jezelf wantrouwen. Je wacht eerst op een oordeel van anderen en zet je eigen intuïtie op het tweede plan."

Commune
De meisjes in het boek willen niets liever dan gezien worden. Daarin gaan ze zover dat ze zelfs moorden plegen. "Het is een algemene behoefte om gezien te worden. Maar voor meisjes en ook kinderen heeft die behoefte per definitie een donkere kant, omdat mensen er misbruik van kunnen maken. Die vrijheid in de jaren zestig, vooral op seksueel gebied, zou nu anders worden bekeken - en dan druk ik me zacht uit."

Na het schrijven van De Meisjes is Clines obsessie met Charles Manson en sektes in het algemeen 'enigszins getemperd'. "Maar het blijft boeiend te zien dat er altijd heimwee is bij veel mensen die ook maar in de marge iets te maken hadden met een commune. Ze praten er met warmte over, alsof het de mooiste tijd van hun leven was. Vergelijk het met het gevoel dat je hebt als je terugkeert van een zomerkamp of een andere intense ervaring met leeftijdsgenoten. Daar kan geen realiteit tegenop."

Haar eigen leven heeft intussen een grote wending genomen. Cline is op 28-jarige leeftijd wereldberoemd en moet nu plotseling nadenken over miljoenencontracten en afspraken over de filmrechten van haar boek.

"Ik sluit me daar zo veel mogelijk voor af. Met die kant van het schrijverschap heb ik eigenlijk niets. Ik geniet van het schrijven. Van het proces van zoeken, tasten en voorzichtige keuzes maken. Ik voel me bevoorrecht dat ik overal voor word gevraagd. Maar ik wil mezelf niet verliezen. Dus vrijwel elke uitnodiging wordt beleefd afgewezen."

Emma Cline: De Meisjes. Lebowski, €19,99.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden