Plus

'Ben je getikt? zou ik tegen de Glenn Helder van toen zeggen'

Ex-voetballer, ex-gokverslaafde en ex-gedetineerde Glenn Helder (49) maakt zijn acteerdebuut in Catacombe van regisseur Victor Ponten. 'Het is een eer.'

Willem de Bruin als voetballer Jermaine Slagter, met achter zich Glenn Helder in zijn rol als assistent-trainer. Beeld Door: Lennart Verstegen

Filmster Glenn Helder zit er energiek bij aan het tafeltje in Café Américain. Stralend kun je ook zeggen. Want het gaat goed met Glenn Helder. Heel goed. Al is het woord filmster misschien iets te veel van het goede.

Helder maakt in de Nederlandse speelfilm Catacombe van regisseur Victor Ponten zijn debuut als acteur. Hij heeft een bijrol als assistent-trainer Guido.

Glenn Helder. Wie aan hem denkt, ziet in eerste instantie beelden voor zich van een razendsnelle aanvaller die furore maakte bij Sparta en Vitesse, voor hij in 1995 voor heel veel geld naar Londen verhuisde om bij Arsenal te gaan spelen. Vier keer speelde hij voor het Nederlands elftal.

"Oké, oké," zegt Helder, die toch iets verrast is door het enthousiasme van de verslaggever.

"Ik was een liefhebber. Ik voelde spanning, maar had nooit last van zenuwen. Ik kon niet wachten het veld op te gaan om mijn wapens te ­laten zien: snelheid, techniek en een over-mijn-lijkmentaliteit. Uit of thuis, het maakte mij niets uit. Ja, ik kon wel voetballen, vriend."

En daar buldert zijn karakteristieke lach door het etablissement.

Glenn Helder
Helder was basisspeler in het Nederlands elftal dat op 13 december 1995 het beslissingsduel voor het EK van 1996 van Ierland won.

Serieus: "Ik ben wel de enige dissonant in dat elftal, ik ben de enige die het verpest heeft." Dat is de andere kant van het 'verhaal' Glenn Helder. ­Ex-voetballer, ex-gokverslaafde, ex-gedetineerde. Te ­lezen in zijn biografie uit 2014 Van Arsenal naar de Bajes.

Hij wil niet diep meer ingaan op de periode die achter hem ligt, en wil nadrukkelijk zeggen dat het verhaal van de voetballer in de film niet het verhaal van Glenn Helder is.

Catacombe vertelt het verhaal van de voetballer Jermaine Slagter, gespeeld door rapper en producer Willem de Bruin (The Opposites), die door gokschulden diep in de problemen komt, en ten slotte met matchfixing te maken krijgt. Iets dat Helder in zijn carrière nooit meemaakte, tenminste, hij heeft er nooit iets van gemerkt. "Het is het ergste wat je als voetballer kunt doen."

"Die film is dus niet op mijn leven gebaseerd. Als je een film zou maken, gebaseerd op mijn leven..." - en daar davert zijn lach weer - "zou het verhaal nog veel heftiger zijn. In mijn boek heb ik niet eens alles verteld. Eerst zorgen dat er een paar dingen verjaard zijn, hahahaha."

Wennen aan geld
De film is heel realistisch, aldus Helder. "Het leven van Jermaine is een puinhoop. Je ziet een wereld waarin geld een heel grote rol speelt. En als geld een grote rol speelt, gaat het vaak mis. Je trapt tegen een bal, krijgt elke maand een hoop geld. Je probeert nederig te blijven, want je hebt van je hobby je beroep weten te maken, maar als je aan dat geld gaat wennen..."

"Ik ben ook zo'n stomme klootzak ­geweest. Maar de fouten die ik heb gemaakt zijn niet uit de slechtheid van mijn hart, maar uit de domheid van mijn verstand, snap je? Ben je getikt of zo? zou ik tegen de Glenn van toen zeggen. Ben je getikt?"

Terug naar het heden. Bijna twintig keer komt Helder in Catacombe in beeld. Niet heel veel, maar dat kan Helder niets schelen. "Hoe ze bij mij terecht zijn gekomen?" Hij wijst om zich heen. "Hier is het begonnen. De regisseur, Victor Ponten, belde me op. Hij was bezig met een film die in de voetbalwereld speelde."

"Hij wilde met mij van gedachten wisselen. Over het voetbal in de film en ook over de problemen waarmee een voetballer te maken kan krijgen. We hebben een paar keer gezeten, en toen nodigde hij me uit voor een casting."

Voetballer Jermaine Slagter raakt in Catacombe in de schulden en krijgt te maken met matchfixing. Beeld Door: Lennart Verstegen

"Hij wilde me een rolletje in de film ­geven. Als ze me hadden gevraagd: Glenn, je moet met een bezem zo staan, zou ik zeggen (hij neemt een pose aan): sta ik zo goed? Hahahaha! Maar ik kreeg een echte rol. Ja! Wat dacht je? Natuurlijk vond ik dat leuk. Een eer zelfs."

Te krachtig als hoofdtrainer

Regisseur Victor Ponten is aan de telefoon vol lof over Helder. "Willem de Bruin kon niet voetballen. Glenn heeft ­samen met trainer Sercil Awnet met Willem getraind. Hoe beweegt een prof, hoe neemt hij een bal aan."

"Ja, dat zie je in de film wel terug. En ik vermoedde gevoelsmatig dat hij iets kon wat acteren betreft. Ik heb hem gezien bij FC de Rebellen, een club oud-voetballers met een krasje die een theatertour deden. Dus heb ik hem een rol aangeboden."

Glenn Helder werd uiteindelijk gecast als assistent-trainer, niet als de hoofdcoach, wat ook had gekund. Ponten: "De club in de film verkeert in degradatienood. Daar hoort een bepaald type trainer bij. Glenn is een veel te aanwezig persoon, te krachtig voor de rol van hoofdtrainer."

Rasentertainer
Veel tekst heeft Helder niet gekregen in de film, en wat hij zegt heeft met voetbal te maken. "Ze hebben me, ook al was mijn rol maar klein, bij heel veel betrokken. En ik heb me ook bemoeid met voetbaltechnische dingen, hoe dat goed in beeld kon worden gebracht in de film."

Ponten roemt Helder ook voor zijn rol buiten de opnames. "Hij motiveerde de jongens, spelers van hoofdklasseclubs die de rol van voetballers speelden, continu, om ze zo optimaal mogelijk te laten presteren.

Lees de recensie: Catacombe is visueel sterk, maar wel een misdaadcliché

Hij leek soms wel mijn tweede regieassistent. Als er een ombouw was voor een volgende scène zat hij niet op zijn mobiel, maar ging hij met de jongens voetballen. Hij is een rasentertainer, maar snapt ook wat er met gebeuren om in fases van verslapping de jongens bij de les te houden. Echt heel toegewijd."

Uit
de schuldsanering
Het acteren vond Helder meer dan leuk. "En ook al gaat het over voetbal, je moet wel acteren. Zoals in die scène dat Jermaine met de trainer praat: ik zeg niets, maar ik moet wel laten blijken dat ik vind dat de trainer gelijk heeft. En ­ondertussen kijk ik hem ook aan. Dan zit ik helemaal in die rol van assistent-trainer."

Het smaakt naar meer. Glenn Helder vindt tegenwoordig alles leuk. Hij is sinds 2017 uit de schuldsanering en heeft zijn leven op de rails. Hij geeft entertainmentachtige ­lezingen over zijn leven voor bedrijven, maar ook serieuze voor de politie en voor gevangenissen.

Hij wordt door ­gemeenten ingehuurd om met jongeren te praten over de keuzes die je in het leven kunt maken. Over terugknokken, zoals hij deed. Over verantwoordelijkheid.

"Ik heb contracten getekend voor televisie, ben voetbalanalist bij Fox. Verder treed ik op als percussionist. En gisteren las ik het Grote Bajesdictee voor in de gevangenis van Veenhuizen. Het gaat goed met me, ik word zelfs ­gesponsord door My Brand, dus aan mij zal het niet meer liggen.

Dat is de mentaliteit die je ziet sinds ik uit die schuldsanering kwam. Daar heb ik voor gevochten, en nu ben ik onafhankelijk in mijn hoofd. Ik heb een rijk leven nu, en ik merk ook dat mensen het leuk vinden dat het weer goed met me gaat. Ik werk er hard voor."

Voetballers in films

Glenn Helder is niet de eerste voetballer die een rol in een film speelt. In Escape to Victory (John Huston, 1981) zien we Pelé schitteren in een wedstrijd tussen gevangenen en bewakers in een Duits krijgsgevangenenkamp in 1943. Naast Pelé speelden ook Osvaldo Ardiles, Hallvar Thoresen (PSV), Bobby Moore, Paul Van Himst, Kazimierz Deyna en de Nederlander Co Prins (Ajax) mee. Met Sylvester Stallone op doel.

Vinnie Jones, de bikkelharde verdediger van Chelsea en Wimbledon, onderscheidde zich na zijn voetbalcarrière ook als acteur. Hij speelde onder andere in de heerlijke Britse gangsterfilms Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) en Snatch (2000).
De Fransman Eric Cantona verruilde na het voetballen het groene gras eveneens voor het witte doek.

Hij speelde in Elizabeth (1998) naast Cate Blanchett, en in Les enfants du marais (1999). In het fraaie Looking for Eric speelt hij zichzelf in de fantasie van een met het leven worstelende postbode en geeft hij raad. Jan Mulder, ten slotte, speelde in Eddy Terstalls Walhalla (1995) een projectontwikkelaar. Een carrière als die van Jones en Cantona werd het daarna niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.