Plus

Beau van Erven Dorens duikt in Floradorp: ‘Altijd iets aan de hand’

Na zijn programma’s over daklozen, veteranen en diverse instellingen komt Beau van Erven Dorens (50) met een nieuw sociaalmaatschappelijk tv-project: Beau in Floradorp, over de volksbuurt in Noord.

Beau van Erven Dorens zoekt de andere wereld van Floradorp. Beeld RTL4
Beau van Erven Dorens zoekt de andere wereld van Floradorp.Beeld RTL4

Op de laatste opnamedag van het programma schijnt de zon in Floradorp. Schuin voor supermarkt Fatih Lido is Beau van Erven Dorens nog niet van zijn fiets gestapt of hij hoort getoeter. Een blauwe Volkswagen stopt.

“Hey daar heb je Remon,” zwaait de presentator en loopt naar de auto waarvan Remon desgevraagd de achterklep opent. “Kijk nou toch. Wat is dit toch waanzinnig mooi,” wijst hij op het kunstwerk: een paard dat volledig uit metaal bestaat met onder meer schroefjes, boutjes, moeren en lepels. “Ik maak scrap metal art,” legt Remon uit. “Ik doe aan magneetvissen en heb een metaaldetector. Ik ruim op en maak er kunst van.”

“Schitterend,” jubelt Van Erven Dorens. “Hij had eerst een beeldje gemaakt van een lamp. Een mannetje dat leek te piekeren. Een weemoedige blik. Keek je goed, dan zag je pas het metaal. Dit paard is voor je moeder, toch? Wil je er ook een voor mij maken?”

Remon Baan is één van de hoofdrolspelers in Beau in Floradorp, zijn nieuwste sociaalmaatschappelijke programma. Ruim een jaar lang verdiepte de presentator zich in de oude volksbuurt in Noord.

Foradorp

Hij volgde de levens van verschillende bewoners, hun worstelingen en dromen. “Zoals die van Remon. Komt zomaar voorbij rijden. En altijd een praatje. Of ik kom Jennie tegen in haar scootmobiel. Of Hannie met zijn hondje. Die dan even iets kwijt moet. ‘Dit en dat is er weer aan de hand hier,’ zegt hij dan. In Floradorp is altijd iets aan de hand.”

Van Erven Dorens, die het kijkerspubliek eerder ontroerde met The Amsterdam Project, Five Days Inside en Het Rotterdam Project, fietste twee jaar geleden door Flordadorp. “Hier,” wijst hij als we van de Sneeuwbalweg de Pirolastraat inslaan, “ontmoette ik Marie, inmiddels 85 jaar. Zij begon mij op zo’n grappige manier over deze buurt te vertellen. Ik raakte in vervoering. Ik had net het daklozenproject De Sleutel gehad, wilde nu niet een paar individuen volgen maar een hele groep. Floradorp ligt op een kwartiertje van mijn huis, maar is een totaal andere wereld. Kijk nou eens om je heen. De roze en blauwe huisjes, in een ruit gebouwd. Zeshonderd huishoudens van wie mijn team en ik er inmiddels wel tweehonderd kennen.”

Indringer

De televisiemaker raakte gefascineerd door het dorp. “Deze wijk heeft iets spannends. Eind jaren 20 van de vorige eeuw is het gestart als buurt waar mensen vanuit hun verkrotte huizen uit de Jordaan naartoe konden. En ook mensen die uit hun huizen werden gezet. Met andere woorden: die daar de boel aan het verstieren waren. Floradorp stond niet zo goed bekend. En ja, er gebeurt nog wel eens wat.”

Hij heeft het nog niet gezegd of we passeren een brandplek als we via de Dotterbloemstraat bij het hofje van de Binnenhofstraat aankomen. “Ach, soms staat hier wel eens iets in de fik of is er een schietpartijtje, maar kijk, er staat ook gewoon een palmboom bij iemand in de tuin. Waar in Amsterdam vind je die?”

Van Erven Dorens is, zo blijkt, hier een graag geziene gast. Voorbijgangers, fietsers, automobilisten - met de oude Hazes brullend uit het openstaande raam - steken een voor een hun hand op. “Natuurlijk zagen ze me eerst als een indringer. Een totale yup. ‘Sorry voor mijn accent,’ zei ik dan ook, maar als je toch gewoon normaal doet, gaat het goed. Ik maak met iedereen een praatje. En deze Bloemendaalse kakker voelt zich hier enorm thuis.”

Helpen

Zestien maanden geleden begon het team-Beau - hij produceert het programma ook - met filmen. Zijn insteek leek op die uit zijn vorige projecten: helpen. “Iets voor die mensen betekenen. Ik hou ervan mensen te verheffen, maar na vier maanden werd dat potsierlijk. Alsof ik een soort Sinterklaas was. Dat kán helemaal niet. Mensen hier, die helpen elkaar. Mijn doel werd: een portret maken van deze waanzinnig mooi volksbuurt. Dat doe je door verschillende figuren uit te lichten.”

Hij belt aan bij Marie, de vrouw bij wie het avontuur en de documentaire allemaal begon. Vorige week is hij met haar naar de RAI geweest. Voor de eerste vaccinatieprik. “Ik ben heel beroerd,” verklaart de hoogbejaarde maar zeer welbespraakte vrouw als de deur opengaat. “Bijwerkingen van die prik. Duizelig, misselijk, alles komt naar boven en eruit. Heb ik met die griepprik ook altijd.”

“Heeft mijn vader ook, hoor,” verzacht de televisiemaker. “Oh heeft hij ook een prik gehaald?” valt Marie in. “En je moeder ook? Ja? Héél goed. Je mist een knoop van je jas, jongen. Heb je die bij je? Dan naai ik ‘m er effe an.”

Niet nodig, lacht Van Erven Dorens. We moeten gaan. “Als er iets is, bel je me hè.”

“Is goed hoor. Ze gaan straks een harinkje voor me halen. Daar knap ik lekker van op.”

Het Florapad leidt naar speeltuin ‘Camping Kalmoes’ waar hij een praatje maakt met een Tunesische kok die drie jaar terug in het dorp is komen wonen. “Je ziet er goed uit.” De route gaat via de Floraweg naar het veldje waar vroeger de beruchte kerstboomverbrandingen plaatsvonden. “Een van de grootste evenementen van dat jaar. Duizenden bomen gaan dan in de fik. Afgelopen oudjaar mocht er natuurlijk niets, maar dacht ik tegen elven: ‘Ik ga toch even kijken in het dorp’. Zie ik niet alleen een gigantisch vuurwerk, maar ook een enorm vuur. Niet op dat veld, gewoon tussen de huizen in. De politie was nergens te bekennen. Ik zei tegen Jessie, mijn cameravrouw, ‘pas op, je weet nooit hoe er hier wordt gereageerd op camera’s’, maar we kregen van alle kanten bier en champagne. Een van de leukste oudejaarsavonden ooit.”

Saamhorigheid

Waarom we de docu moeten zien? “Ik hou ervan om in die maatschappij te duiken. Programma’s te maken door alle lagen van de bevolking. Sociaalmaatschappelijke onderwerpen vind ik het meest interessant. En hier in het Floradorp kom je van alles tegen. Saamhorigheid, gastvrijheid, maar ook rottigheid, eenzaamheid en armoede. “Neem Marie. Als ze koffie voor me zet, geeft ze mij een koffiepad en neemt ze zelf oploskoffie. Elke dubbeltje wordt omgedraaid. Zo ontroerend.”

Via de Pinksterbloemstraat komen we bij het huis van Esmeralda. Ze strijdt met de stichting Florakokjes tegen de honger in het dorp. De deur blijft gesloten. Esmeralda heeft corona en - ook dat nog - haar moeder is opgenomen in het ziekenhuis. “Ze is normaal gesproken niet te stoppen. In de eerste lockdown stond de straat vol met zakken met eten en deelde zij voedselpakketten uit aan degenen die honger hadden. Ik weet nog goed dat ik bij haar was en er een meisje aan de deur stond. Esmeralda gaf haar een jas. Die had ze niet. Moest ze delen met haar moeder. Als zij naar buiten ging, moest haar moeder binnen blijven. Je gelóóft het gewoon niet.”

Om aan te geven, zo benadrukt Van Erven Dorens, dat ‘zijn team ook de mensen volgde met wie het níét zo goed gaat’. “Maar je ziet de bewoners zich ook ontwikkelen. Dat is zo mooi om te zien. Zo’n Remon die net voorbij rijdt. Heeft nu een bedrijfje, verdient zijn eigen centjes. Hij zoekt nu een kamer met zijn vriendin. Ja, hier in Floradorp. Uiteraard. Bijna niemand gaat hier weg.”

Beau in Floradorp is elke dinsdagavond te zien om 21.25 uur bij RTL 4.

Esmeralda. Beeld RTL4
Esmeralda.Beeld RTL4
Remon. Beeld RTL4
Remon.Beeld RTL4
Jennie. Beeld RTL4
Jennie.Beeld RTL4
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden