PlusFilmrecensie

Barn: imponerend drama over de dood van een kind

Barn.Beeld -

Trigger warning: het imponerende drama Barn begint met de dood van een dertienjarige jongen, al komt het moment zelf niet in beeld. De film begint net ná Jamies dood, wanneer zijn levenloze lichaam aan het eind van de pauze op zijn middelbare school wordt gevonden op het voetbalveld. Hij had ruzie met klasgenote Lykke, meer weet men dan nog niet over de toedracht.

In het eerste beeld van de film zien we Lykke weglopen van het veld. Dat is meteen ongeveer het laatste shot waarin een kind centraal staat. Want de titel van de film ten spijt – Barn is Noors voor kinderen – focust hij vrijwel exclusief op de wereld van de volwassenen om hen heen.

Het is, legde regisseur Dag Johan Haugerud uit, een film die draait om de manier waarop volwassenen kijken naar kinderen en hoe hun eigen ervaringen – een traumatische jeugd, een onvervulde kinderwens – daarin doorklinken. Hij baseerde het gegeven overigens losjes op een drama dat hij in zijn jeugd gadesloeg in het dorpje waar hij opgroeide. Hoe de dood van een kind de hele gemeenschap in rep en roer bracht, bleef hem altijd bij.

Barn zet een microscoop op al die sociale en persoonlijke effecten die de tragedie heeft op een wijde cirkel mensen om de school heen. De focus ligt niet bij de vader van het slachtoffer, een extreemrechtse politicus, al krijgen we een intiem inkijkje in zijn verdriet. De film richt de aandacht ook niet exclusief op de jonge dader of haar ouders, prominenten aan de linkerkant van de politieke kloof. De politieke stellingname die je misschien zou verwachten, blijft eveneens uit. Haugerud toont die politieke kloof tussen de rechtse agitator en de linkse gutmenschen als een van de vele splijtzwammen in een aan het oppervlak zo saamhorige gemeenschap.

Wirwar aan lijntjes

In plaats van een van die mensen als hoofdpersoon te kiezen, volgt Haugerud hen allemaal, en daarnaast nog een flinke handvol anderen. Zo schetst Barn een beeld van het hele sociale vangnet dat bij zo’n ongeluk in werking treedt – of was het geen ongeluk?

We zien de klassenleraar van de twee kinderen, schipperend met de mentale zorg voor de klasgenootjes van dader en slachtoffer en met zijn eigen (al dan niet terechte) schuldgevoel. We zien bezorgde ouders, die niet direct met de zaak te maken hebben maar toch verhaal komen halen bij de school. We zien de hulpverleners, de boeken met protocollen die op tafel komen.

De spil in die kluwen aan indrukken en emoties blijkt schooldirecteur Liv (Henriette Steenstrup). Alles rolt naar haar bureau. De zaak raakt haar des te meer omdat ze een heimelijke affaire heeft met de vader van het slachtoffer.

Haugerud neemt zijn tijd om die wirwar aan lijntjes tot een stevig weefsel te maken; Barn duurt dik 2,5 uur. Die lengte mag je ook best een beetje voelen, getuige ook de lang aangehouden tussenshots die nu en dan langskomen – abstracte weergaven van dat voetbalveld, geschetst in steeds weer een andere knallende kleur.

Maar die lengte wordt ruimschoots waargemaakt. Zorgvuldig doseert Haugerud zijn vertelling, met op de juiste momenten een nieuwe onthulling. Steeds voelen die natuurlijk aan, Barn is nergens te betrappen op effect­bejag. Ook niet in de minimale muziek of de afgewogen visuele stijl. En juist omdat Haugerud terughoudend is, komt alles des te harder aan. In zijn opeenstapeling van piepkleine momenten en doodgewone gesprekken bouwt Barn gaandeweg een grote emotionele impact op.

Barn

Regie Dag Johan Haugerud

Met Henriette Steenstrup, Jan Gunnar Røise, Thorbjørn Harr

Te zien in Cinecenter, Eye, Filmhallen, Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden