PlusInterview

Ballet over Frida Kahlo: ‘Schoonheid om af en toe van te schrikken’

Het ballet van Annabelle Lopez Ochoa over Frida Kahlo is tegendraads, net als het leven en werk van de Mexicaanse kunstenares.

Choreograaf Annabelle Lopez Ochoa (links) repeteert met Maia Makhateli en Michaela DePrince.Beeld Altin Kaftira

‘Ik had natuurlijk ook iets conventionelers kunnen doen, maar dat wilde ik niet,” zegt Annabelle Lopez Ochoa over Last Resistance, het stuk dat ze twee jaar geleden voor het programma Dutch Doubles bij Het Nationale Ballet creëerde. “Ik heb inmiddels wel geleerd dat ik niet iedereen kan pleasen. Bovendien dacht ik dat het weer elf jaar zou duren voordat ik opnieuw in Amsterdam aan de slag zou kunnen gaan, net als de vorige keer. Daarom heb ik samengewerkt met zangeres Wende en haar band en ze een prominente plek gegeven op de dansvloer.”

Tot haar verbazing ontving Lopez Ochoa nog voor de première van Last Resistance de uitnodiging voor een volgende creatie. In haar nieuwe ballet over Frida Kahlo horen we songs van Chavela Vargas, de wereldberoemde vertolker van rancheras met de zware stem die we kennen uit films van Pedro Almodóvar. Fans van de Schone Slaapster en Tsjaikovski mogen af en toe best een beetje schrikken, stelde de gastchoreograaf voorafgaand aan haar vorige productie. Op de vraag of haar keuze voor Vargas opnieuw is ingegeven door een voorliefde voor tegendraadsheid, antwoordt ze dat ze zich steeds meer bewust is van de schoonheid van haar latin roots. Ze weet dat het publiek elementen uit die cultuur graag op het toneel ziet.

Bewustwording

“Eduardo Vilaro van Ballet Hispánico, voorheen Luna Negra Dance Theater, heeft mij jaren geleden als eerste gevraagd een stuk te maken over mijn achtergrond als dochter van een Belgische moeder en een Colombiaanse vader. Daar was ik nogal verbaasd over, maar ik ging meteen op zoek naar de muziek uit mijn kinderjaren. Ik groeide op met Vargas; dansliefhebbers gingen ervan uit hun dak. Toen is er iets in mij open gegaan, een acceptatie: ja, ik ben mesties. Als je in een witte omgeving opgroeit – in mijn geval was dat Leuven – wil je het liefst zijn zoals iedereen. Door de jaren heen is die bewustwording over mijn roots een soort trots geworden.”

Toen directeur Tamara Rojo van het English National Ballet haar vier jaar geleden vroeg een ballet over een inspirerende vrouw te maken, koos Lopez Ochoa voor Frida Kahlo, vrucht van een Indiaans-Europees huwelijk en schepper van compromisloze schilderijen. Broken Wings werd in Londen gecombineerd met werk van andere vrouwelijke choreografen.

In Amsterdam maakte Lopez Ochoa een avondvullende versie, waarin ook de beroemde minnaars van Kahlo ten tonele verschijnen. Binnen de groep van veertien choreografen van wie dit seizoen werk te zien is bij Het Nationale Ballet, is zij een van de twee vrouwen.

Strenger oordeel

“Ik krijg kansen, maar ik zie dat er heel veel vrouwen zijn die weinig of geen mogelijkheden krijgen om balletten te maken. Ik ben in die zin een feminist dat ik echt vind dat daar meer aandacht en ruimte voor moet komen. Soms denk ik ook dat danseressen in gezelschappen assertiever moeten zijn. Maar wat er bijvoorbeeld gebeurt: zodra je een minder goede recensie krijgt, word je niet meer opnieuw uitgenodigd. In geval van een man is het eerder: we gaan hem koesteren en helpen en snel nog een keer vragen om iets te maken. Een vrouwelijke choreograaf wordt strenger beoordeeld. De conclusie is niet: dit of dat onderdeel in haar nieuwe ballet is minder goed gelukt, maar: zij is niet goed genoeg. Als vrouw krijg je minder snel het vertrouwen.”

Ondanks tegenwind creëerde Lopez Ochoa de afgelopen twee decennia maar liefst honderd werken. Voor kleinere en grote dansgezelschappen, Europese, Noord- en Zuid-Amerikaanse. Daardoor weet directeur Ted Brandsen van Het Nationale Ballet dat zij uit de voeten kan met een internationaal team van ontwerpers, vier weken repetitietijd en een cast van vijftig dansers.

Afgelopen zomer ontving de choreograaf in Massachusetts de Jacob’s Pillow Dance Award. Daarmee bevindt Lopez Ochoa zich in het gezelschap van Merce Cunningham en Bill T. Jones. ‘Een wereldburger’ noemde de jury haar.

“Klassieke dans, modern, flamenco – ik combineer ze. Het inspireert me om telkens met andere dansers te werken.”

Frida: 6 t/m 25/2 bij Nationale Opera & Ballet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden