PlusBalletrecensie

Ballet over Frida Kahlo is een ode aan vrouwelijke veerkracht

Frida, Het Nationale Ballet.Beeld Hans Gerritsen

Het leven van de Mexicaanse kunstenares Frida Kahlo (1907-1954) ging niet bepaald over rozen. Kinderverlamming. Een invaliderend verkeersongeluk. Een door overspel van beide partijen gekenmerkt huwelijk met de twintig jaar oudere kunstenaar Diego Rivera. Er waren miskramen, mislukte ruggengraatoperaties en diepe depressies. En altijd was er pijn, die bestreden werd met stevige hoeveelheden morfine en alcohol. Kahlo ­pareerde alle tegenslagen door zichzelf te portretteren in surrealistische schilderingen die bruisen van kleur en vitaliteit.

Choreografe Annabelle Lopez Ochoa maakte het zichzelf niet ­makkelijk toen ze besloot het leven en de werken van Kahlo te vangen in een avondvullend ballet. In 2002 was de Hollywoodverfilming, met een hoofdrol voor Selma Hayek, blijven steken in een opsomming van gebeurtenissen, ontmoetingen en biografische feitjes. Lopez Ochoa brengt het er beter vanaf en overstijgt vanaf de eerste minuut het anekdotische. Ze doet dat door scènes uit Kahlo’s leven te laten vertellen door skeletten, tijdens de viering van de Mexicaanse Dag van de Doden. Als een macaber Grieks koor benadrukken zij dat de dood nooit ver weg is in Kahlo’s leven.

Indringend is dat vooral in de scène waarin Frida een kindje met doodshoofd baart onder een woud van bloederig rode navelstrengen. De zelfportretten van Frida komen, door mannen gedanst, tot leven in magistrale groepschoreografieën. De ­percussieve, inventief uit Mexicaanse muziekgenres puttende compositie van Peter Salem is meeslepend als een filmsoundtrack.

De op kunstwerken van Kahlo ­geënte kostuums en decors van Dieuweke van Reij zijn spectaculair, met een eervolle vermelding voor de ­grillige autosculpturen die Frida’s ongeval veroorzaken. En er wordt geweldig gedanst: door James Stout als de morsige schuinsmarcheerder Rivera en door Erica Horwood als het troostrijke hertje dat steevast opduikt als de kunstenares in de put zit. Titelrolvertolkster Maia Makhateli excelleert danstechnisch, maar vooral ­dramatisch. Haar Frida is een regelrechte ode aan levenslust en vrouwelijke veerkracht.

Frida

Door Het Nationale Ballet en Het Balletorkest
Gezien 6/2 Nationale Opera & Ballet
Te zien t/m 25/2 aldaar (uitverkocht)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden