PlusFilm

‘Aznavour – Le regard de Charles’: een indringend zelfportret met zijn liefdes, reizen en kinderen

Aznavour – Le regard de Charles. Beeld
Aznavour – Le regard de Charles.

Het gebeurde, zo wil het verhaal, in de maanden voor zijn dood in oktober 2018. Charles Aznavour (toen 94) nodig­de filmmaker Marc di Domenico thuis uit in het Zuid-Franse Mouriès. Hij liet hem zijn archiefkamer zien. Daar stonden dozen vol filmrollen, met een eenvoudige handcamera geschoten door Aznavour zelf tussen 1948 en 1982. De aanwijzing van de maestro: ‘Kijk maar of je er iets mee kunt.’

Di Domenico moet niet hebben geweten wat hij zag. Aznavour, zanger én schrijver van meer dan duizend chansons, documenteerde zijn eigen leven met een bijna ­obsessieve precisie. Hij filmde vooral zijn bestaan naast het podium: zijn liefdes, zijn reizen en zijn kinderen.

Zelf had de zanger de beelden nooit teruggekeken. Toch spat de ambitie van de man – die uit een onmogelijke ­positie (zoon van straatarme Armeense immigranten) de grootste ster van het Franse lied werd – af van zijn camerawerk. Aznavour acteerde in meerdere films, maar oefende duidelijk ook áchter de camera. Hij varieert met wijde shots en close-ups, en kiest vaak originele ­camerastandpunten. Gefascineerd is hij door het werk van de ­gewone man. Die hij, van Dakar tot La Paz, urenlang gefilmd moet hebben.

Maar uiteindelijk is Le regard de Charles (De blik van Charles) toch vooral een zelfportret. Door te tonen wat hij zag, openbaart Aznavour zijn eigen leven. Hij filmt bijvoorbeeld ook zijn eerste twee echtgenotes, met wie hij later in pijnlijke echtscheidingen belandde. Ook zijn er beelden van Patrick, zijn buitenechtelijke zoon die in 1976 op 25-jarige leeftijd overleed aan een overdosis. Of zoals Aznavour het in de voice-over formuleert: ‘Patrick werd meegesleurd in een wervelwind van drugs.’

Die voice-overteksten, ingesproken door Romain Duris, zijn gebaseerd op notities van Aznavour zelf. Onder de beelden van zijn armoedige jonge jaren in de Parijse uitgaanswijk Montmartre zijn ze even poëtisch als zijn beste liedteksten. Di Domenico schaafde ze enigszins bij, ­vertelde hij. Dat deed hij dan net zo indringend als hij Aznavours repertoire uitploos, zoekend naar de geschikte nummers bij diens verschillende levensfases.

Zo blijkt hoe gedetailleerd Aznavour al die jaren zijn eigen leven heeft bezongen. Het hartstochtelijke lief­deslied Emmenez-moi, het nostalgische Hier encore of de levensoverpeinzing J’ai vécu/Chaque seconde de mon temps (Ik heb geleefd/Elke seconde van de tijd die ik kreeg). Zo kruipen we de chansonnier dichter op de huid dan ­gedacht.

Waarom Aznavour in 1982 stopte met filmen, wordt niet duidelijk. Misschien was het omdat hij zijn eigen zoektocht had volbracht. Hij had het succes waarnaar hij altijd verlangde en was gehuwd met de Zweedse Ulla, die tot zijn dood bij hem zou blijven. We zien de twee in 1967 trouwen in een tl-verlicht kantoortje in Las Vegas. ‘Ulla is net als ik,’ dicht Aznavour in zijn dagboek. ‘We zien de ­wereld allebei als één ruimte zonder onderbrekingen.’

Aznavour – Le regard de Charles

Regie Marc di Domenico
Te zien in De Balie, Cinecenter, Filmhallen, Melkweg, Rialto, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden