PlusInterview

Auteur Charlotte Wood: ‘Ik zou nooit opnieuw jong willen zijn’

In haar nieuwe roman Het weekend rekent de Australische bestsellerauteur Charlotte Wood (56) af met clichés over vrouwen en ouder worden. ‘Waarom wordt er met zoveel afschuw gekeken naar ouderdom?’

Charlotte Wood. 
 Beeld Chris Chen
Charlotte Wood. Beeld Chris Chen

“Toen ik dit boek aan het schrijven was, had ik nooit kunnen vermoeden dat het zo veel zou losmaken.” Zelfs de ietwat wankele zoomverbinding kan de oprechte verbazing niet verhullen op het gezicht van ­auteur Charlotte Wood (1965). In eigen land is ze al jaren een gevestigde literaire waarde en met haar vorige roman Ontregeld had ze haar eerste internationale bestseller te pakken.

“Maar het succes van Ontregeld kon ik makkelijker verklaren,” zegt Wood vanuit Sydney. “Het is een dystopie rond seksueel grensoverschrijdend gedrag die uitkwam vlak voordat #MeToo losbarstte. Het boek raakte aan een open maatschappelijke zenuw. Dat de internationale lezer blijkbaar evengoed geïntrigeerd blijkt door de vriendschap tussen drie vrouwen van boven de zeventig, doet me veel plezier.”

In Het weekend biedt Wood de lezer een inkijk in de levens van Jude, Adele en Wendy, drie vriendinnen op leeftijd die samen het vakantiehuis opruimen van hun overleden vriendin ­Sylvie. Qua stijl koos ze voor de frisse combinatie van milde humor en nietsontziende eerlijkheid. Geen cartooneske flat characters, wel een levendige getuigenis van het feit dat het leven niet stopt na je zeventigste.

Het is een cliché, maar wel eentje met veel waarheid: iedereen wil lang leven maar niemand wil oud zijn. Denkt u dat Het weekend ­zoveel mensen aanspreekt omdat u aantoont dat het anders kan?

“Misschien wel, ja. Ik vind zo’n visie alleszins enorm simplistisch. Ik snap niet waarom er met zoveel afschuw gekeken wordt naar ouderdom. Ik ben zelf halverwege de vijftig en zou nooit opnieuw jong willen zijn. Ik was als twintiger een stuk minder gelukkig dan nu. Ik had geen benul van wat ik moest met mijn leven. Het klopt gewoon niet dat het vreselijk is om oud te zijn terwijl jeugdigheid de hemel op aarde is. Ouder worden is noch fantastisch, noch verschrikkelijk. Die periode is even variabel als elke andere tijd van je leven.”

Maar dat was niet uw eerste focus toen u aan dit boek begon. U wilde vooral onderzoeken hoe decennialange vriendschappen boeiend blijven.

“Om vriendschappen van veertig of vijftig jaar in beeld te brengen, heb je natuurlijk oudere personages nodig. Bovendien ergerde ik me al langer aan de representatie van oude mensen in de literatuur. Meestal zijn het bijfiguren en als het toch hoofdpersonages zijn, blikken ze doorgaans terug op hun verleden. Alsof hun heden niet meer de moeite is. Maar als ik de zeventigplussers in mijn omgeving zie, gaat die vlieger niet op. Het zijn stuk voor stuk intellectueel levendige mensen die nog steeds evolueren en bijleren.”

Dat zie je ook bij de drie hoofdpersonages in Het weekend. Ze zijn zelfs verrassend weinig bezig met hun leeftijd.

“Dat klopt. Hun zorgen en activiteiten zijn in zichzelf niet leeftijdgebonden. Adele is de ac­trice die geconfronteerd wordt met het feit dat ze geen financieel vangnet heeft opgebouwd nu haar relatie op de klippen is gelopen, Jude is de controlfreak die al tientallen jaren de ­maîtresse is van een rijke man en Wendy heeft haar identiteit als academica vooral gebouwd op haar intellectuele capaciteiten. Hun levensfase heeft zeker invloed op al die elementen, maar voor hen is dat tegelijkertijd bijzaak. Ze realiseren zich alleen steeds vaker dat de buitenwereld hen stilaan als oud en dus als out categoriseert.”

Wat ook opvalt: het gaat weinig over moederschap of kleinkinderen. Mogen we vermoeden dat uw feministische inborst daar een rol in speelt?

“Ik wil niet schrijven over vrouwen die gede­finieerd worden door hun familie. Dat interesseert me gewoon niet zo. Maar het klopt zeker dat ik een feministe ben en de wereld dus door die lens bekijk. Al zijn er vanuit feministische hoek verschillende visies mogelijk op literatuur. Ik verbaas me er nog steeds over dat sommige feministes vinden dat vrouwen altijd als goede of zelfs heldhaftige personages af­gebeeld moeten worden. Voor mij betekent feminisme juist dat vrouwen vrij zijn om even veel fouten te maken als mannelijke personages.”

“De vrouwen over wie ik schrijf, zijn niet altijd leuk. Ik wil dat ze echt zijn en dat betekent dat ze soms lelijke gedachten hebben en slechte dingen doen. In Het weekend houden de vriendinnen zeker van elkaar, maar ze slagen er niet in om elkaar altijd te steunen en ze zijn elkaar voor een stuk verloren sinds de dood van hun vriendin. Wat hen daarnaast typeert, is dat ze nog lang niet klaar zijn met het leven en hun carrières. Ik zie dat om me heen bij veel vrouwen van die leeftijd. Ze hebben moeten vechten voor de gelijke rechten en kansen die in wetten werden gegoten toen ik jong was. Wij hebben met z’n allen de vruchten kunnen plukken van hun gevecht, terwijl zij tijdens hun hele loopbaan achterstand zijn blijven ervaren ten opzichte van mannen. Velen hebben niet de kans gehad om te behalen wat ze hadden ­kunnen doen als ze mannen waren geweest. Ze gaan dus ook niet zomaar opzij voor jongere vrouwen.”

U stipuleert dat er voor sommige vrouwen bevrijding schuilt in het ouder worden. Wat verstaat u daar precies onder?

“Veel vrouwen voelen zich een stuk vrijer wanneer ze eindelijk met rust gelaten worden door mannen. Ze voelen zich opgelucht over het feit dat ze op een bepaalde manier onzichtbaar worden en vrij zijn van wat mannen van hen willen. Ikzelf vind bovendien dat ik vandaag als vijftiger seksueel vrijer ben dan ooit tevoren: je bent verlost van voorbehoedsmiddelen én van allerlei belachelijke schoonheidsidealen.”

Het weekend Beeld -
Het weekendBeeld -

Het weekend

Charlotte Wood
Ambo/Anthos
256 p.
21,99 euro.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden