PlusGalerie

Ateliers-alumni: Daniëls' strikje als spetterig rommelhok

Werk van Erik van Lieshout (Untitled, 2020). Beeld Erik van Lieshout
Werk van Erik van Lieshout (Untitled, 2020).Beeld Erik van Lieshout

Bij de eindpresentatie van De Ateliers van vorig jaar stak Leo Arnold er met kop en schouders bovenuit. Vooral zijn grote doeken vielen op: glimmende motorkappen van geparkeerde auto’s. Ze deden denken aan de hyperrealistische schilderijen waarmee Richard Estes in de jaren 60 en 70 de fotografie naar de kroon stak. Maar behalve levensecht zijn Arnolds werken ook nadrukkelijk verf.

Niet die grote schilderijen zijn nu te zien bij Annet Gelink Gallery, maar de kleintjes die op De Ateliers een beetje in hun schaduw hingen. Losgeweekt van hun grote broers benadrukken ze nog eens hoe ongelooflijk goed deze amper 28-jarige is. Zie bijvoorbeeld de afbeelding van een man die onderuitgezakt in een fauteuil zit. Zijn hoofd, waarvan we alleen de onderkant zien, wordt amper gesuggereerd. Zijn bruine armen lossen bijna op in de armleuning van de zetel. Het beeld wordt vrijwel geheel gevuld door zijn buik, waar met snelle streken een geel T-shirt omheen is gespannen, dat gefrommeld zit onder zijn oksels.

Arnolds werk is onderdeel van een groepstentoonstelling met Ateliers-alumni die is samengesteld volgens het zwaan-kleef-aanprincipe. Startpunt is Erik van Lieshout, die mo­men­teel werkt aan een film over René Daniëls. Daniëls zette tussen 1977 en 1987, toen hij een herseninfarct kreeg, een oeuvre neer waarvan de invloed nog steeds weerklinkt in de Nederlandse kunst. Ook Van Lieshout is – tot zijn eigen verbazing – beïnvloed door zijn erfenis. Bij wijze van hommage schilderde hij eenzelfde perspectivische zaal zoals Daniëls die tientallen malen heeft gemaakt, soms als geabstraheerd vlinderstrikje. Bij Van Lieshout wordt het een spetterig rommelhok, maar de verwante punkhouding is voelbaar.

Rezi van Lankveld behoort tot dezelfde, oudere generatie als Van Lieshout, maar is een totaal ander soort schilder. Haar werk is gestileerd in onderwerp en uitwerking. Ze zet organische vormen neer in lagen verf die soms ogen als glazuur en dan weer als fluweel.

Zoals Van Lieshout Arnold voordroeg, zo bracht Van Lankveld de jonge Anders Dickson aan. Zijn voorstelling van een man die eieren uit een zwanennest steelt, lijkt in brand te staan. Het drama van de dief en de ontstelde vogels is gedrenkt in het oranje en rood van de ochtendzon.

Met zoveel verschillende posities kun je als tentoonstellingsmaker proberen er een vijfde aan toe te voegen, in de hoop dat die het verbindingsstuk vormt. Of je voegt er nog een contrasterende stem aan toe. Er is voor het laatste gekozen. De vrouwenportretten van Lara Schnitger zijn strak op het grafische af, maar niet zonder emotionele zeggingskracht. Ze zijn niet gemaakt met verf maar met textiel, de geruite thee­doeken zijn direct herkenbaar. Hier wordt schilderen opgerekt tot schilderkunstigheid.

Dancing with Octopuses

Leo Arnold, Anders Dickson, Rezi van Lankveld, Erik van Lieshout, Lara Schnitger
Waar Annet Gelink Gallery
Te zien t/m 1 mei

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden