PlusInterview

Artistiek directeur Anita van Dolen: ‘Al die verschillende perspectieven op een thema laten zien, dat hoort bij Julidans’

Never stop dancing is het motto van de dertigste editie van Julidans. Anita van Dolen koos voor grote namen en de nieuwe generatie choreografen. En voor live. ‘Er gaat niets boven het samen beleven van de energie van dansers.’

Anita van Dolen  Beeld Sabrina Bongiovanni
Anita van DolenBeeld Sabrina Bongiovanni

“De Brazilianen zijn er!” Anita van Dolen, artistiek directeur van Julidans is heel erg blij. Ze heeft er lang van wakker gelegen of het zou lukken. “Het ging zeker niet zonder slag of stoot, maar het team van Julidans heeft er samen met de internationale coproducenten de schouders onder gezet. We vonden allemaal dat ze moesten komen.”

“In Brazilië was al nooit een goede infrastructuur voor de dans en nu zitten ze daar ook nog met een pandemie en een Bolsonaro. Je voelt bij alle dansmakers dat de noodzaak om zich uit te spreken in hun stukken enorm groot is, maar bij Alice Ripoll, Marcela Levi en Lucía Rosso is de motivatie extra sterk. Zij hebben het in eigen land echt heel erg zwaar.”

Ripoll maakte met zes performers Lavagem (‘wassen’), een choreografie over racisme met dans die ontstond op straat. Levi en Rosso hebben het in Grrround over identiteit die gevoed wordt door de cultuur en met name de muziek die je omringt.

“Identiteit is in deze dertigste editie opnieuw een belangrijk thema, net als gender en het zwarte lijf. Julidans toont een keur aan choreografen die zich uitspreken over de vraag hoe je jezelf kunt zijn. Dat geldt onder andere voor de Vlaamse Sarah Huygens Jawla, die samen met zes vrouwen een stuk maakte. Ze heeft Afrikaanse roots, maar voor Between us verdiepte ze zich in het Japanse butôh als route naar je echte zelf. Lois Alexander toont in haar solo Neptune verschillende kanten van zwarte vrouwelijkheid, terwijl Koen De Preter in Tender Men met vier mannen uitzoekt hoe ze teder kunnen zijn zonder in te boeten aan ‘mannelijkheid’. Voor mij hoort het echt bij Julidans om die verschillende perspectieven op een thema te laten zien. Dit is wat hedendaagse dansmakers bezighoudt.”

Iconische dans

“Wat ik zelf ook heel mooi vind, is als choreografen zich laten inspireren door iconische danskunstwerken uit de geschiedenis. Zeker bij dit dertigjarig jubileum past een gezelschap als het Dance On Ensemble perfect. Het bestaat uit dansers met een schat aan danservaring. Zij voeren nieuwe werken uit van choreografen die een antwoord geven op creaties van illustere voorgangers. Tim Etchells buigt zich over ­Martha Graham, Mathilde Monnier over Merce Cunningham en Ginevra Panzetti & Enrico ­Ticconi over Lucinda Childs.

Dat zijn drie (post)moderne danspioniers die vanaf de jaren zestig iets in beweging hebben gezet, waar tot op de dag van vandaag heel veel moois uit voortkomt. Er is ook een stuk te zien van Michiel Vandevelde, die zich laat inspireren door Bachs Goldbergvariaties en door Steve Paxton, de toonaangevende Amerikaanse dansimprovisator uit dezelfde generatie van vernieuwers. Best regards is een eerbetoon van Marco D’Agostin aan zijn overleden idool Nigel Charnock van DV8 Physical Theatre. Dat was een baanbrekend Brits gezelschap dat vanaf de jaren tachtig de danswereld op zijn kop zette, ook op Julidans.”

Vrolijk huppelen

Vandeveldes leermeester is Anne Teresa de Keersmaeker, die zelf maar liefst vier avonden danst op de Goldbergvariaties en samen met ­pianist Pavel Kolesnikov het podium betreedt. Onlangs voegde ze een nieuw item toe aan haar gigantische prijzenkast: de Helena Vaz da Silva European Award. Ze kreeg die prijs vanwege haar veelzijdige bijdrage aan de culturele ­erfenis van Europa: als danser, choreograaf, ­artistiek leider van de opleiding P.A.R.T.S. en het gezelschap Rosas.

Zowel De Keersmaeker als Childs baseerde haar moderne vocabulaire op alledaagse bewegingen als lopen, draaien en huppelen. Voor aanstormend talent Andreas Hannes vormt de huppelpas eveneens een grote bron van inspiratie. In Tremble, dat nu te zien is in het Stedelijk Museum, huppelt hij met drie collega’s een uur lang op inventieve wijze door de ruimte.

“Dat huppelen is zo’n basale beweging. Als kinderen blij zijn gaan ze huppelen en als volwassenen er naar kijken worden ze ook blij. Dat is precies een van de dingen die ik met Julidans wil bereiken: dat steeds meer mensen de dans ontdekken en zich erdoor laten raken. Ook al heb ik inmiddels elf festivaledities samen­gesteld, die wens heb ik nog steeds.”

Julidans: 1-16 juli, ITA, Melkweg, Bellevue, De Meervaart, Vondelpark Openluchttheater, Podium Mozaïek, Bijlmer Parktheater e.a.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden