Arthouse verdrijft Turkse superhelden

Turkse films? Dat zijn op een enkele artfilm na toch die grote actiefilms en komedies die sinds een aantal jaren in Pathé zijn te zien?
Ipek Sur, één van de initiators van het Amsterdam Turkish Film Festival, maakt graag korte metten met het vooroordeel. ''Na twee magere decennia is er een filmexplosie in Turkije. Vorig jaar werden er tachtig films gemaakt. Daartussen zitten prachtige kwaliteitsfilms, die nauwelijks worden opgemerkt.''

Voor Turkse superhelden in denderende actiefilms en stuntelaars in lach-of-ik-schiet komedies is op het festival geen plaats. ''Wij vertonen de Turkse arthousefilm. Kwaliteit is ons enige criterium.''

Het programma telt twaalf films. Vier ervan zijn van de bijna veertigjarige regisseur Çagan Irmak, die met ruim tien andere filmmakers en acteurs ook op het festival aanwezig zal zijn. De toegankelijke, maar indringende drama's van de in Nederland onbekende maker zijn in Turkije zeer succesvol. Vooral jonge Turken herkennen zich in Irmaks films, die gevoelige onderwerpen aansnijden. My father and my son, over een moeizame vader-zoon relatie, trok drie miljoen bezoekers.

Irmaks laatste film In darkness had ook My mother and my son kunnen heten, want hij gaat over de benauwende relatie van een moeder met haar nog thuiswonende volwassen zoon. De paranoïde vrouw, die de deur niet uit durft, klampt zich uit alle macht aan haar zoon vast. Aan het einde onthult de film de oorzaak van haar gedrag, wat het in een ander licht stelt.

Curieus is Revolution cars van regisseur Tolga Örnek. De film speelt in de jaren na de militaire coup van 1960 toen het militaire nationalistische regime wilde dat Turkije een eigen automerk kreeg. Monteurs ontwikkelden razendsnel een auto, die de naam revolutie kreeg, maar nooit in productie werd genomen.

De film schetst een geromantiseerd beeld van een autoritaire samenleving, waarin iedereen overloopt van warme vaderlandsliefde. Wil de film het moderne Turkije een conservatieve spiegel voorhouden?
Zonder politieke bijgedachten kan worden gekeken naar Lost songs of Anatolia, over de traditionele volksmuziek van Anatolië. Vijf jaar trok documentairemaker Nezih Unen over het platteland in Anatolië op zoek naar bijna vergeten volksmuziek. Jammer dat hij veel authentieke muzikale uitingen oppepte met bombastische arrangementen. (JOS VAN DER BURG)

Amsterdam Turkish Film Festival, tot en met zondag in Studio K

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden