Update

Art Amsterdam tikkeltje braaf

Koningin Beatrix loopt samen met Anneke Oele (directeur Art Amsterdam) langs een schilderij van Jantien Jongsma. De vorstin opent woensdagmiddag de 25e editie van Art Amsterdam in de Rai in Amsterdam. De jubileumeditie toont solopresentaties van 120 topgalerieen in de hedendaagse kunst. Foto ANP/Marcel Antonisse

AMSTERDAM - Vergeleken met voorgaande jaren is deze 25ste editie van Art Amsterdam een oase van rust. Directeur Anneke Oele vroeg de deelnemers dit jaar hun stand in te richten met het werk van slechts één kunstenaar.

De beperking geldt niet voor alle deelnemers. Wie meer dan 25 vierkante meter standruimte huurde, mocht ook werk van andere kunstenaars meenemen. Die opzet leidde hier en daar tot gemekker bij standhouders, die hun kansen in deze moeilijke tijden willen verbreden en dus zoveel mogelijk koopwaar naar de beurs willen nemen. Desondanks waren de meeste standhouders wel te porren voor het experiment, wat veel zegt over de goodwill van Oele in de galeriewereld.

De directeur neemt met deze editie afscheid van de beurs die begon onder de naam Kunstrai. Toen Oele zeven jaar geleden de leiding kreeg over de beurs, had de kwantiteit de overhand boven de kwaliteit. De voormalige galeriehoudster en museumconservator ging strenger selecteren en beperkte de ruimte tot één hal. ''Kunst is al chaotisch genoeg, dus een beurs is gebaat bij een heldere en overzichtelijke opzet,'' aldus Oele.

Een beurs met louter solostands zag ze lang geleden in Düsseldorf. Het was een droom om dit ook eens in Amsterdam te proberen. Het resultaat mag er zijn.

De verschillende stands geven een aardig overzicht van een oeuvre van een kunstenaar, wat voor zowel beginnende kunstkopers als voor doorgewinterde bezoekers vaak interessanter is dan een stand vol verschillende namen.

Los van de opzet is deze editie van Art Amsterdam wel een tikkeltje braaf. Echt baanbrekende experimenten zijn schaars. De stand van Remco Torenbosch bij Aschenbach & Hofland is wellicht het gedurfdst. Twee eenvoudige platen MDF op de grond doen de minimalistische tijden van Carl Andre herleven. Ze zijn wel iets duurder dan in de bouwmarkt: 2600 euro.

Toegankelijker, maar net zo conceptueel, is het werk van Philip Akkerman, die sinds jaar en dag alleen nog maar zelfportretten maakt. Te zien bij Torch, van de onlangs overleden Adriaan van der Have. De galerie wordt voortgezet door zijn zoon Mo, die in september aan de Lauriergracht aan de slag gaat.

Een andere nieuwkomer op de beurs is eigenlijk een oudgediende. Wim van Krimpen, oud-directeur van het Gemeentemuseum Den Haag én de eerste directeur van de Kunstrai, pakt zijn oude vak van kunsthandelaar weer op en is op de beurs vertegenwoordigd met mooie foto's van Helena van der Kraan uit de jaren zeventig. Van Krimpen is ook op zoek naar een betaalbare ruimte in het centrum van Amsterdam om weer een galerieruimte te hebben. ''Eigenlijk hoopte ik dat de onroerendgoedmarkt nog wat verder zou instorten.''

Goed geslaagd is de centrale tentoonstelling op Art Amsterdam die georganiseerd werd door het Stedelijk Museum. Gastcurator Hans Aarsman nodigde fotografen uit werk in te zenden met een lage artistieke ambitie. Het resultaat is vaak visueel veel interessanter dan de 'echte' kunst in de RAI.

Een absolute blamage daarentegen is deze editie van de Thieme Art Award. Uit zestig inzendingen met vijf genomineerden won Gijs van Lith (1984) van galerie Bart de prijs voor de meest veelbelovende jonge kunstenaar van deze beurs. Van Lith mag een boek maken en krijgt volgend jaar een solo-expositie op Art Amsterdam. De jury prijst de kunstenaar als 'een onvervalste schilder bij wie verf door het lichaam stroomt'. Zo'n zinnetje maakt al flink achterdochtig.

Wantrouwen slaat om in regelrechte verbijstering bij het zien van de schilderijen van Van Lith. Vooral de bleke façade van een groot appartementencomplex doet door de onderwerpkeuze en de manier van schilderen onmiddellijk denken aan vergelijkbare, maar veel betere doeken van Tjebbe Beekman. Van Lith heeft ook werk van fotograaf Michael Wolf -te zien bij Galerie Wouter van Leeuwen- schaamteloos gekopieerd.

Beekman blijkt al langer door het fenomeen Van Lith achtervolgd te worden, zo vertelt hij telefonisch vanuit zijn woonplaats Berlijn. Toen hij van de prijsuitreiking hoorde, kookte hij van woede. ''Ik stoor me niet aan die schilder. Dat hij mijn werk kopieert, is misschien zelfs een compliment. Wat hij doet is gewoon een beetje dom.''

''Maar wat me echt kwaad maakt is deze zogenaamde vakjury. Bij de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst hing meneer er ook doodleuk bij. Ik vraag me werkelijk af hoe zo'n jury functioneert.'' (KEES KEIJER)

Art Amsterdam, RAI. Tot en met zondag.

Schilder Gijs van Lith (werk rechts) heeft ook werk (links) van fotograaf Michael Wolf - te zien bij Galerie Wouter van Leeuwen - schaamteloos gekopieerd.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden