PlusBoekrecensie

Arie Storm doet volstrekt waar hij zelf zin in heeft in Schoonheidsdrift

null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

We zijn in Londen, Hampstead om precies te zijn. Het is mooi weer. We zijn in gezelschap van een paar ouderwets geklede figuren, van wie er één al ongeveer een eeuw dood is. Al keuvelend zijn we op weg naar de romantische dichter John Keats, die in 1821 overleed aan tuberculose. De hedendaagse successchrijver Alan Hollinghurst is er – uiteraard – ook bij.

Het is onduidelijk hoe dit allemaal kan, in welke tijd we precies zitten, óf we überhaupt in één tijd zitten, of dat er meerdere tijden en dimensies door elkaar lopen. Misschien is het wel een waanvoorstelling, kostuumklucht of een uitgebreid complot met de hoofdpersoon als spin – of vlieg – in het web. Misschien wel al die ­dingen tegelijk.

Wat de wonderlijke gebeurtenissen te betekenen hebben is zo mogelijk nog vager, en al na een paar hoofdstukken weten we eigenlijk nog maar één ding zeker: we bevinden ons in een roman van Arie Storm.

Zoals gebruikelijk vertoont Storms verteller behoorlijk wat gelijkenis met de auteur, en lopen in Storms ­romanwereld fictie en werkelijkheid, herinneringen en verzinsels, heden en verleden, voortdurend in elkaar over. De naamloze ik-persoon haalt het zelf ook aan (een diagnose van een niet bij naam genoemde criticus): alles in zijn boeken staat op ­losse schroeven.

Het knappe is dat je temidden van al die ongrijpbaarheid, die plotse wendingen, herroepingen, tegengestelde werkelijkheden en romans-binnen-romans nooit de weg kwijtraakt. Laat staan dat je je ook maar een alinea verveelt. Wát er allemaal rondom de verteller – en in zijn hoofd – gebeurt, is totaal bizar; hoe hij er terugblikkend, nog steeds verwonderd over schrijft is kraakhelder.

Hoe alles tot een einde komt, waar zijn absurde verhaal precies naartoe werkt, lijkt hem nauwelijks te interesseren. Netjes afgeronde antwoorden ook niet.

Het maakt Schoonheidsdrift, hoe vol van wonderlijke gebeurtenissen ook, eerder tot een plotloze dan een plotrijke roman. Storm doet, misschien nog wel meer dan in zijn vorige romans, volstrekt waar hij zelf zin in heeft.

Een abrupt, eigenlijk nogal flauw einde aan de Keatsgebeurtenissen, gevolgd door een min of meer op zichzelf staande P.G. Wodehouse-achtige klucht, op ‘het Eiland des Doods’ Terschelling?

Waarom ook niet?

Storm lijkt te denken dat hij tóch overal mee wegkomt – en daar heeft hij wederom volkomen gelijk in.

Fictie

Arie Storm
Schoonheidsdrift
Prometheus, €21,99, 304 blz.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden