PlusFilmrecensie

Apollo 10½: wat als niet Armstrong, maar een tienjarig joch de eerste op de maan was?

Regisseur Richard Linklater wentelt zich genoeglijk in de vooruitgangsdrift van zijn eigen jeugdjaren, via de jongensboekachtige ruimtereis die hij zijn tienjarige hoofdpersoon laat maken.

Joost Broeren-Huitenga
null Beeld Netflix
Beeld Netflix

“Als je filmmaken vergelijkt met schilderen, dan is tijd de verf.” Dat stelde regisseur Richard Linklater in een interview over Boyhood, zijn coming-of-age magnum opus uit 2014. Tijd is de essentie van Linklaters cinema.

Dat blijkt ook weer uit zijn nieuwe film Apollo 10½: A Space Age Childhood, die na een weekje in de bioscoop vanaf morgen op Netflix te zien is. Via het verhaal van een tienjarige jongen die in 1968 door NASA wordt geronseld om naar de maan te gaan, geeft Linklater ruim baan aan zijn eigen herinneringen aan zijn jeugd in Houston.

Jongensdroom

Voor zijn eerdere films Dazed and Confused (1993) en Everybody Wants Some!! (2016) dook Linklater ook al in jeugdherinneringen – respectievelijk aan de laatste week van de middelbare school en de eerste week op de universiteit. In Apollo 10½ weet hij net zo ingeleefd en vanzelfsprekend als in die films de jaren van weleer tot leven te roepen, nostalgisch maar ook met een vrolijk rafelrandje.

Daar wordt hij bij geholpen door de stijl van de animatiefilm, waaraan werd gewerkt door de Amsterdamse studio Submarine. Er is een techniek gebruikt die rotoscopie heet: acteurs worden eerst gefilmd en daarna beeld voor beeld nagetekend. Het resultaat is een dromerige vorm van hyperrealisme, waarin de alledaagse wereld iets dichter komt te liggen bij de jongensdroom van de ruimtereis van de jonge hoofdpersoon Stan (Milo Coy).

Omdat NASA een ruimtecapsule per ongeluk net iets te klein heeft gemaakt, plukken ze het jochie van het schoolplein. In het grootste geheim wordt hij als eerste mens naar de maan gestuurd, nog voor Neil Armstrong er zijn historische small step zet.

Obsessie met tijd

Maar nog voor die enthousiaste fantasie uit een ouderwets jongensboek goed en wel op gang komt, trapt Linklater alweer op de rem. Bij monde van de volwassen Stan (in voice-over ingesproken door acteur Jack Black) krijgen we in plaats daarvan een tijdsbeeld voorgeschoteld van zijn jeugd in een buitenwijk van Houston, onder de rook van het NASA-hoofdkwartier.

Een jeugd waarin vuurwerk nog gewoon kinderspeelgoed was, en succesvolle films nog geen eindeloze vervolgen kregen. Waarin alle volwassenen nog rookten, rijden onder invloed nog niet verboden was en roedels kinderen los achterin pickup-trucks werden rondgereden.

Indirect verklaart dat jeugdbeeld misschien ook Linklaters latere obsessie met tijd. Want de volwassen Stan omschrijft die buitenwijk als een plek waar alles gloednieuw is, en waar dus ‘geen voelbare geschiedenis is’. Nostalgie naar een tijd waarin alles om de toekomst draait: in Linklaters handen werkt die paradox.

Apollo 10½: A Space Age Childhood

Regie Richard Linklater
Met Milo Coy, Jack Black
Te zien in Eye, Lab111 en op Netflix

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden