Plus Holland Festival

Antony and Cleopatra blijft wel erg theoretisch

Sofia Dias en Vitor Roriz voelen elkaar goed aan in Antony and Cleopatra van theatermaker Tiago Rodrigues. Helaas is het enigszins gissen naar de thematiek van het stuk.

Sofia Dias en Vitor Roriz. Beeld magda-bizarro-

‘Antony inhales.’ ‘Cleopatra inhales.’ ‘Antony exhales.’ ‘Cleopatra exhales.’ Er wordt wat af geademd in de Portugese voorstelling Antony and Cleopatra. In typische deconstructie-­aanpak wordt de handeling steeds beschreven in plaats van uitgevoerd.

Theatermaker Tiago Rodrigues werkte tot tien jaar geleden regel­matig in Nederland en Vlaanderen, onder meer bij Stan en Dood Paard. De terloopse, niet op inleving gerichte speelstijl waarbij het hier en nu van de theaterwerkelijkheid centraal staat, nam hij mee naar het Nationale Theater in Lissabon.

Zijn Antony and Cleopatra is een duet voor Sofia Dias en Vitor Roriz – choreografen en in het dagelijks leven ook een stel. Ze dragen donkere jeans en shirts en zeggen in het Engels steeds korte, beschrijvende zinnen. In het begin wordt het extra demonstratief doordat ze hun armen gestrekt voor zich houden: alsof daar de onzichtbare figuur staat over wie ze het steeds hebben.

Hollywood

Antony and Cleopatra is maar zeer zijdelings een Shakespeare-uitvoering. Rodrigues plundert Plutarchus en de klassieke Hollywood epic Cleopatra (1963) net zo hard als de bard. Door de geserreerde manier van spelen wordt je aandacht lang afgeleid van de heftigheid van het verhaal van twee geliefden die letterlijk sterven voor elkaar.

Aan het begin beschrijft Dias een visioen over de dood van Antony, die doorstoken door een zwaard aan een touw een toren wordt opgehesen om daar Cleopatra te zien. Ergens blijft dat onder de voorstelling drijven: wie een leven lang bij elkaar blijft is aan het eind hoe dan ook verliezer en een langdurige relatie gaat over het omgaan met dat besef.

Rodrigues wil vermoedelijk niet per se een romantische voorstelling maken. Daarvoor zijn de inzet en de precisie van de bewegingen van Dias en Roriz door de ruimte te abstract. ­Bovendien wordt tegen het einde het ‘he said’/‘she said’ losgelaten en gaat het ineens over ‘ik’ en ‘mij’.

Ergens zal inleving dus wel het thema zijn: van iemand houden is je verplaatsen in een ander, maar dat is altijd ook deels sterven. Dat thema wordt echter al te subtiel aangepakt. Daardoor blijft Antony and Cleopatra wel erg theoretisch.

Theater – Holland Festival

Antony and Cleopatra

Door Teatro Nacional D. Maria II, Tiago Rodrigues

Gezien 4/6, Frascati

Te zien woensdagavond, aldaar

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden