PlusInterview

Anneke van Giersbergen maakte geen scheidingsplaat, maar ‘een kantjeboordalbum’

Zangeres Anneke van Giersbergen. Beeld Mark Uyl
Zangeres Anneke van Giersbergen.Beeld Mark Uyl

Huwelijksperikelen inspireerden de internationaal vermaarde metalzangeres Anneke van Giersbergen tot het solo-album The Darkest Skies are the Brightest. ‘De songs zijn supereerlijk.’

Aan een wand van de huiskamer van haar Eindhovense woning heeft Anneke van Giersbergen (47) haar gitaren hangen. Twee akoestische Taylors en een elektrische Gibson SG. Die Taylors neemt ze ook thuis ter hand. De Gibson is echt voor tijdens tournees en is dus al een behoorlijke tijd niet van de wand afgekomen.

Normaal gesproken is Van Giersbergen, internationaal vermaard in metalkringen, een flink deel van het jaar on the road. Andere muzikanten klagen wel eens over toeren, zij nooit. “Je hebt muzikanten die maanden achtereen in de studio kunnen werken, daar ben ik dan weer niet zo van. Ik verblijf graag in van die enorme, anonieme hotels waar je ook midden in de nacht nog eten kunt bestellen. Ik houd ook veel van vliegen. Benen omhoog en vijf films achter elkaar kijken: heerlijk. Ik geniet in een vliegtuig zelfs van het vieze eten.”

Voor het eerst in haar al bijna drie decennia durende carrière, die ze begon als zangeres van The Gathering, heeft Van Giersbergen al een jaar niet opgetreden. Maar er is wel een nieuw album. Niet zoals verwacht een tweede album van haar progressivemetalgroep Vuur, die in 2017 haar debuut uitbracht, maar een onder haar eigen naam verschenen plaat. Heel rustige en melancholieke muziek staat er op The Darkest Skies are The Brightest. Haar stem, een akoestische gitaar, soms wat percussie en hier en daar een strijkkwartet, that’s it. “Ik was al aan het schrijven voor het tweede album van Vuur toen deze songs er uit kwamen rollen, iets totaal anders. Ik besloot maar gewoon mee te gaan in de flow.”

Van elkaar vervreemd

Huwelijksperikelen waren de voornaamste bron van inspiratie voor de songs op The Darkest Skies are the Brightest. Echtscheidingsalbums zijn bijna een genre op zich in de popmuziek, denk bijvoorbeeld aan Rumours van Fleetwood Mac of Blood on the Tracks van Bob Dylan. Maar dit is een ander verhaal, een ‘kantjeboordalbum’ noemt Van Giersbergen het.

“Mijn man Rob, die ook mijn manager is, en ik zijn elkaars grote liefde, twee handen op één buik. We dachten altijd: wij kunnen alles aan. Maar toch waren we elkaar bijna kwijt. Er speelde ook zo veel. Er was een verhuizing, terwijl ik in het buitenland was. Ik had net Vuur opgezet. Zijn ouders werden erg ziek. En opeens hadden we door: we zijn van elkaar vervreemd geraakt. We schrokken er vreselijk van.”

Ze besloten te knokken. “De communicatie ging weer open. We bezochten een coach. We lazen boeken over relatieproblemen. We dronken weer eens een whiskytje samen. En we prikten een datum: dan en dan, zo en zo laat besluiten we of het allemaal heeft gewerkt, of dat we uit elkaar gaan.”

Ze bleven bij elkaar dus. De songs op The Darkest Skies are the Brightest werden deels geschreven in een tijd dat dat nog niet duidelijk was. “Met alleen mijn gitaren en wat opnameapparatuur trok ik me terug in een huisje aan de rand van een bos hier in de buurt, ik die zoveel van chique hotels houd. Normaal laat ik alles wat ik schrijf meteen horen aan Rob, hij is ook muzikant. Dat vond ik nu een beetje akelig, de songs gingen voor een groot deel over hem. Toen ik een liedje of twaalf had, durfde ik het aan. En hij was heel enthousiast, zei meteen: dit is het beste dat je ooit hebt gemaakt.”

Masculiene scene

De laatste tijd heeft ze veel Zoominterviews met muziekjournalisten van over de hele wereld, vooral uit de metalhoek. Ook die zijn lovend over de plaat. “Het is een akoestische, maar in zekere zin ook rauwe plaat. De songs zijn heel open en super eerlijk. En er zit een donkerte in die metalliefhebbers herkennen en waarderen. De fans hebben alleen nog de singles gehoord, maar die vielen ook bij hen goed.”

Wie zijn haar fans? “Hier in Nederland is mijn publiek iets meer mainstream, mensen kennen me ook van mijn bijdragen aan De wereld draait door. In het buitenland heb ik echt een metalpubliek. Maar dat zijn dan wel metalfans die bijvoorbeeld ook naar Pink Floyd of The Beatles luisteren. Het zijn overwegend mannen, ja. Er is de laatste jaren het nodige aan het veranderen, maar de metalscene is behoorlijk masculien. Ik voel me er thuis, houd van dat geaarde, hoewel ik tegelijk ook een behoorlijk fladderaar kan zijn. Het zijn mensen die zichzelf als zwart schaap zien, zich door de maatschappij niet begrepen voelen. In de muziek vinden ze elkaar.”

Haar bekendheid in het buitenland is groter dan in eigen land. “Als ik in Eindhoven de plaatselijke rockkroeg bezoek ben ik Gordon op de Albert Cuyp. Maar op straat word ik eerder in Chili herkend dan hier. Ik vind het een heel chille manier van bekend zijn. ”

Verhuizen naar het buitenland was nooit een optie? “Ik voel me, hoewel ik een echte kaaskop en een Brabo ben, ontzettend thuis in Midden- en Zuid-Amerika. Ik houd van de mensen, het temperament, het weer. En metal is er heel populair, het wordt er – anders dan hier – ook gewoon op de radio gedraaid. Maar het is voor ons wel heel handig om vanuit West-Europa te opereren. De laatste tijd fantaseren Rob en ik er wel eens over om ons in Berlijn te vestigen als onze zoon Finn het huis uit gaat.”

Anneke van Giersbergen: The Darkest Skies are the Brightest (InsideOut Music)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden