Plus

Anne Soldaat: 'Het komt niet meer goed met de wereld'

Anne Soldaat (1965) is gitarist. Na de groep Daryll-Ann werd hij soloartiest. Ook is hij de muzikale rechterhand van Tim Knol. Met Yorick van Norden tourt hij met het theaterprogramma Unsung heroes too.

Anne Soldaat op de Klapstoel. Beeld Harmen De Jong

Middelstum
"Een klein plaatsje met huizen vol scheuren. Bedum, Loppersum, Middelstum; het is het ­gebied van de aardbevingen. Ik roep in alle bescheidenheid op het podium weleens: 'Bedum heeft Robben, Middelstum heeft...' Ik voel me Groninger, ook al heb ik er maar kort gewoond.''

''Al mijn familie komt er vandaan, mijn ouders spraken thuis altijd Gronings. Ze kwamen uit een eenvoudig milieu van landarbeiders. Ze zijn eraan ontsnapt door de kweekschool, ook wel bekend als de universiteit van de armen. Ze stonden allebei voor de klas, maar bij mijn moeder kwam daar een einde aan nadat ze haar eerste kind had geworpen. Zo ging dat toen. Bizar."

Ermelo
"Daar ben ik vanaf mijn vierde opgegroeid, op de Veluwe. Terugkijkend denk ik vooral: wat een bevoorrecht leven. Zorgeloos en vrij, ook al kom ik uit een calvinistisch nest. We waren thuis gereformeerd. Tot ik ging studeren ging ik op zondag mee naar de kerk. Ik wilde mijn ouders geen verdriet doen, was ook niet zo'n rebel. Ik sloot me gewoon helemaal af tijdens de kerkdienst, ging alvast een beetje de week doornemen en plannetjes maken, pas als de dominee 'amen' zei, ontwaakte ik weer."

Undertrousers
"Mijn eerste bandje, een punkgroep op de middelbare school. De andere leden zaten al in de hoogste klassen, ik mocht als derdeklasser meedoen omdat ik gitaar kon spelen. We speelden songs van The Clash, de Sex Pistols, Sham 69 en The Lurkers. De Buzzcocks waren waarschijnlijk te moeilijk voor ons.''

''Ik zal nooit vergeten dat ik de jongen die later de drummer van de Undertrousers bleek te zijn, op school zag lopen in een leren jack vol buttons en veiligheidsspelden. Hij had geel haar en droeg zijn schoolboeken in een vuilniszak. Dat durfde ik allemaal niet, maar ik heb wel een tijdje rondgelopen met een button met de tekst 'Join the Idi Amin fanclub.' Mijn shockmoment."

Neil Young
"Bepalend voor mijn muziekcarrière. Ik weet niet of ik hem nou voor of na de punk heb ontdekt. Het ging in elk geval via mijn twee oudere zussen, die al die shit hadden: Neil Young, Lou Reed.

Young is om veel redenen een held: vanwege zijn zang, zijn liedjes en vooral zijn gitaarspel. Hij is geen technisch wonder, Jan Akkerman noemt hem als gitarist zelfs 'een bromvlieg in een puntzak', maar het gaat me om de emotie. Bij Young is een rechtstreekse link tussen hart en snaar."

Tim Knol
"Ik houd van die jongen. En dat zeg ik niet gauw over iemand. Ik ben veel ouder, we zijn ook totaal andere persoonlijkheden. Misschien houd ik wel zo veel van hem omdat hij dingen doet die ik zelf niet doe. Hij is heel primair, maakt van zijn hart geen moordkuil. Ik zou willen dat ik dat ook wat meer had. Vindt hij iets leuk, dan zegt hij het, vindt hij het niet leuk, dan zegt hij het ook. En dan is hij nog een heel goede muzikant ook. Hij heeft een carrière als een jongensboek, ik vind het geweldig dat ik daar een steentje aan heb kunnen bijdragen."

Golden Earring
"Ik heb leren gitaarspelen aan de hand van ­Golden Earring Live, dat dubbelalbum uit de tijd dat Eelco Gelling deel uitmaakte van de band. Telkens hield ik de pick-up met mijn ­vinger even stil. Wat doet ie nou weer?! Noot voor noot zocht ik het uit.''

''Mijn eerste concert, ik zat nog op de lagere school, was ook van de Earring. In de IJsselhallen in Zwolle, het stro van de veemarkt van de dag ervoor lag nog op de vloer. Het was zó goed. Ze kwamen net terug uit Amerika, ik wist niet wat ik meemaakte. Magnesiumbommen! En Barry Hay die er ongelooflijk cool uit zag.

''Op mijn album Talks ­little, kills many speelde hij dwarsfluit. Was ik zo trots op. In 2013 deed ik mee met De Gitaarjongens, een door Henny Vrienten georganiseerde avond in Carré. Eelco Gelling speelde ook. Heb ik hem toch maar, als een school­jongen, gevraagd mijn exemplaar van Golden Earring Live te signeren."

Gibson SG
"Mijn gitaar met de grootste emotionele waarde, vanwege de dingen die ik ermee heb opgenomen en wat ik er live op heb gespeeld. Een ­gitaar met een geweldig geluid. Ik heb een SG met P90-elementen, geen humbuckers maar single coil, blablabla. Ik ben helemaal niet zo'n gitaarnerd, ook al heb iets van zestien gitaren en schrijf ik een column in De Gitarist.''

''Onlangs heb ik met pijn in het hart een Epiphone Casino verkocht, zo een als Lennon bespeelde bij het optreden op het dak van Apple. We konden er de verbouwing van de badkamer ruimschoots mee financieren."

Scheikunde
"Heb ik gestudeerd. En afgemaakt. Chemie en milieukunde. Ik heb nog een tijd gewerkt bij een ingenieursbureau in Oss, bodemonderzoek doen en zo. Ik ben nooit zo ongelukkig geweest als toen. Ja, ik weet heel veel van het milieu. En nee, het komt niet meer goed met de wereld. Maak je daar maar geen zorgen over."

Bril
"Hij hangt van gaffertape aan elkaar. De glazen zijn zo bekrast dat ik er nauwelijks meer door kan kijken en achter op mijn hoofd zit hij vast met een touwtje, omdat hij anders zo van mijn neus glijdt. Het komt er maar niet van er wat aan te laten doen, blijkbaar heeft het geen prioriteit. Terwijl het toch een soort trademark is geworden. Het is best een dure bril, een Dita. Een ex-vriendin, jonger dan ik, raadde me hem aan. Ik liep toen ook in een leren jack en droeg zelfs skinny's. Oef."

Unsung heroes too
"Het tweede deel van een project met mijn ­goede vriend en singer-songwriter Yorick van Norden. We coveren songs van anderen, waarbij we niet gaan voor - zoals wij dat noemen - het laaghangende fruit, maar juist de meer ­onbekende, vaak vergeten liedjes.

''Bij de eerste tournee en cd werden we er op gewezen dat er helemaal geen songs van vrouwen bij zaten.''

''Dat hebben we nu rechtgezet: we doen songs van onder anderen Sandy Denny en Vashti Bunyan. Bij de shows leiden we de liedjes uitgebreid in. Yorick is daar veel beter in dan ik, maar ik vind het wel leuk om te doen."

Daryll-Ann
"Muzikaal kijk ik er met voldoening op terug, zeker. Anderszins ook wel, al waren er de no­dige spanningen in de band. Er is mij veel te verwijten. Ik ben niet zo sociaal. Als dingen ingewikkeld worden, ren ik liever weg dan dat ik er iets aan doe. Ik had een sterke profileringsdrang binnen de groep.''

''Die had Jelle Paulusma ook - en terecht, hij was de leadzanger. Hadden we maar eens goed ruziegemaakt, uitgesproken wat er aan de hand was. Aan de muziek hoorde je die spanningen niet af. Als we speelden, ging het prima."

"Ik moet opeens denken aan een boek dat ik onlangs las: De Wittgensteins van Alexander Waugh, de kleinzoon van Evelyn. Over het gezin waar Ludwig Wittgenstein, de filosoof, uit kwam. Ondertitel: geschiedenis van een excentrieke familie. Die gasten waren behalve steenrijk ook totaal verknipt. Ze konden niet met elkaar door één deur, maar als ze zondagochtend samen met elkaar musiceerden, was er niets aan de hand. Als er maar niets gezegd hoefde te worden, was het goed."

Ziekte van Ménière
"Een aandoening die mij heeft overvallen. Ik weet ook niet waarom. Misschien is het een ­somatisatie, een lichamelijke uitdrukking van iets in mijn hoofd, stress of zo. De symptomen zijn duizeligheid en gehoorverlies, tinnitus ook. Ik ben aan één oor zo goed als doof. Bij mijn eerste aanval, in 2004, dacht ik dat ik doodging.''

''Jelle heeft me toen naar het ziekenhuis gebracht. Het is me ook weleens in de trein overkomen. Dat was de hel, mensen dachten dat ik dronken was. Ik ben toen echt naar huis gestrompeld, mezelf vasthoudend aan abri's en prullenbakken. Nou ja, iedereen heeft zijn eigen kruis te dragen.''

''Het positieve is dat ik na 2004 veel gezonder en bewuster ben gaan ­leven. Gestopt met roken, drinken en blowen, ­begonnen met hardlopen. Wat dat betreft, is de ziekte van Ménière een sea change in mijn ­leven."

Clean Pete
"Het uit de tweelingzussen Loes en Renée Wijnhoven bestaande duo. Toen Ferry Roseboom van mijn platenmaatschappij Excelsior me een foto liet zien van Clean Pete, zei ik meteen, zonder nog een noot te hebben gehoord: 'Die ga ik produceren.' De rest is geschiedenis. Ik ben inmiddels zes jaar met Renée, we zijn net verhuisd naar Nijmegen.''

Hun eerste album heb ik inderdaad geproduceerd, ik heb ook een tijdje live meegedaan. Ze zijn echt heel goed. Ont­zettend muzikaal en nog grappig ook. En een werkethos waar ik een puntje aan kan zuigen. We praten thuis heel veel over muziek, ja. We draaien ook veel. Renée heeft muzikaal een ­andere achtergrond dan ik. Zij komt uit de ­klassieke muziek. Dus ik leer er ook nog van."

Edson de Graça
"Een komiek? Ik ken hem niet, maar dat zegt meer over mij dan over hem. Ik was laatst bij een show van Henry van Loon, die door het ­succes van De Luizenmoeder nu volle zalen trekt. Leuk, maar ik heb meer lol gehad om Joop en Jessica. Joop is Joop Visser, de zanger die vroeger Jaap Fischer heette. Met Tim speelde ik een keer in een café in Eemnes. Joop en Jessica traden daar ook op. Hij is een echt bijzondere man, met wie je enorm kan lachen."

Anne Soldaat en Yorick van Norden: Unsung heroes too, De Roode Bioscoop, morgen, 16.00 uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden