PlusInterview

Anne Fontaine (Police): ‘Ik wilde de kijker medeplichtig maken’

In Police van Anne Fontaine (61) komen drie agenten voor een onmogelijke keuze te staan: wat doen ze met de illegale immigrant die zij naar het vliegveld moeten escorteren? Fontaine zocht niet naar spanning, maar naar de verstilling in het drama.

Regisseur Anne Fontaine: ‘De drie agenten openen een deur naar de ander.’Beeld Hollandse Hoogte / EPA

De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Hugo Boris. Wat trok u daarin aan?

“Het begon met de mensen achter het uniform. Vooral de vrouwelijke agent, die in haar persoonlijke leven een kwetsbaar moment doormaakt. Het zijn personages voor wie hun werk, hun leven, draait om het volgen van de regels. In de loop van het verhaal bewegen zij richting een daad die vanuit het oogpunt van de wet een overtreding is. Ze openen een deur naar de ander, met de existentiële moed die ander écht te zien.”

De film heeft een ongebruikelijke structuur: de agenten krijgen eerst een voor een de ruimte, waarbij dezelfde dag drie keer opnieuw begint.

“Precies, en elke keer zie je net iets anders. Ik wilde de kijker intiem deelgenoot van hun levens maken, medeplichtig in zekere zin, voordat we met ze in die auto stappen. Vanaf dat moment draait het juist om die eenheid – het heeft een enorme kracht om met hen vast te zitten in die auto. Dat zie je niet vaak in films, een autorit van drie kwartier.”

Hoe blijft dat visueel aantrekkelijk?

“We draaiden alles in de studio. We hadden twee auto’s – een intact, en een die doormidden was gezaagd. Daarmee konden we de camera op minder voor de hand liggende manieren plaatsen, en had ik directer contact met de acteurs. Voor hen was het behoorlijk intens; zij zaten voor een green screen en moesten zich alles voorstellen. De special effects die we door deze werkwijze in het landschap konden verwerken, had ik nooit kunnen bereiken als we echt op straat hadden gefilmd.”

Still uit de film Police.

De film oogt absoluut niet als de standaard policier.

“Daar wilde ik inderdaad ver van blijven, geen handheld camera die constant heen en weer schudt. Het draait om die personages, om hun binnenwereld. Ik zeg weleens, half grappend, dat het een Ingmar Bergman-film over politieagenten is. Niet dat ik mezelf op zijn niveau wil plaatsen, maar net als in zijn films draait het hier om stilte en om gezichten. De stijl is minimalistisch, de intensiteit komt voort uit de situatie en uit de onderlinge relaties.”

Die relaties worden op scherp gezet door de aanwezigheid van de gevangene. Hoe zag u zijn rol?

“Hij moest een contradictie blijven. Hij is wanhopig, maar heeft ook zijn waardigheid. Hij is een slachtoffer, maar hij heeft ook een zekere gewelddadigheid, al zou die ook op hemzelf gericht kunnen zijn. De casting van die rol was cruciaal, omdat al die dingen alleen via zijn gezichtsuitdrukkingen worden geuit. Payman Maadi heeft die blik in huis; iets ongenaakbaars, je weet niet wat hij denkt. Daar ging het voor mij om: we moeten het mysterie van ‘de ander’ meer omarmen.”

Police is te zien in Arena, Cinecenter, City, Filmhallen, Het Ketelhuis, Tuschinski

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden