PlusRecensie

Ann Van den Broeks ode aan de vreugde is beheerst en daardoor ongekend spannend

Na een reeks intense en duistere voorstellingen over verlies en dementie richt Ann Van den Broek haar blik in Joy Enjoy Joy op een compleet andere emotie. Haar ode aan de vreugde mag bruisen en sprankelen. De strenge Vlaamse choreografe zorgt er wel voor niet door te slaan naar plat positivisme.

Fritz de Jong
Een discobol en kleding in alle kleuren van de snoepwinkel: bij Joy Enjoy Joy is alles kleur en beweging. Beeld
Een discobol en kleding in alle kleuren van de snoepwinkel: bij Joy Enjoy Joy is alles kleur en beweging.

Kleur en beweging. Die elementen springen het meest in het oog bij het kijken naar Joy Enjoy Joy. De acht dansers dragen broeken, shirts, jurkjes, rokken en overhemden in alle tinten uit de snoepwinkel. Voor het glittereffect is er een discobol. Alles is voortdurend in beweging. Niet alleen de dansers, maar ook de doorzichtige flightcases waarin fleurige uitdossingen en feestelijke schoenen zijn uitgestald. Al net zo mobiel is de massagetafel, waar een aan de onderzijde gemonteerde camera uitzicht biedt op het verrukte gezicht van de gemasseerde.

Die close-ups zien we dan weer geprojecteerd op het achterdoek. Net als de vele andere opnames van dansersgezichten, met her en der op het podium geplaatste camera’s. Die vermenging van live dans en instant registratie is sinds The Black Piece (2014) steeds verder geperfectioneerd door Van den Broek en video- en lichtontwerper Bernie van Velzen.

De puls van het leven

Intrigerend is bijvoorbeeld het lange trackingshot dat de dansers creëren tijdens een van de weinige rustpuntjes in de voorstelling. De flightcases zijn opgesteld als een treintje. De performers liggen daar bovenop en geven de camera aan elkaar door. Het lange shot toont hoe ze – strak playbackend – meezingen met de eindeloos herhaalde titel. Terwijl het cameraoog nonchalant langs de lijven van de dansers glijdt, krijgen we een steelse blik op de inhoud van de vitrines. Je ziet het allemaal live gebeuren. Toch wordt je oog steeds weer getrokken naar het geprojecteerde beeld.

In Joy Enjoy Joy staat alles en iedereen draadloos in verbinding met de puls van het leven. En dat mag bruisen en sprankelen. Maar dan wel binnen het redelijke. In de aan dementie en verlies gewijde Memory Loss Collection (2018-2020) stapten Van den Broek en haar dansers vol overgave het zwarte gat in. De kijker werd rücksichtsloos meegesleurd.

Briesend paard

Net zo onvoorwaardelijk de vreugde omarmen? Dat zit er bij deze makers niet in. Herhaaldelijk horen we op de geluidsband Tom Barman – de frontman van dEUS, die meewerkte aan het vooronderzoek voor de voorstelling – verzuchten dat je mensen die altijd blij zijn ten diepste moet wantrouwen.

Af en toe springen dansers toch uit de band, zoals Frauke Mariën in haar geëxalteerde versie van Donna Summers discoklassieker I Feel Love. De meeste indruk maken de stukken waarin de levenslust juist is ingekaderd in die specifieke bewegingstaal van Van den Broek: een bovenlijf dat naar achteren helt, om vervolgens met een bruuske zwaai naar voren te stampen. Als een briesend paard, dat in toom moet worden gehouden.

Joy Enjoy Joy. Choreografie: Ann Van den Broek. Door WArd/waRD. Gezien 3/3, Den Haag. Te zien 23/3, ITA.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden