Plus

Angela Schijf: 'We moeten niet zo moeilijk doen over het lichaam'

Angela Schijf speelt al elf jaar rechercheur Eva van Dongen in de hitserie Flikken Maastricht. Sinds deze week is ze te zien als 'zorgzame moeder met een ondeugende kant' in Meisje van Plezier. 'Een gedroomde hoofdrol.'

Angela Schijf: 'De vrouwen die ik sprak deden niets tegen hun zin'Beeld Marc de Groot voor LINDA

Helemaal wennen doet het nooit, het geven van interviews, zegt Angela Schijf (38). "Zo'n eenzijdig gesprek waarbij ik alleen maar over mezelf praat is eigenlijk niets voor mij. Ik zou veel liever de vragen stellen."

Maar Schijf is ook lang genoeg actrice om te weten waar ze het voor doet: de serie Meisje van Plezier, waarin Schijf de hoofdrol vervult, is deze week voor het eerst op televisie en daar hoort nu eenmaal een publiciteitsoffensief bij. Dus kan er na een lange persdag in Hilversum 's avonds ook nog wel een interview bij in een Amsterdamse kroeg. Schijf drinkt muntthee, de volgende ochtend wacht een nieuwe auditie.

"Ik ben heel trots op Meisje van Plezier, ook omdat ik nauw betrokken was bij het maakproces. Ik mocht met de regisseur meedenken over hoe we het verhaal zouden vertellen. Dat is best bijzonder. Ik sta volledig achter de serie; dan wil je ook dat zo veel mogelijk mensen ernaar kijken."

In Meisje van Plezier speelt Schijf het personage van Nadine, die wordt verlaten door haar echtgenoot en gaat werken als high class escort om haar twee kinderen te onderhouden. Een 'gedroomde hoofdrol', noemt ze het. "Er komen heel weinig van dit soort sterke vrouwenrollen voorbij. Nadine ontwikkelt zich stapje voor stapje van huisvrouw tot high class escort, dat zijn nogal uitersten. Ze is een zorgzame moeder met een ondeugende kant, dat kan en mag naast elkaar bestaan."

Is prostitutie iets 'ondeugends'?
"Het is in ieder geval iets ongrijpbaars, iets geheimzinnigs. Het beroep roept allerlei fantasieën op, ook bij mij. Voordat ik deze rol ging spelen heb ik met vrouwen gepraat die dit beroep uitoefenen: stuk voor stuk sterke vrouwen die precies weten wat ze doen en de touwtjes stevig in handen hebben als ze met een klant zijn. Ze houden van aandacht, geld en seks."

Happy hookers.
"Er bestaan veel soorten sekswerkers, en natuurlijk ken ik ook de verhalen van gedwongen prostitutie. Maar de vrouwen die ik sprak deden niets tegen hun zin. Ik zou nooit seks kunnen hebben met iemand voor wie ik niets voel, maar voor hen is het een zakelijke transactie. Ze spelen een rol, net zoals ik doe als ik acteer. Ik oordeel daar niet over."

Maar draagt de serie niet bij aan het romantiseren van een duistere branche?
"Uit de gesprekken die ik voerde met escorts bleek dat het voor de omgeving van de vrouwen vaak een veel groter taboe is dan voor henzelf. Het romantiseren van prostitutie is niet het hogere doel van Meisje van Plezier. Het is geen documentaire, maar een dramaserie waarin het verhaal wordt verteld van een vrouw die het hoofd boven water probeert te houden."

Kon u zich iets voorstellen bij Nadines keuze?
"Als moeder zul je alles doen om voor je kinderen te zorgen; in zoverre begrijp ik wat ze doet."

Draait u uw hand nog om voor vrijscènes?
"Daarvan zitten er nogal wat in deze serie. Natuurlijk moet je even een drempel over en je merkt dat de crew zich iets anders gaat gedragen. Meestal maak ik dan een grapje om de spanning te doorbreken en doet iedereen weer normaal. We moeten ook niet zo moeilijk doen over het lichaam. Ik heb ook geen 'body double'. Nadine is even oud als ik ben. Dan moet je daar geen meisje van 26 neerzetten."

De serie is naar een idee van Halina Reijn. Waarom speelt zij er niet in?
"Zij bedacht het uitgangspunt voor de serie - een huisvrouw die escort wordt - maar ze had het heel druk met eigen dingen. Ik had het leuk gevonden als ze er nog meer bij betrokken was, want ik bewonder haar om alle prachtige rollen die ze heeft gespeeld."

Waarin verschilt de rol van Nadine van die van Eva in Flikken Maastricht?
"Flikken Maastricht is na elf jaar een deel van mijn leven geworden, die serie is me heel dierbaar. Ik zou Eva tekortdoen als ik haar een karikatuur zou noemen, maar ze blijft natuurlijk een rechercheur die pas ter plaatse komt als de moord al is gepleegd. Die rol is heel dienstbaar."

Angela Schijf: 'De escorts die ik sprak, spelen een rol, net zoals ik doe wanneer ik acteer'Beeld Marc de Groot voor LINDA

Vreest u niet dat u vergroeit met uw personage?
"Daar ga ik best bewust mee om. Vier maanden per jaar speel ik Eva, de rest van het jaar heb ik andere rollen. Ik knip dan bijvoorbeeld mijn haar af, terwijl ik als Eva nog steeds een paardenstaart en een pony heb. Dat scheelt heel veel: op straat word ik nauwelijks herkend."

U bent al sinds uw 15de op televisie, verbaast die aandacht u nog?
"Bekend zijn zegt me niet zoveel, ik zie mezelf vooral als actrice en niet als BN'er."

Dat was wel anders toen u in Oppassen!!! en Goede Tijden Slechte Tijden zat.
"Ik was nog een puber, zat in een kwetsbare periode van mijn leven. Kinderen bij mij op school hadden op hun kamer posters uit de Hitkrant hangen waarop ik stond. Dat is heel gek, en ik probeerde er zo nuchter mogelijk mee om te gaan, maar ben er later toch behoorlijk van in de war geraakt."

Hoe erg in de war?
"Behoorlijk, daar wil ik het graag bij houden."

Dat mag uiteraard.
"Gelukkig maar. Ik ben best open, maar ook altijd heel secuur in wat ik deel. Alles wat je zegt blijft voor altijd op internet staan en ik vind het niet nodig dat mijn dochters dat nu al allemaal lezen. Laat ze eerst zelf maar volwassen worden en sterk in hun schoenen komen te staan. Misschien vertel ik het ze dan nog wel een keer. En heel misschien deel ik het daarna in de media en kan ik een inspiratie zijn voor anderen."

Waarom zien we u nooit in programma's als Ik hou van Holland of Wie is de Mol?
"Daar ben ik helemaal niet gevat genoeg voor, ik zou geen deuk in een pakje boter slaan. En ik word er ook niet gelukkig van. Als ik naar een première in Amsterdam moet, kost mij dat een hele dag en vaak ook nog de ochtend erna. Ik woon in Antwerpen, heb drie dochters met zesduizend hobby's en ben druk met mijn werk."

Vorig jaar stond Schijf met haar man Tom Van Landuyt op het toneel met het stuk Kreutzer­sonate. Dat liep uit op een drama toen een van de muzikanten verliefd werd op Schijf en het gezelschap uiteenviel. Vervolgens eiste de pianist dat het stuk niet meer opgevoerd zou worden. Hij werd door de rechter in het gelijk gesteld. In februari dient het hoger beroep.

"Het meest bizarre wat ik ooit meemaakte," zegt Schijf. "Ik kan helemaal niet tegen ruzie en probeer er zo ver mogelijk bij vandaan te blijven. Maar af en toe moet je dossiers lezen of dingen bespreken met advocaten. Het was een fantastisch stuk, we hadden goud in handen. Het is droevig dat mensen uit wraak je iets afnemen wat je zo lief is. "

U speelde in tientallen films en series maar speelt ook in toneelstukken. In hoeverre zijn dat twee verschillende metiers?
"De combinatie is heel inspirerend. Ik heb veel meer ervaring voor de camera, daar ben ik echt thuis. Toneel voelt nog steeds unheimisch, dat maakt het ook leuk. Toneelspelen is heel direct, je kunt zelf ter plekke bepalen welke afslag je neemt."

"Heel spannend. Bij televisie en film hebben de regisseur en de editor het laatste woord. In de manier van acteren groeien toneel en film wel meer naar elkaar toe. Doordat in steeds meer toneelstukken versterkt wordt gespeeld, kun je het daar ook kleiner houden."

Dat moet u uitleggen.
"Vroeger moest je in het theater veel meer je best doen om het publiek op de achterste rijen te bereiken, nu kun je met een microfoontje veel intiemer spelen."

Vorig jaar won u de Zilveren Televizier-ster voor beste televisieactrice. Hoe belangrijk was dat voor uw carrière?
"Het was vooral heel bijzonder en eervol dat het publiek je die prijs gunt. Twee jaar eerder hadden we met Flikken Maastricht de Televizier-ring. Dan sta je met z'n allen op dat podium te hossen, nu stond ik er helemaal alleen. Je groeit op zo'n moment echt boven jezelf uit. Maar om drie uur 's nachts reed ik terug naar Antwerpen en de volgende ochtend bracht ik om acht uur de kinderen weer naar school."

Heeft u ooit geprobeerd buiten de Benelux door te breken, zoals Michiel Huisman heeft gedaan?
"Ik heb megabewondering voor hem. Gewoon je boeltje pakken en naar de Verenigde Staten gaan, dat vergt lef. Ik heb andere keuzes gemaakt: op mijn 24ste kreeg ik mijn eerste kind. Mijn gezin, dat pact van vijf mensen, is altijd op de eerste plaats gekomen."

Waarom werd u relatief vroeg moeder?
"Het was een oergevoel, op dat moment voelde het als het enige juiste dat ik kon doen. Mijn man is 13 jaar ouder, dat speelde ook mee."

Bepalen uw kinderen ook wat u maakt?
"Ik heb weleens rollen aangenomen omdat ik wist dat zij het tof vonden als hun moeder in zo'n kinderfilm speelde."

Opofferingen van een moeder, net als in Meisje van Plezier.
"Ja, al is dit wel van een heel andere orde. Momenteel werk ik ook aan een muziekvoorstelling voor kinderen: 4 jaargetijden met Angela Schijf. Met acht muzikanten ga ik de theaters in: zij spelen Vivaldi en ik vertel een bewerking van Vrouw Holle, geschreven door Imme Dros. Dit stuk produceer ik zelf, dus sta ik de ene dag kleurplaten te tekenen voor in bibliotheken en de andere dag neem ik een lichttechnicus aan."

Bent u opgegroeid met klassieke muziek?
"Ik ben geen kenner, maar wel een enorme liefhebber. Mijn grootste trauma is dat ik nooit een instrument heb leren spelen. Mijn dochter van vijf speelt al drie jaar viool. Dat klinkt in het begin nergens naar, maar ze leren ontzettend snel."

"Mijn oudste dochter doet de vooropleiding voor het conservatorium, dus er is altijd muziek in huis. Ik hoop dat mijn voorstelling er een klein beetje aan bijdraagt om het stoffige imago van klassieke muziek af te krijgen. Laten we er vrolijk over doen, het is de basis van alle muziek."

CV
Geboren 7 augustus 1979
Opleiding vwo, Herman Wesselink College, Amstelveen

Loopbaan (selectie)
1993-1995: Oppassen!!!
1996-1999: GTST
2001: 42nd Street
2001: Ik ook van jou
2002-2005: Meiden van De Wit
2003: Van God Los (film)
2007-heden: Flikken Maastricht
2010: De Eetclub
2015: Kreutzersonate: Als het verlangen maar stopt

Opgebiecht
Leermeester
"Toen ik 20 was, heb ik Jan Decleir opgebeld en hem gevraagd of hij me wilde coachen. We hebben drie weken Tsjechov, Shakespeare en Vondel gespeeld: dat was de hemel op aarde."

De beste uit het vak
"Acteurs die oprecht bereid zijn emoties en ervaringen te delen."

De slechtste uit het vak
"Afgunstige mensen."

Beste advies ooit gekregen
"Krijg vroeg kinderen. Dat zei mijn toenmalige agente tegen me en daar ben ik haar nog steeds dankbaar om."

Het slechtste advies
"Doe maar wat."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden