Plus Interview

Andrew Ridgeley (Wham!): ‘We waren twee Engelse schooljongens’

Wham! in 1986. Beeld Getty Images

In de jaren tachtig vormde Andrew Ridgeley met zijn beste vriend George Michael het popduo Wham! Hij schreef er een boek over. ‘Het verbaasde me dat niet iedereen meteen doorhad hoe immens zijn talent was.’

Rond een uur of vier ’s middags ging op eerste kerstdag 2016 de mobiele telefoon van Andrew Ridgeley over. Dezelfde telefoon als waarop hij vijf minuten eerder een berichtje naar George Michael had gestuurd. Zoals elk jaar had die hem een kerstmand gestuurd en per sms had Ridgeley hem daarvoor bedankt.

Het was George Michaels zus Melanie die hem belde. Met verschrikkelijk nieuws. In Wham! George en ik beschrijft Andrew Ridgeley hoe het hem raakte: ‘Het nieuws voelde als een stomp in mijn maag. Het was alsof de aarde onder mijn voeten verdween. Ik was verpletterd, kon nauwelijks bevatten wat er net gezegd was.’

Scrabble

Bijna drie jaar na die eerste kerstdag van 2016 is de dood van George Michael nog altijd een gevoelig onderwerp voor Andrew Ridgeley (56), blijkt ook tijdens een interview in een Amsterdams hotel. In 1986 gingen de twee uit elkaar als leden van popduo Wham! maar aan hun vriendschap veranderde dat niets. “De laatste keer dat ik hem zag speelden we Scrabble. In de week ervoor had hij me ingemaakt, nu was het tijd voor mijn wraak. Ik heb met wel honderd punten verschil gewonnen,” zegt Ridgeley.

Hij ziet er goed uit. Strak in het pak, blakend van gezondheid. Meer dan vroeger zie je dat hij deels Egyptisch en Siciliaans is. Zoals George Michael deels Grieks was. De veronderstelling dat die achtergronden wellicht een rol speelden in de vriendschap die de twee al lang voor Wham! sloten, wordt meteen verworpen. “Welnee, daar waren we helemaal niet mee bezig, wij waren gewoon twee Engelse schooljongens.”

Twaalf jaar waren ze toen ze elkaar leerden kennen. “Vlak voor het doornemen van de presentielijst stelde de juf een nieuwe jongen voor. Toen ze vroeg wie hem de komende weken een beetje wegwijs wilde maken op school, was ik de enige die zijn vinger opstak. Georgios Panayiotou heette hij. Een veel te moeilijke naam. Georgios werd al snel Yoghurt. En Yoghurt werd Yog, zoals ik hem altijd ben blijven noemen.”

Andrew Ridgeley en George Michael waren al snel beste vrienden. Een gedeeld gevoel voor humor en een obsessie voor popmuziek vormden de basis voor die vriendschap. “Het was de tweede helft van de jaren zeventig. Op Radio I van de BBC draaiden ze nog alles door elkaar, van Led Zeppelin tot Mud. We vonden alles prachtig, maar onze grootste helden waren Elton John en Queen.”

Andrew Ridgeley droomde van een eigen carrière als popmuzikant, het kostte enige overredingskracht ook George Michael enthousiast te krijgen voor die droom. “Ik zeg niet dat ik hem er aan de haren heb moeten bijslepen, maar echt warm liep hij niet voor het idee van een eigen band.”

The Executive heette hun eerste bandje, dat ska speelde. Het is op internet vergeefs zoeken naar opnames van de groep. “Ze zijn er wel, ergens diep in een archief,” zegt Andrew Ridgely. De kans dat we ze ooit te horen krijgen acht hij klein: “De erven George Michael zijn heel streng als het gaat om niet uitgebracht materiaal. The Executive was best een aardig bandje. We zijn nooit door het publiek weggehoond.”

Met Wham! kwam het succes snel. Op welk moment realiseerde Ridgeley zich dat het duo echt megagroot zou worden? “In het snelle succes van Wham! zijn twee factoren van belang. Op grond van een demo met slechts drie onaffe liedjes wisten we een platencontract in de wacht te slepen. En toen stonden we ook nog eens heel snel in Top of the Pops. Pure mazzel: een andere band kon niet en toen mochten wij onze debuutsingle Wham Rap! komen doen. Maar pas tijdens onze eerste tournee kreeg ik door wat we bij het publiek losmaakten. Dat was het moment waarop ik besefte: dit gaat héél groot worden.”

Jaren tachtig

Achteraf lijkt het of Wham! er de hele jaren tachtig was, maar het duo was slechts 3,5 jaar succesvol. De single Careless Whisper was in 1984 de springplank voor een solocarrière van George Michael, die op eigen kracht nóg groter werd dan als lid van Wham! Andrew Ridgeley was er allerminst verbaasd over.

“Het verbaasde me eerder dat niet iedereen meteen doorhad hoe immens zijn talent was. Een solocarrière was onvermijdelijk. Careless Whisper schreven we samen, het was een van die drie onaffe liedjes op die eerste demo. We hadden er nooit iets meegedaan omdat het zo afweek van ons repertoire. Hij vroeg of ik het goed vond dat hij het alleen opnam. Ja, tuurlijk. Als iemand die song recht kon doen, was hij het.”

Voor Andrew Ridgeley was na Wham! het grote succes voorbij. Een solocarrière als zanger kwam niet van de grond, ook mislukte hij als autocoureur en acteur. De man die alleen al van de royalties van Careless Whisper vorstelijk kan leven zit er niet mee “Als jongen droomde ik er van platen op te nemen, hits te hebben en de wereld rond te toeren. Met Wham! maakte ik die dromen waar. Waar zou ik verbitterd over zijn?”

Andrew Ridgeley: Wham! George en ik (Uitgeverij Unieboek, €20,99

Andrew Ridgeley schreef het boek Wham! George en ik.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden