PlusDe erelijst

Andrés Segovia bracht de klassieke gitaar naar het concertpodium

In deze rubriek bespreekt de muziekredactie van Het Parool een klassieker uit de geschiedenis van pop, jazz of klassieke muziek, die het waard is opnieuw te beluisteren. Deze keer: The Very Best of Andrés Segovia.

Erik Voermans
null Beeld

Vandaag, op de seconde af 129 jaar geleden werd in Linares, de tweede stad van de Spaanse provincie Jaén, Andrés Segovia Torres geboren. Hij zou als gitarist zo beroemd worden dat koning Juan Carlos hem in 1981 tot markies van Salobreña maakte. Hij gaf concerten tot in Japan, waar in 1959 Tsutomu Seki in de zaal zat, die zo verrukt was over Segovia’s spel dat hij zelf ook gitaar wilde leren spelen. Deze Tsutomu Seki werd later de directeur van het Geisei Observatorium in Kōchi, waar hij medeverantwoordelijk was voor de ontdekking van vele planeten en asteroïden. Een ervan, ontdekt in 1989, noemde hij 3822 Segovia, waardoor de gitarist eeuwig zal voortleven.

Terug in de tijd Je zou zonder overdrijven kunnen zeggen dat Segovia er in zijn eentje voor heeft gezorgd dat de klassieke gitaar een volwaardig soloconcertinstrument werd. Hij was ook de eerste die na de Tweede Wereldoorlog darmsnaren verving door nylonsnaren, die het instrument niet alleen minder kwetsbaar maakten voor temperatuurverschillen, maar het bovendien een verder reikend, dragender klank gaven. Ook al omdat Segovia de snaren niet louter aan tokkelde boven het klankgat, maar iets verder richting de brug, wat een scherper geluid tot gevolg had. Door te variëren met de plek waar hij met zijn nagels de snaren aanraakte, kon hij bovendien een groter kleurenpalet scheppen.

Segovia begon op de viool, maar knapte af op de rigiditeit van zijn docent. Nadat het gezin was verhuisd naar Granada, kwam hij in aanraking met de gitaar, al voelde hij zich nooit aangetrokken tot de flamenco, maar meer tot de muziek van Fernando Sor, Francisco Tárrega en andere klassieke componisten.

Tijdens zijn concertreizen ontmoette hij vele componisten, die vervolgens stukken voor hem schreven, met als belangrijkste namen Frederic Mompou, Joaquín Rodrigo, Manuel Ponce, Mario Castelnuovo-Tedesco en Heitor Villa-Lobos. Hoewel hij ook zelf componeerde, ging hij vooral aan de slag met transcripties van stukken die oorspronkelijk niet voor gitaar waren geschreven. Zijn huzarenstuk was de bewerking voor gitaar van de Chaconne uit Partita nr. 2 voor viool van Johann Sebastian Bach.

Hij voerde niet alle stukken uit die voor hem werden geschreven. Als hij geen affiniteit met de muziek had, begon hij er niet aan. En dus bleven stukken als Frank Martins Quatre pièces brèves en Segoviana van Darius Milhaud door hem ongespeeld.

Waarom nu herbeluisteren? Om te horen van wie alle klassieke gitaristen van tegenwoordig de kunst hebben afgekeken. (Maar ook om te horen hoezeer het gitaarspel zich sindsdien heeft ontwikkeld.)

Verder luisteren Segovia, die in 1987 op zijn 94ste overleed, was zo beroemd dat zijn naam zelfs in andere genres opduikt. Ian Dury & The Blockheads noemen hem in hun nummer There Ain’t Half Been Some Clever Bastards, samen met Einstein, Van Gogh en Noel Coward. Allemaal op Spotify te horen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden