Plus Filmrecensie

And Then We Danced is een teder portret dat ontroert

And Then We Danced is meer dan een liefdesverhaal. De film staat voor de veranderlijkheid van culturele identiteit en de worstelingen daarmee in het conservatieve Georgië. 

Voor zijn nieuwe speelfilm ging de in Zweden geboren Levan Akin naar het Georgië van zijn ouders, waar de regisseur door zijn gekozen onderwerp – homoseksualiteit in de traditionele danswereld – niet bepaald warm werd onthaald. De dan ook Zweedse Oscarinzending And Then We Danced is een zachtaardig en buitengewoon ­belangrijk portret over homoseksualiteit in een conservatief land, dat veel meer is dan de grotendeels bekende elementen waaruit het is opgebouwd.

And Then We Danced begint in de studio waar Merab (een overtuigende rol van nieuwkomer Levan Gelbakhiani) en zijn danspartner Mary (Ana Javakhishvili) een traditionele dans uitvoeren. Net wanneer Merab zich laat gaan, stopt zijn leraar hem en laat hem opnieuw beginnen. In Georgische dans, leren we, is er geen ruimte voor mannelijke ‘zwakte’. Dans is, net als het orthodoxe christendom, ontzettend belangrijk in de Georgische cultuur en er kan niet van traditionele genderrollen worden afgeweken. Dat is een probleem voor Merab, die al danst sinds hij kan lopen, maar zijn ­homoseksualiteit steeds minder goed kan verbergen – vooral door zijn ontluikende verliefdheid op nieuweling Irakli (Bachi Valish­vili).

Wat volgt, meer coming-of-age dan liefdesverhaal, ontvouwt zich zoals Merabs dans. De film bouwt op tradities – de traditionele gerechten en Georgische wijn hebben een belangrijke plek in de geeltonige cinematografie – maar speelt er ook mee. Dat kan door sommigen, zoals Merabs dansleraar, als ‘spotten’ worden ervaren, maar is in werkelijkheid een lofzang op de veranderlijkheid van culturele identiteit (de strikte mannelijkheid van de Georgische dans is zelf trouwens pas vijftig jaar oud, krijgen we te horen). Hoewel de dreiging van geweld constant aanwezig is, weet Akin een teder en optimistisch portret te maken dat vooral aan het symbolische einde ontroert.

Door een opstapeling van subplots lukt het niet echt om de personages uit te diepen. Los van zijn homoseksualiteit leren we dan ook weinig over Merab, die het steeds moeilijker heeft met zijn diepgewortelde wens om te doen wat van hem wordt verwacht. Door te focussen op Georgische dans trekt de film Merabs verhaal gelukkig veel breder.

Merabs worsteling met zijn culturele identiteit staat voor de worsteling van het nog ­jonge Georgië dat twee kanten wordt opgetrokken – al blijft het de vraag of deze worsteling zich in Georgië kan voltrekken, of dat de toekomst, zoals zijn broer hem op het hart drukt, toch daarbuiten ligt.

And Then We Danced

Regie Levan Akin
Met Levan Gelbakhiani, Bachi Valishvili, Ana Javakhishvili
Te zien in Cinecenter, Eye, Kriterion.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden