Plus Cabaret

Amhali voegt niets toe aan wat we al weten

Najib Amhali zegt in zijn nieuwe show niets over zijn persoonlijke problemen wat hij al niet in de media heeft gedaan. Ook bij de andere onderwerpen die worden aangehaald voegt Amhali helaas niet bijster veel toe.

Najib Amhali vertelde in de media al veel over zijn verslavingen. Beeld ANP KIPPA Ferdy Damman

Misschien had Najib Amhali beter wat zuiniger met zijn verhaal om kunnen springen. Hij vertelde het de afgelopen weken al veelvuldig aan alle geïnteresseerde media: zijn leven draaide jarenlang om verslavingen. Drank. Drugs. Gokken. Kliniek in, kliniek uit. Hij werd een cliniclown. Pas toen hij de knop omzette, lukte het hem om echt te stoppen.

Dat is natuurlijk een woest aantrekkelijke haak om een comeback aan op te hangen. Het probleem is echter dat Amhali er in de voorstelling niet veel meer aan toe weet te voegen.

Hij snoof twee Ferrari's weg. Zijn ­beste vrienden werden Gall&Gall. Verslaving is een vreselijke ziekte. Dat klopt, maar over de oorzaken van zijn vluchtgedrag - prestatiedruk, onzekerheid? - vertelt de cabaretier nagenoeg niets. Terwijl daar toch pijn moet zitten.

Veelzeggend is dat hij zijn cokegeschiedenis op rijm heeft gezet. Dan klinkt het net wat minder zwaar. Net wat minder echt.

Cabaret

Najib Amhali, WAAR WAS IK?
Gezien 16/4, Carré
Te zien tournee

Geromantiseerd
Niettemin is Waar was ik? een iets ­betere voorstelling dan de kleurloze voorganger I Amhali, toen de caba­retier, zoals we achteraf dus weten, andere prioriteiten had dan het ­maken van een goed programma.

In het blitse decor zien we een projectie van de flat in Krommenie waar Amhali opgroeide. Hij vertelt aardige anekdotes over vroeger, toen zijn moeder hem dwong om kapotte stoelen bij het grofvuil weg te kapen. Daardoor konden al zijn vriendjes zien: Najib is arm.

Bij datzelfde grofvuil stonden potten en pannen, waarop hij zichzelf leerde drummen. Een misschien ­geromantiseerde versie van de werkelijkheid, maar het werkt.

Ook sterk lijkt zijn verhaal over zijn zoontje Noah, die hij in het vliegtuig tot de orde probeert te roepen, omdat hij steeds tegen de stoel van de man voor hem aanschopt.

Amhali, fel tegen geweld, merkt plotseling dat zijn handafdruk in het been van zijn kind staat. Te hard geknepen. Hij moet bij de juf op school komen. Jeugdzorg wordt ingeschakeld. Dat lijkt de perfecte gelegenheid voor wat serieuze introspectie, maar het verhaal loopt met een flauwe sisser af.

Oude bekenden
Naarmate de avond vordert, zakt de voorstelling sowieso behoorlijk in. De flat in Krommenie biedt ook ruimte aan twee oude bekenden: Mo en de Indonesische Lonny, typetjes die hij eerder opvoerde. Als Mo maakt hij nog wel wat aardige grappen, maar het optreden van Lonny is abominabel.

Oké, er ging bij de première technisch iets mis, maar dat had Amhali met zijn flair beter moeten oplossen. De echte pijn zit in het laatste half uur, als Amhali een ellenlang verhaal vertelt over de voetbalavonturen van Noah en zich beklaagt over de snel veranderende wereld waarin steeds minder mag.

Hij mengt zich in de ­discussie over Zwarte Piet, maar zegt er vervolgens eigenlijk niets over. Hij vraagt zich af of de stereotypen, die te zien zijn in de Eftelingattractie Carnaval Festival nog kunnen, maar zegt er eigenlijk niets over.

Amhali vuurt louter met losse flodders. U kent Antilliaanse vla? Dat is vla die heel langzaam uit het pak komt. Prima dat je foute grappen wilt maken, maar zorg dan in ieder geval dat ze leuk zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden