Plus Recensie

Americanafestival Once In A Blue Moon: Aangenaam kleinschalig

In het Amsterdamse Bos was zaterdag de tweede, zonovergoten editie van Americanafestival Once In A Blue Moon. Alweer iets groter dan vorig jaar, maar nog even relaxed.

Once In A Blue Moon. Beeld Paul Barendrecht

“Dit is leuk, een middag­show!” zegt Duff McKagan na een paar nummers spelen blij verrast. De Amerikaan, bekendgeworden als bassist van de hardrockgroep Guns N’ Roses, maakt de indruk niet eerder bij daglicht te hebben opgetreden. En dan staat hij vandaag ook nog eens op een festival dat vooral Amerikaanse rootsmuziek te bieden heeft.

Is rocker McKagan daar op zijn plaats? Ja, hoor, want als solo-artiest stopt hij opvallend veel country in zijn muziek. En die klinkt ook nog eens opvallend authentiek. Tekenend is dat in zijn band de toetsen worden bespeeld door Shooter Jennings, een zoon van countrylegende Waylon Jennnings. Maar van een potje stevig rocken is Duff McKagan nog altijd niet vies. Het publiek van Once in A Blue Moon (OIABM) ook niet. Americana is waar het vandaag om draait in het Amsterdamse Bos, maar erg streng in de leer zijn de programmeurs en bezoekers niet.

En zo kan het gebeuren dat dit jaar de groep ­Eels de hoofdact van het festival is. De groep rond Mark Oliver Everett, beter bekend als kortweg E, tapt muzikaal uit heel veel vaten, maar rootsgenres komen er daarbij bekaaid vanaf. Evengoed valt het avondoptreden van de groep goed bij de bezoekers van OIABM. Lol, leed en lariekoek; ze komen allemaal voorbij in een show waarin punkpop en gevoeliger werk elkaar broederlijk afwisselen en waarin uitgebreid wordt geciteerd uit de popgeschiedenis.

Kippenvelmooi is aan het eind van het optreden van Eels een meerstemmig gezongen cover van Brian Wilsons Love and mercy.

Groeimogelijkheden

5000 bezoekers kwamen vorig jaar af op de eerste aflevering van OIABM. Dit jaar zijn het er 6500. Het terrein lijkt nog volop groeimogelijkheden te hebben, maar voorlopig profiteren de bezoekers, die een stuk ouder zijn dan gebruikelijk bij popfestivals, van de aangename kleinschaligheid. Zonder opstoppingen wandel je heen en weer tussen de drie podia (goed voor zestien optredens) en bij de kraampjes met eten en drinken ben je meestal zo aan de beurt.

Lange rijen staan er op deze zonovergoten dag wel doorlopend bij de waterkranen. Voor veel van de Amerikaanse artiesten op het programma, vooral afkomstig uit het zuiden van de Verenigde Staten, is zulk weer gewoon. Israel Nash houdt zich op het heetst van de dag, als veel bezoekers zorgvuldig een plekje in de schaduw kiezen, allerminst in. De singer-songwriter uit Missouri zet zonder problemen een strot op die doet denken aan die van John Fogerty.

Het mooiste optreden van OIABM 2019 wordt verzorgd door Tyler Childers, nog zo’n cowboy die stemmige country moeiteloos mengt met rampestampende rock. Van alle Amerikanen op OIABM is Childers, die uit Kentucky komt, degene met het knauwendste accent. Niemand die vandaag zo mooi ‘Hello Amsterdam’ zegt als hij.

Beeld Paul Barendregt
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden