Recensie

Ambities van Harteveld en Fretz lopen vast in oppervlakkigheid (**)

 

Johan Fretz (links) en Marcel HarteveldBeeld Jonas Sacks

Aanstekelijk ambitieus. Zo kon je Revolte vorig jaar misschien het beste omschrijven. Johan Fretz vertelde dat hij in 2025 premier van Nederland wilde worden. Marcel Harteveld zou fungeren als spindoctor en running mate. Yes they could!

Helaas blijkt dat plan in Gebroeders Harteveld & Fretz (de titel is beduidend minder sexy) faliekant mislukt te zijn. De mannen lopen richting de 30 en alle idealen zijn verdampt. Tegenwoordig rekenen ze vijftienhonderd euro per persoon om te speechen over hun vroegere dromen. Al vindt Harteveld het ook prima om gewoon lekker Het is een nacht te zingen.

De avond speelt zich af in een bunker die tot de nok is gevuld met zelfhaat en cynisme. Fretz snapt niet wat er is gebeurd. Waarom koopt hij tegenwoordig broden van negen euro? Waar is zijn activisme gebleven?

Natuurlijk willen Harteveld en Fretz een spiegel voorhouden: in Revolte hadden ze meer idealen dan ideeën, nu blijken ze vooral fans van het idealisme 'met behoud van sociale status'.

Maar dat verhaal loopt vast in oppervlakkigheden. Waaróm is hij geworden wie hij verachtte? Werkelijke introspectie ontbreekt.

Wat de gebroeders dan wel bieden? Een liedje of tien, waarvan alleen een Simon & Garfunkelvertaling indruk maakt, en open deuren over Dave Roelvink.

Het engagement van Harteveld en Fretz is boven iedere twijfel verheven. Hun vermogen om daar goede kleinkunst van te bakken niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden