PlusFilm van de week

All the Pretty Little Horses: een onderhuidse spanning die doet denken aan Parasite en Borgman

All the Pretty Little Horses. Beeld Cinéart Nederland
All the Pretty Little Horses.Beeld Cinéart Nederland

Alleen al door een ongebruikelijke camerahoek of montage schept filmmaker Michalis Konstantatos in All the Pretty Little Horses een onderhuidse spanning die doet denken aan Parasite en Borgman

Twee mooie mensen, een engelachtig zoontje, een villa met zwembad, twee honden die ravotten op het zorgvuldig gemaaide gazon. Aliki en Petros hebben het zo op het eerste gezicht uitstekend voor elkaar. Maar dankzij het verontrustende geluidsontwerp en uit het lood ­geslagen camerawerk is in de Griekse film All the Pretty Little Horses vanaf de eerste seconde duidelijk dat er iets niet in de haak is.

Al snel komt de aap uit de mouw: die villa, inclusief de honden, is niet van het stel zelf, maar van de iets oudere Anna (Katerina Didaskalou). Petros voert er slechts het onderhoud uit; hij en Aliki wonen zelf in een appartementje, waar een verveelde oppas zich over hun zoontje Panagiotis ontfermt. Wanneer Anna van huis is, eigenen Petros en Aliki zich haar villa toe en leven ze weer even zoals ze dat ooit gewend waren.

Vroeger hadden ze zelf het luxe leven waar ze nu slechts tegenaan schurken. Maar iets dreef hen weg uit Athene, naar het platteland waar ze allebei op neerkijken. Zelfs dat appartement kunnen ze nog maar ternauwernood ­betalen. Het verlies van status en aangezicht vreet aan hen, zozeer dat ze blind zijn voor wat ze nog wel hebben.

Open put

Regisseur en scenarist Michalis Konstantatos legt in All the Pretty Little Horses niet expliciet uit hoe Petros en Aliki in deze situatie zijn terechtgekomen. Naar hun ­betere leven voorheen, en het incident dat hen uit Athene wegdreef, wordt slechts verwezen in bijzinnen in hun ­gespannen gesprekken. Konstantatos doet in zijn tweede speelfilm sowieso niet al te veel aan uitleg of ingenieuze verhaalontwikkeling. Zo’n film is dit niet.

In plaats daarvan brengt de filmmaker in de eerste akte zorgvuldig de instabiele elementen van zijn verhaal in stelling. De stilzwijgend afbrokkelende relatie van Petros en Aliki. De groeiende kans dat Anna hun bedrog ontdekt. De open put die als een zwerende wond aan de rand van Anna’s landgoed ligt. De waakzame dreiging van die honden, en het constante besef dat Panagiotis letterlijk kind van de rekening kan worden. Als dat fragiele kaartenhuis eenmaal staat, dwingt Konstantatos de kijker toe te kijken hoe het noodlot onafwendbaar naderbij sluipt.

Konstantatos studeerde naast film ook sociologie en ­architectuur (zie kader). Dat is duidelijk merkbaar in de manier waarop hij de ruimtes om zijn personages heen gebruikt om hen psychologisch en maatschappelijk te plaatsen, te ­beginnen met die luxueuze villa waar de film zich grotendeels afspeelt.

Maatschappijkritiek

Met die setting, maar ook door de thematiek rond klassenstrijd en het scherpe portret van bourgeoisie in verval, doet All the Pretty Little Horses nadrukkelijk denken aan twee andere vrij recente films: Borgman van Alex van Warmerdam uit 2013 en de Oscarwinnaar van 2020, Bong Joon-ho’s Parasite. Nu de film enkel digitaal wordt uitgebracht, gaat hij meer dan bij een bioscooprelease het geval is de concurrentie aan met die twee meesterwerken, die immers beide ook beschikbaar zijn om online te kijken. In die vergelijking komt Konstantatos uiteraard niet als winnaar uit de bus. Toch heeft All the Pretty Little Horses genoeg eigens om hem de moeite waard te maken.

Aan de zorgvuldig opgebouwde suspense van Bongs film waagt Konstantatos zich sowieso niet; All the Pretty Little Horses eindigt eerder met een zucht dan met een klap. En in zijn maatschappijkritiek – Konstantatos plaatst zijn film nadrukkelijk in een Griekenland dat nog altijd gebukt gaat onder de schuldencrisis – is hij diffuser dan de Koreaan. Konstantatos ontbeert bovendien Van Warmerdams meeslepende raadselachtigheid, al doet hij er een gooi naar via het muziekdoosje van Panagiotis waaraan de film zijn titel ontleent.

Maar sfeer scheppen, dát kan de Griek wel degelijk. Hij heeft weinig meer nodig dan een ongebruikelijke camerahoek of scherpe schnitt om de onderhuidse spanning op te bouwen. Al direct in de openingsminuten zet hij de kijker vakkundig op het verkeerde been, door via de montage de suggestie te wekken dat de auto waarin Petros en Aliki over landweggetjes kronkelen elk moment de spelende Panagiotis zal aanrijden.

Maar de dreiging in All the Pretty Little Horses blijkt telkens subtieler en ijzingwekkender dan zo’n spectaculaire botsing. De afbrokkelende relatie van Aliki en ­Petros, waarin de wanhoop stukje bij beetje het decorum weghamert, doet de rest. Het resultaat is een film die vaak ronduit akelig aanvoelt, maar altijd op een intrigerende manier.

Regisseur Michalis Konstantatos. Beeld Cinéart Nederland
Regisseur Michalis Konstantatos.Beeld Cinéart Nederland

Michalis Konstantatos

De Griekse filmmaker Michalis Konstan­tatos (1977) volgde de Filmacademie in Athene, studeerde ook sociologie en voltooide een master in bouwkunde – om precies te zijn een opleiding Designing Space and Culture. Naast film regisseert hij videoclips en tv-drama, maakt hij video-installaties en theater.

Hij maakte zijn speelfilmdebuut met Luton (2013). Zijn tweede speelfilm, All the Pretty Little Horses, ontwikkelde hij in het gerenommeerde Torino Film Lab en werd gepresenteerd op de markten van de Berlinale en het filmfestival van Venetië, waar makers filmprojecten eerst pitchen.

All the Pretty Little Horses

Regie Michalis Konstantatos
Met Yota Argyropoulou, Dimitris Lalos
Te zien op Picl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden